Maandag

Het is nooit saai, dat is toch wel een ding wat zeker is, al voelt het soms wel anders, eerlijk is eerlijk. 😉

Eergisteravond zat ik na het eten nog even lekker buiten. Kreeg van mijn lief koffie met een koekje, en terwijl ik op het koekje knabbelde hoorde ik een krak. Klonk niet goed dus ik stopte met kauwen, keek, en jawel, een tand. Nee, niet weer dacht ik. Heb geen stevig gebit, nooit gehad. Spierziekte helpt niet door vaak een droge mond en toen nog chemo daarover heen deed geen goed. Ik mis daardoor al twee elementen, maar niet zichtbaar dus dat laten we even zo.
Dit was een van mijn (buitenste) voortanden dus anders. En afgebroken bij de kaak dus vroeg om actie. Na het hele erge balen.
Lang verhaal kort. Hans maakte foto’s, die gemaild naar de tandarts met uitleg en gezegd dat ik maandagochtend direct zou bellen voor overleg.
Slecht geslapen, verschillende scenario’s zo’n duizendmaal overdacht, Truus had ook haar oordeel al wel klaar natuurlijk en stilletjes een paar tranen gelaten om het idee dat ik volgende maand, als onze jongste zoon trouwt, niet lachend op de foto zou kunnen.

Gisterochtend, nog voordat ik zelf de tandarts kon bellen, ging mijn telefoon. De tandartsassistente.
Ze hadden mijn mail met foto’s en uitleg gezien, en och wat zou ik me waardeloos voelen!
Dat was al lief. Maar er was ook al overleg geweest en een plan. Ik kreeg het telefoonnummer van een tandtechnicus, met uitleg van het plan en de verzekering dat het een goede was die snel kon handelen. En dan was er voor donderdag alvast een afspraak bij hen, de tandarts,  om de wortel van deze tand te verwijderen en zodat we dan het plaatje wat de tandtechnicus zou  maken konden plaatsen. Goed plan?

Ik vond van wel maar was het dan haalbaar? En snapte ik goed dat dan dat plaatje al klaar was, dat dat allemaal zo snel kon? Ja, zei ze, dat snap je heel goed, moet snel weg, zo’n gapend gat, geen gezicht toch? En bij deze man kon dat, daar dealden ze vaak mee.
Ik voelde ergens opluchting voorzichtig gaan borrelen. Ik zou zeker gewoon kunnen lachen op de trouwerij, maar misschien zelfs al weer eind van de week!

Dus gebeld. Afspraak voor begin van de middag. Dagritme, rust, werk van mijn lief én de hitte opzij gezet en om 13 uur waren we in Leiden. Bij een ontzettend lieve tandtechnicus die zijn assistent (een jonge tandarts die zich aan het specialiseren was) op de klus had gezet, die kon dat ook al, verzekerde hij me. 
Beiden gesproken en aan de gang. Uitleg, passen en meten en alles meer wat erbij komt kijken. Uurtje later zaten we weer in de auto terug naar huis. Met een vervolgafspraak voor kwart voor vijf, dan zou het klaar zijn.

Terug thuis begon ik mijn lijf te voelen, lopen was moeilijk en de eerste vermoeidheidstranen waren daar. Op bed gaan liggen, airco aan. Even proberen lijf wat te ontspannen.
Dik een uur later gaat de telefoon. Het plaatje is al klaar, als we eerder willen komen mag dat, hoeft niet. Maar hij had begrepen dat vermoeidheid een ding was bij me dus als ik nog even wilde rusten was het ook prima en ik kon ook Hans het laten ophalen. Even daar passen was wel handig maar het hoefde niet.  Ik mocht het zeggen. Hem drie keer (geloof ik 😊) bedankt voor het telefoontje en gezegd Hans nog  aan het vergaderen was, we daarna zouden komen en dat ik mee kwam, want als we het doen doen we het goed toch? Dat was hij wel met me eens. 😉

En zo zaten we om half vijf weer in de praktijk in Leiden. Verder niemand meer, dus lekker rustig (en redelijk prikkelarm 😊). Tandtechnicus zelf had ook al gekeken en kwam checken of alles goed ging en was.

Plaatje was goed en paste. Kan nog niet definitief in, maar dat komt na donderdag, als ik bij de tandarts geweest ben voor nog het nodige aan ‘restauratie’. Nog wel een dingetje maar komt vast ook goed, jongste zoon verschoof zijn werkafspraak en  gaat mee zodat manlief gewoon de afspraken kan doen die hij al had voor die dag. 
Thuis gaan liggen en verder niks. Nou ja, tranen, want ik was helemaal kapot. Maar zo blij met iedereen die dag. Vanaf de tandartsassistente die belde ’s morgens tot mijn lief die koffie boven bracht ’s avonds en toen ook nog ging sporten na zo’n dag.

Vancochtend buiten ontbeten na een veel betere nacht dan die daarvoor. Lijf gevoeld en besloten dat dat mijn activiteit was voor vandaag. Laatste adrenaline sijpelt langzaam mijn lijf uit met het schrijven van dit verhaal. Even alles van me af schrijven. 😊
Het plaatje ligt veilig opgeborgen in een doosje klaar om mee te nemen naar de tandarts donderdag. Vandaag liggen, Tour kijken en zo wat ontspannen. Morgen infuusdag, en dan donderdag weer op sjouw. De weersvooruitzichten voor komende week zijn me gunstig gezind, het zal iets minder warm worden gelukkig.

Het is even klaar. Maar het is goed. En het allerbeste? Ik kan gewoon lachend op de foto’s van de trouwerij in augustus! ❤️