Spannende maandag…

Een aantal van jullie weten het al: morgen is het zover. Dit wordt dan ook geen hele lange, literair verantwoorde blog, daarvoor spelen de zenuwen teveel parten, en is mijn hoofd te vol met wat er gebeuren gaat. Dus nu eentje met de laatste update.

Morgen gaat het gebeuren dus, wordt de uitzaaiing weggehaald uit mijn hals. Dat betekent een opname van een dag of vier, in het LUMC. Ik mag me morgenochtend vroeg melden, de operatie is naar verwachting eind van de ochtend.
Na de operatie ‘mag’ ik 24 uur naar een Special Care afdeling. Dit is omdat ik, door mijn spierziekte, iets meer risico heb op ademhalingsproblemen na de narcose. Tijdens de narcose krijg je spierverslappers, en het zou kunnen dat die bij mij net even iets meer impact hebben dan bij iemand zonder spieraandoening. En om het zekere voor het onzekere te nemen…
Verder is de verwachting dat ze één of twee drains moeten achterlaten. Als die eruit kunnen, dat duurt meestal een paar dagen, dan zou ik naar huis mogen als alles verder oké is. Dat is van later zorg. Eerst maar morgen en de eerste 24 uur na de operatie goed doorkomen.

Ik vind het spannend. Heel erg spannend zelfs. Maar ben ook ‘blij’ dat het zover is. En dit geldt voor Hans ook.
We zien dit allebei als de eerste grote stap in het traject om die tumor weg, of op zijn minst onder controle te krijgen. En de komende operatie moet daar een grote bijdrage aan gaan leveren, als het goed is is daarna de uitzaaiing helemaal weg en kan verder onderzocht worden. Aan de hand van die uitslagen kan dan een verdere behandeling worden bedacht en uitgevoerd. Waarmee we hopelijk de oorspronkelijke tumor om zeep helpen, al weten we nog steeds niet waar die zit..
Voor die verdere behandeling, heb ik ook het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam gevraagd om mee te denken, een second opinion dus. Dat voelt goed om erbij te hebben, zeker omdat zij zelf ook nog de uitzaaiing kunnen onderzoeken als ze willen. Maar goed, eert morgen dus, en de eerste 24 uur na de operatie goed doorkomen. Dat voelt als een grote horde die we moeten nemen. We zijn blij dat het wachten, voor nu in ieder geval 😉 , even voorbij is.

De afgelopen weken waren hectisch, ik kan niet anders zeggen. Het lijkt eeuwen, terwijl het eigenlijk maar goed vier weken zijn. Het is dubbel, zoals heel veel de afgelopen weken dubbel bleek.
Dubbel om te willen starten, weg met dat ding en de rest te lijf gaan. Maar aan de andere kant ook eng: waar begin je aan, hoe ga je reageren, wat gaat er veranderen de komende periode en komt dat nog weer goed??
Dubbel omdat het ineens je in je hoofd heel erg gaat over leven en dood. Je bent daar heel veel mee bezig bent, of je nou wilt of niet. En tegelijkertijd ook lol kunnen hebben, bij het verhuizen van je oudste zoon zijn, en daar van genieten. Het leven gaat door.

Wat ik moeilijk vind op het moment is het leven met de dag. Het helpt om alles in stukjes te hakken en niet te ver vooruit te kijken maar dat is niet altijd even gemakkelijk en hard werken soms. Maar dat gaat lukken, moet lukken… 🙂
De afgelopen week heb ik veel leuke dingen gedaan, en dit weekend was voor ons samen. Bijkletsen, tranen en lol, en lekker weg om de gedachten te verzetten (zie foto, van het Klimduin, nog net zo als vroeger… 🙂 )

De eerste grote horde is morgen, en daar zijn we wel zo’n beetje klaar voor.
Ik verwacht dat het even zal duren voordat ik hier weer wat schrijf maar jullie weten waar je terecht kunt voor vragen…. 😉 (Neem het hem niet kwalijk als je niet meteen reactie krijgt… 😉 )
Ik hoop dat jullie allemaal heel hard duimen en alles wat jullie afgelopen tijd gedaan hebben om die goede afloop af te dwingen. En ik zal jullie dan allemaal binnen niet al te lange tijd weer uitgebreid verhalen over alles wat gebeurd is, en meer. Maar voor nu:
Vanavond allemaal lekker slapen en vooral: morgen gezond weer op!!

Een hele dikke knuffel!!

Marloes ❤️

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: