Met hart en ziel

Terwijl half Nederland bezig is met the Voice, en de andere helft met corona  (oke, beetje overdreven misschien 😉 ) draaien we hier al een week of twee in een hele andere wereld. Hoogste tijd voor een update dus, de laatste is al weer van eventjes terug…

Na een drukke decembermaand met verjaardagen, feestdagen, boosters èn ‘de’ fiets was het tijd voor een rustig begin van het nieuwe jaar. Nog een paar dingen in het huis doen, nieuwe garagedeur voor de fiets onder andere, en dan kan het voorjaar worden. Lekker fietsen samen, genieten van meer licht en ontluikend groen, je kent het wel, we hadden er zin in.

En dat hebben we nog steeds. Alleen, er ‘kwam wat tussen’. 
Hans werd ziek. En niet een beetje. De mensen om ons heen weten het al even, maar hij heeft problemen met zijn hart.  Die kwamen vrij plotseling, en zijn ook vrij hevig. Inmiddels weten we dat één van zijn linkerhartkleppen lekt, en goed ook. Daar moet wat aan gebeuren, en daarom ligt hij nu al twee weken in het ziekenhuis. Hij is tussendoor even twee dagen thuis geweest maar dat ging helaas niet goed en dus moest hij acuut weer terug. En nu blijven. Er volgt een operatie, wanneer weten we nu nog niet maar die klep moet gerepareerd of vervangen, en dat moet ook een beetje snel, dus daar wordt aan gewerkt.  We hopen één dezer dagen te horen wat, waar en wanneer. Ik ga daar deze blog niet over uitwijden verder, mocht je meer willen weten kan dat natuurlijk maar stuur dan even een berichtje… Maar ik kan jullie wel verklappen dat het spannende tijden zijn!

Nu de eerste twee weken voorbij zijn daalt een heel klein beetje de rust weer in. We moeten wachten, en kunnen even ademhappen. Proberen wat gebeurde een plekje te geven en ons alvast een klein beetje voor te bereiden op wat gaat komen.
Mensen die mijn blog al langer volgen weten het al: wij hebben een Netwerk. En ik schrijf het met een hoofdletter want dat kan niet anders. Dat Netwerk was er een paar jaar terug, toen ik veel in het ziekenhuis was. Datzelfde Netwerk is er nu weer, en niet een beetje. Is nog wat uitgebreid, onder andere met schoondochters, en al die mensen zorgen met elkaar voor de praktische invulling van t gat dat er is nu Hans er even niet is. En dat gat is best groot, want met een spieraandoening heb je nou eenmaal beperkingen in van alles. Maar dat wordt allemaal geregeld. Het is nog geen twee weken geleden dat het gebeurde, maar het draait weer, en hoe. En dat is fantastisch.

Dat geeft ons tijd voor ‘de rest’ . Dat geeft mij rust, merk ik heel langzaam maar zeker. En dat moet ook even, hoe dubbel het ook voelt om tijd voor mezelf te (moeten) nemen nu Hans daar ligt. Maar het kan niet anders en het kan. Ik vergeleek het afgelopen week met de situatie toen ik nog werkte, nog niet afgekeurd was vanwege mijn spieren. Alles draaide om het werk, en dat was er langzaam ingeslopen. Sociale contacten werden steeds minder, gewoon omdat het niet meer kon, ik had er de energie niet voor. Werkte vier halve dagen, strak verdeeld over de week. Werkte kun je eigenlijk niet zeggen, ik was op het werk aanwezig, zeker de laatste maanden. Dat was al zo’n krachtsinspanning dat ik niks meer kon. Mensen om mij heen hebben mij dit proces zelf laten doormaken, dat was ook nodig. Langzaam maar zeker realiseerde ik me beetje bij beetje dat dat niet was zoals het hoorde, dat alles draaide om werk. Maar pas toen ik thuis was, en merkte na een tijdje wat ik toen weer kon (vriendinnen op bezoek, bijvoorbeeld) zag ik dat zelf.

Nu zie ik het eerder. Deze week al. 😏Ik dacht ineens ‘kijk, zo is het nu ook’ .

Alles draait om Hans nu, zowel met erheen gaan als dingen regelen. Dat wil ik zo, dat lukt, en dat, dat ik dat dus wel kan, vind ik heel erg fijn. Maar als ik dan thuis ben, is het op. Kan ik niks meer. Niet meer haken, puzzelen, nadenken soms zelfs even niet meer… 🙂
Dat geeft niet (nou ja, wel natuurlijk maar dat is inmiddels wel een grotendeels gepasseerd station 😉 ) ik weet nu dat het ook wel weer verandert. Straks, als alles weer wat normaler is, en Hans hopelijk weer thuis is. Dan komt de rest. En door die ervaring van een paar jaar terug kan ik me er beter aan overgeven nu, dat geeft rust. Die andere energie en een lijf dat weer andere dingen kan komen allebei wel weer.
En dan is dat Netwerk zo verschrikkelijk waardevol.

Het is fijn om bij Hans te zijn. Om samen te lachen en ons te verwonderen over alles wat onze kant op komt. Om regelmatig ook even een traan te laten. Om het te hebben over hoe nu verder. Over wat als… Over angst dat er iets verkeerd gaat. Maar ook over wat er veranderd is op een verpleegafdeling in dertig jaar. En wat niet…  😉

Over hoe fijn het is als verpleging en artsen meeleven en meedenken.
Over de buurvrouwen die komen en gaan op zijn kamer. Nu al drie keer, en drie keer prachtig sterke vrouwen met een heel eigen geschiedenis wat dan ook weer hele mooie gesprekken oplevert.
En ook over wat als hij straks weer thuis is, het achter de rug is en hoe dat zal zijn. Wat we gaan doen om te revalideren, want het gaat voorjaar worden en we hebben nu wel allebei een nieuwe fiets! 😊

Ik mis hem, naast me, ’s nachts nog een tikkie extra. Maar we gaan er positief in, het verdere traject.
Zullen heel blij zijn als de operatie goed achter de rug is en Hans weer goed wakker is. Dat is nu de eerste grote volgende stap.


Het is best zwaar, maar brengt ook wel weer veel. Dat maakt het ook weer dubbel. We hadden het liever gehad zonder al dit, maar we kunnen dit. Met hart en ziel!

Samen.

Met ons gezin. Met ons Netwerk. En met jullie.
Wil je heel hard aan ons denken?

❤️❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: