Heel regelmatig gaat het in mijn blogs over toch weer teveel doen en te weinig rust. En dat ik er zo van baal dat het me gewoon iedere keer weer gebeurt, dat die balans zo lastig is. Iets met een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar ik niet. Of die ezel die zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot. Maar ik wel. Waarom ik dan wel? Ik blijf dat een ding vinden.
Gisteren was het weer zover. Na een week die ik niet eens als heel erg druk ervaren had werd ik wakker met een hoofd en lijf die dat overduidelijk wel vonden. Zover ben ik na al die jaren wel, dat voel ik goed. Ik weet ook dat er dan maar één ding is om te doen: rusten. Daar kan ik ook wel steeds beter aan toegeven. Net als aan het laten komen van die tranen van pure vermoeidheid die hoog zitten. Zo maak ik een begin met ordenen en schoonspoelen.
Wat altijd ook voor lucht zorgt en dus helpt is even sparren met Hans. Even noemen dat het wéér zo is (maar dat hadtie al gezien 😉) en meer van dat soort zinnen. En toch ook even mijn tranen verklaren, hoewel dat niet nodig is voor hem. Voor mij helpt hardop uitspreken wel. Zo geschiedde het dus ook gisteren.
Ik kon ook wel aangeven waar het deze keer door kwam. Mijn week was sociaal best druk geweest. Fijn, maar over de week verdeeld wel veel. Overdag en soms ook nog even ’s avonds, en dat zorgt dan weer voor iets onrustigere nachten.
Al die sociale zaken deden een beroep op mijn betrokkenheid, enthousiasme, zorgen, moederen. Eigenschappen en kwaliteiten die ik heb en graag gebruik, alleen het was deze week bij elkaar, hoewel het meeste online was, een beetje veel. Hans benoemde het als de week van ‘lieve Lita’. Voeg daarbij eigenschappen die ik ook heb zoals perfectionisme en plichtsgevoel, en zie daar: dat zorgt voor lekker veel adrenaline waardoor de balans lichtelijk zoek raakte en dat kwam er dus gisterochtend uit. Nou ja, als ik eerlijk ben voelde ik het vrijdagavond al een klein beetje maar vooruit. 😊
Dus ik heb weer op de rem getrapt en de broodnodige rust daalt langzaam weer in hoofd en lijf. Zo als het dan gaat. En dat duurt eventjes, maar ik weet inmiddels ook dat dat wel gebeurt, wel goed komt, mits ik het maar de nodige tijd en rust geef. En het een keertje zo opschrijven helpt ook!
Dat het allemaal zo gaat blijft wel slikken voor mij hoor, geeft toch vaak een gevoel van tekort schieten, van falen. Dat perfectionisme had ik net ook al genoemd he? 😉
Maar ik realiseerde me ook dat het niet zo veel te maken heeft met die ezel of die steen, maar dat het gewoon even iets teveel van het goede was. En dat gebeurt net zo vaak of veel als die ezel en die steen, maar klinkt net even vriendelijker. Toch? 😊
Fijne zondag en een lekkere, rustige week! 😘
Marloes de Wit 
Plaats een reactie