Nagenieten

Het is dinsdag, de tweede dag na het weekend. Ik heb net buiten ontbeten, was nog een tikkie fris dus toch maar naar binnen verhuisd en nu even delen. 😊

Het weekend was namelijk een weekend waarin de leuke dingen niet ophielden en dat borrelt nog in mijn hoofd en lijf.

Vrijdag trouwde onze jongste. Het kind dat op mijn verjaardag geboren werd. Dat toen ik hem vertelde, als kleuter, dat hij mijn grootste kado was, zich afvroeg of ik wist dat ik hem kreeg en van wie ik dat kado dan kreeg. Datzelfde jochie, inmiddels een knappe man, stond daar naast zijn grote lief in het stadhuis haar te vertellen waarom hij voor haar koos. Ik hield het niet droog, maar dat hoef ik denk ik niet te vertellen.

Het was een prachtige dag. Een dag waarvoor ze ons betrokken hadden bij de voorbereidingen, zodat ik er zo veel mogelijk deel van kon zijn. En dat was ik dus ook!

Het enige dat ik over heb geslagen is het diner. En er waren tranen toen we dat besloten met zijn viertjes, maar het bleek een goede keus. Twee uur aan tafel lukt mij niet, dat wist ik, dat wisten we allevier. Daarnaast moest er rust zijn ergens in het programma. En dus bracht Hans mij na de ceremonie en de foto’s naar huis en at ik thuis. In de tuin. Gewoon, lekker makkelijk,  een salade. In alle rust en daarna op bed om te ontspannen. Wat nog best goed lukte ook! 😉 Tegen de tijd dat Hans mij weer kwam halen voor het feest was ik weer een beetje bijgeladen en kon ik weer genieten van het vervolg, het feest ’s avonds!

Mijn ouders popten een paar keer op dat weekend. Tijdens de ceremonie, natuurlijk. Maar ook later het weekend. Zij konden vroeger heel erg genieten van een verjaardag of ander feestje bij ons. Kletsen met onze vrienden, genieten van het plezier dat iedereen had bij ons. Vonden ze heerlijk.

Ik kan het hun helaas niet meer vragen maar ben er vrij zeker van dat ik vrijdagavond hetzelfde gevoel had. Wat een genot om een aantal mensen te spreken en te zien hoe iedereen genoot. 😊

Vrienden waarvan sommigen al heel lang bij onze zoon zijn, die al bij ons thuis kwamen in de lagere en middelbare schooljaren. Maar ook mensen die ik nog niet kende. Mensen die naar ons toe kwamen om te delen in het plezier en te vertellen over hun relatie met en hun gevoel voor het bruidspaar. Het was mijn bedoeling om me regelmatig even terug te trekken buiten die avond maar dat is bijna niet gelukt. Was ook goed, want wat een warmte! En gelukkig is er dan ook adrenaline, waardoor het allemaal gaat. 😉

Het is goed om een kwartslag voor het breken op te houden, zei mijn vader vroeger. Niet helemáál gelukt maar dankzij mijn lief toch wel grotendeels. En toen weer thuis. Wat volgde was een slechte nacht en een zaterdag met een heel vol hoofd en pijnlijk lijf. Dus liggen. En huilen. En liggen. Zo moe. Zo vol van alles. Maar ook zo blij met dat ik er was!

’s Middags kwam een schoonzusje nog even een poosje naast me liggen en kletsen. We zien haar en haar gezin niet heel vaak vanwege reisafstand maar nu overnachtten ze in de buurt na de bruiloft dus dat kwam prachtig uit en was fijn zo. 

Zondag nog even langs het bruidspaar. Zij zijn nu op huwelijksreis en we wilden ze graag nog even zien. Kado’s bewonderd. Verhalen en vermoeidheid gedeeld, en samen verder gegaan met nagenieten. 

En nu is het klaar. En alle adrenaline echt op en dus eerst maar eens bijkomen. Maar vooral dankbaar en trots. En ik snap mijn ouders, toen ze vertelden over hoe dat was voor hen, een feestje bij ons. Heerlijk om dat ook te hebben en zo weer wat te delen!

Deze week is Hans nog vrij en staan we in de uit- of vakantiestand. Bijkomen en genieten van nog een paar dagen lekker weer hopelijk.

Maar dit bruisende gevoel in een verder nog best pijnlijk lijf 😉 wilde ik toch even ruimte geven en dus met jullie delen!

Geniet van elkaar en van het leven! 😘