September

September is voor mij altijd weer even wennen. In september drukt iedereen weer op de start knop, zo lijkt het. Mensen gaan weer aan het werk, sporten, vrijwilligerswerk, school.  De agenda loopt weer voller met verjaardagen en andere uitnodigingen, iedereen lijkt weer te beginnen.

En daar zit ik dan, thuis. Dat klinkt zielig en dat is zeker niet wat ik wil uitstralen maar het is in september altijd wel weer slikken. En stil, soms, ook al werkt Hans veel vanuit huis, wat heerlijk is. 😉

Maar het is weer even wennen. Want wat doe ik dan?
Als ik wat wil gaan doen moet ik eerst kijken hoe mijn lijf is. Voelen hoeveel energie ik heb vandaag. Ik wil ook wel plannen maken, maar moet toch altijd afwachten hoe mijn lichaam dan voelt en of ik voldoende energie heb, om het door te kunnen laten gaan. Ik heb een lijstje met dingen die ik  graag wil doen maar moet altijd weer doseren, afwegen en vaak al rusten voordat ik überhaupt iets anders gedaan heb dan ontbijten en aankleden.

Ik weet dat het zo is, het is het hele jaar door zo, soms meer, en heel soms minder. Maar in september wordt het toch ineens weer heel zichtbaar. Het is fijn als Hans weer aan het werk is,  allebei zelf weer rommelen en wat te vertellen hebben ’s avonds.

Tegelijkertijd ben ik dan, als hij buitenshuis werkt, meer op mezelf aangewezen. En dan voel ik hoe enorm veel het scheelt met als dat niet zo is. Als we op vakantie zijn is dat gevoel er helemaal, dan doe ik alleen maar leuke dingen, hoeft er niets anders. Maar ook als hij thuis werkt, en tussendoor wat dingen kan doen.

In september wordt het verschil tussen mijn leven en dat van andere, gezonde mensen weer echt zichtbaar. Dat het al zoveel scheelt als ik kleine dingen als zelf brood smeren niet hoef te doen, omdat die ook vaak veel kosten. Dat ik op dagen dat ik een of meerdere van die (kleine) dingen thuis doe, geen andere dingen kan doen. En andere dingen zijn dan dingen als bijvoorbeeld even naar buiten, haken, verder met mijn tekencursus.

Ik kan niet zomaar mee op het tempo van anderen. Dat hoeft ook niet, en dat kan ik ook loslaten. Dat is in de afgelopen jaren wel gegroeid. Het voelt ook gewoon lekker om mijn eigen tempo te kunnen volgen. Om niets te hoeven, al is het maar van jezelf. En dat vind ik fijn, dat dat ook lukt, dat ik dat kan accepteren.
Maar die andere kant blijft er wel. De kant waar rouw zit. Rouw om dat het niet meer vanzelfsprekend is dat ik dingen doe, over dingen mee kan praten. Dat blijft soms het gevoel geven ergens niet meer bij te horen. Dan ga ik toch bedenken hoe ik meer mijn best kan doen, of ik toch niet lui ben. Bedenken dat ik moet denken aan dat er genoeg dingen zijn die ik wel kan.

En ik weet dat dat niet hoeft. Dat ik niet beter mijn best hoef te doen, of altijd maar dankbaar zijn dat ik ook nog dingen wel kan. Soms lukt dat gewoon even niet. En dat mag, ook al vind ik het niet leuk. Dat mag prikken en ik mag daar verdrietig over zijn van mezelf. En daar, hoe raar dat misschien ook klinkt, ben ik best tevreden over. Dat dat me lukt, dat ik het mezelf toe sta en me niet meer schaam ervoor. En vaak doet alleen al dat idee genoeg. Dat, samen met een blik of een schouder van Hans, of een opmerking dat dit wel even zal steken.

Hoewel het niet nieuw is dus, zat dit me toch al weer even dwars, hoewel op de achtergrond. Daarom dacht ik vanochtend, schrijf het dan op, ook al ben je nog in je pijama. Laat het daarna dan lekker los, en ga voor de rest van de dag genieten wat de dag brengt. Enne.. wel in alle rust graag, lieve schat!

En omdat ik nog steeds beter naar mezelf kan luisteren, heb ik dat nu ook maar gedaan!

Op naar oktober! 😉