Zomaar een zondag

Het is al weer even geleden dat ik me hier heb laten zien. En het is niet dat ik geen zin heb om te schrijven, maar ik weet niet zo goed waarover. Er gebeurt genoeg, maar als ik daar dan over na ga denken hoe dat op te schrijven voldoet het eigenlijk ook niet aan mijn eisen. En er is altijd wel een ja maar…

En die ‘ja maar’ komt dan vaak van Truus. Ja maar, je hebt nog niets nuttigs gedaan vandaag. En als je niets interessants weet, waarom zou je dan gaan schrijven? Als je dan gaat schrijven moet het namelijk wel iets waardevols zijn. Iets waar anderen wat aan hebben, het moet wel iets betekenen. En wat hebben anderen eraan als jij schrijft hoe je dag eruit zag? Je doet toch weinig, en anderen hebben het druk genoeg!
Nou ja je snapt, als ik deze discussie heb gevoerd is mijn energie wel weer voor een poosje op, dus komt er van schrijven sowieso niets! 🙂 Maar vanochtend dacht ik kom, ga zitten dan als je zin hebt, en schrijf gewoon! Wat kan jou die Truus schelen!

En dat denk ik vaker hoor, de laatste tijd, klets maar Truus, ik weet dat je er bent maar ik weet ook dat je lang niet altijd gelijk hebt. Je blijft een beetje steken, en ik wil graag verder. Dus ik laat je even lullen, zogezegd, jij moet het ook kwijt weet ik en je hebt me ook wel geholpen, maar nu ga ik door. En schrijf.

Het zijn rommelige weken hier, das vaak in de herfst. Hans heeft het dan druk met zijn werk, en ik heb veel dingen met betrekking op mijn lijf. Dat zijn afspraken die vaak veel energie vragen en dus een groot deel van de week al innemen. En daarbij zijn er natuurlijk altijd onverwachte dingen en vliegt de tijd, ook al doe ik voor mijn gevoel weinig en lig vooral.

Ik ben in het voorjaar begonnen met een cursus tekenen. Zo leuk! Teken je dag, ik dacht dat kan ik, weer iets leren. En dat kan ik ook, en vind ik heerlijk om te doen. Maar iets leren is ook inspannend, hoe leuk het ook is. En iets iedere dag, dat is veel te veel, dat lukt niet. Eén ding per dag, dat lukt. Maar dat is echt de grens. En dat ding is bijvoorbeeld ook een afspraak, even visite, stukje schrijven. Maar ook douchen, even naar buiten, alles. Dus ja, hartstikke leuk, die cursus, maar niet dagelijks. Nou is dat gelukkig geen enkel probleem, het is online en ik kan er zo lang over doen als ik wil. En via een soort forum leer je anderen kennen die het ook doen en deel je je resultaten. Onwijs leuk. Hele andere wereld, andere discussies etcetera. En ook mensen met diverse beperkingen overigens, die dan daarover tekenen.

Afgelopen maand zijn we wel lekker samen een nachtje weg geweest. Ons favoriete bandje maakte een toer door Nederland. En dus hadden we een zaterdagavond eruit gepikt, hotelletje geboekt en gingen we genieten in Breda. Heerlijk. Samen weg, bekenden zien, beetje kletsen, genieten van de muziek! Kost veel lijfelijke energie en dus veel rusten de week er na, maar ik word er zo blij van en kan daar mentaal wel weer even op teren.


Iets anders heel erg moois is dat we, als alles goed blijft gaan, volgend voorjaar opa en oma worden. Dat was bijzonder nieuws, toen we dat kregen en maakte veel los. Het gevoel dat we toch nog niet zo oud zijn, hoe zal dat zijn, veel herinneringen aan vroeger, aan mijn ouders, wat voor fijne opa en oma die waren. Wat willen wij, wat kunnen wij, wat mogen wij, en zo nog veel meer. 😉


Het confronteerde me wel ook met mijn beperkingen. Ik heb nooit zo bewust nagedacht over wat voor oma ik wilde zijn maar nu wel. Ik kan het niet zo doen als mijn moeder, bijvoorbeeld. Ik kan niet in mijn eentje er heen en een dag oppassen. Mijn lijf wil dat niet. Maar wat wil ik dan wel? En daar was ik eigenlijk wel vrij vlot uit. Ik wil een oma zijn die er is voor haar kleinkind. En ik denk dat ik dat kan als ik doseer. Dus dat zal niet vooral zijn door uitjes. Niet door wandelen, door achterop de fiets en meer van dat soort dingen. Maar ik hoop dat dat zal zijn door even op schoot bij oma, een boekje lezen en lekker knuffelen. Samen met oma even tekenen. Als oma op bed ligt even kroelen en kletsen. Dat soort dingen.

En dat voelt eigenlijk wel prima. Ik denk dat deze oma daar wel heel blij van wordt, zeker als ze dan ook nog andere dingen kan blijven doen. En daarbij een aanstaande opa die gaat oppassen, komt vast goed! Voorlopig genieten we eerst heel erg mee van alles wat gebeurt in en rondom de zwangerschap en hoe zoonlief en schoondochter dat beleven. 🙂

Tot zover voor nu, deze zondag. Lang genoeg achter de laptop gezeten ook. Even lekker geschreven, niks nuttigs, wel heel leuk.

En de foto bij deze blog is er eentje van één van mijn tekeningen.  Highlights van oktober. Teken je maand, in plaats van teken je dag. 😉 Even lunchen nu en dan lekker liggen.

Fijne dag en tot de volgende keer! 🙂

Geef een reactie

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑