Vakantie, en ook hard werken

We zijn een alweer een week thuis van twee weken Texel. Ik heb net ontbeten, zit lekker buiten voordat het daarvoor te warm wordt en ga even bijkletsen. Ik vind weinig zo lekker als buiten ontbijten overigens maar dat terzijde. 😉
Vakantie is hard werken. Het was het waard, dat als eerste, en dat zal het altijd blijven. Maar het is hard werken. De voorbereidingen, vaak alleen al in mijn hoofd want Hans doet veel. De reis, daar zijn, andere omgeving qua mobiliteit, en zo nog meer. En tijdens de vakantie zelf merk je dat niet eens zozeer, want dan kun je meer. Dat voelt raar, als je erover nadenkt maar zal komen door de adrenaline van het lekker weg zijn, dat je dan meer kunt. En het is ook niet zo dat ik dan helemaal geen minder goede of slechte dagen heb hoor, want die zijn er evengoed wel, in twee weken. Ik kan niet onbeperkt doorgaan. Maar het rust wel lekker als je slaapkamerraam uitkijkt op groen, alleen maar groen. Dat de blaadjes zachtjes heen en weer waaien en je vogeltjes hoort en verder niets.😉

We hadden het goed en lekker, weer op Texel. Veel uitgerust. Dat was nodig, want de weken ervoor waren best druk.
We hebben een vogeluitkijkpunt bezocht, daar lepelaars gezien en nog veel meer. Dat was echt gaaf. Naar de vuurtoren in harde wind, daarna naar onze favoriete Texelse strandtent daar vlakbij geweest (zie de foto 😉) om nog even wat te drinken. Dat was vorig jaar niet gelukt door weinig energie en nu dus wel, en dat was even heel erg genieten. De dag erna was overigens één van de slechte dagen, maar dat was dan wel weer logisch.
Een paar (twee ☺️) winkeltjes in geweest. En ik wilde nog wel veel meer maar dat lukt niet. Vakantie is ook, net als thuis, keuzes maken. Iedere dag weer opnieuw, wat kan wel en wat lukt niet. Daarbij natuurlijk ook nog twee keer een infuusdag dus al met al waren de twee weken best snel voorbij.

Dus we hebben verder vooral gerelaxed, veel gerelaxed. En zo gingen we weer richting boot, op weg naar huis.
Onderweg op Texel gaat het dan nog wel, zie je nog veel moois en is het vooral heel rustig. Dat is toch wel zo heerlijk vind ik. Geen stoplichten behalve eentje bij de boot en that’s it. Maar dan in Den Helder de boot weer af en het verkeer in werpt je weer op de rest van de wereld.

Dat is toch altijd weer even slikken, en kost tranen, bij mij. Dat had ik vroeger al. Onderweg naar huis ging nog wel, dan zaten we nog met zijn viertjes in de auto, de tent lag daar nog in, we kregen soms onderweg nog een ijsje. Dan was er nog zo het gevoel van met zijn viertjes en verder niemand, laat de rest maar even de rest, wij hebben het samen leuk. Maar ik moest altijd huilen als we dan weer thuis waren en alles opgeruimd was enzo. Dat speciale sfeertje was dan weer over, ook al deed iedereen nog zo zijn best, het gewone leven slokte direct iedereen weer op. Dat heb ik nog steeds, maar kan het wel iets beter plaatsen dan vroeger. 😉

Wat nu wel speelt is dat ik me op vakantie minder ziek voel. Of ziek is misschien niet het goede woord, maar er kan meer, en Hans hoeft niet te werken. We doen allebei niets, dat gevoel, en het hoort bij vakantie, niets doen. Als we thuis zijn en Hans gaat werken dan popt soms (oke, ietsje vaker) nog wel eens op dat ik lui ben, met mijn vele liggen en weinig zinnigs doen. En ik weet dat dat niet zo is en al zeker niet hoeft enzo hoor, maar toch.

Maar goed, nu weer thuis was dat ook wel weer fijn. Alles in de tuin wat was gaan bloeien, katten die toch wel weer blij waren dat we er waren. En er ontspant weinig zo lekker voor mijn lijf als mijn eigen bed. En dat is fijn na het harde werken van mijn lijf.  Dat kost veel energie. Dat kan, omdat vakantie ook veel energie oplevert, mentale, cognitieve energie. Het gevoel dat je er weer tegen kunt, doordat je samen leuke dingen hebt gedeeld, dat je er weer bent. Dat is goud waard. Nou weet ik niet hoe de huidige goudprijs is dus dat is misschien een twijfelgeval maar het is in ieder geval meer waard dan de lichamelijke energie die het heeft gekost.

Waar andere, gezonde, mensen bijkomen van de vakantie doe ik dat dus niet, hoe raar het misschien ook klinkt. En het is even weer slikken als Hans dan aan het werk gaat en ik lui ben, vooral op bed lig niet veel doe. Dan roert mijn Truus zich even flink. Daarbij moest hij meteen afgelopen week weer hard aan de slag en maakte lange dagen buitenshuis. Maar ook dat is weer gelukt. Dat ging goed, met hulp, en door die mentale oplader van de weken ervoor.

En nu zijn we weer even een paar dagen samen vrij. En gaan we relaxen, en een beetje lummelen thuis. En waar we kunnen genieten van het mooie weer. ’s Avonds samen of, zoals nu, ’s morgens in bed (Hans 😉) en voor mij lekker buiten ontbijten, onder de bomen naast ons terras.

Inmiddels heb ik ook al een kleine pauze in het dit schrijven gelast en koffie gemaakt en gedronken. Iets met dingen verdelen, ik leer het wel! Fijn om zo weer even bij te kletsen via de blog, dat was ook al even geleden. En verder niet zo veel dit weekend , mijn lijf rustig aan verder laten bijkomen van die weken ervoor. Allemaal helemaal niet verkeerd!

Oh ja, en in augustus hebben we weer twee weken samen vrij! Dat is maar zo, en voor die tijd is er vast ook nog wel tijd voor iets leuks! 😉

Fijn weekend en tot de volgende keer! ❤️