Zo maar een vrijdag…

Een verhaal schrijven over zo maar een vrijdag, over een trouwerij waar ik geweest ben. Dat heb ik nog niet gedaan, maar nu loop ik er wel over te denken. Omdat het een trouwerij was die me raakte. Omdat het om een dierbaar familie lid ging, Hans zijn jongste zusje. Omdat er tijdens zo’n dag dingen gebeuren en worden gezegd, die ik op papier wil zetten, wil onthouden, en wil delen. Wil delen met het bruidspaar. Maar daarnaast ook wil bewaren voor mezelf, omdat het zulke dierbare herinneringen zullen zijn.

De liefde die zichtbaar was tijdens die dag was iets dat me raakte, en ik was niet de enige die het opviel, ik hoorde er na de dag ook anderen over. De emoties waren zichtbaar, natuurlijk, bij een trouwerij. Maar hier was meer. Hier sprak een gevoel van verbondenheid. Er waren mooie woorden, herinneringen aan de eerste echtgenoot van de bruid, een aantal jaren geleden overleden. Zijn kinderen, gedeeltelijk opgegroeid bij Hans zijn zusje, waren erbij, en hij was er die dag in de gedachten van velen bij. Maar de dag was ook, of misschien wel juist daarom, een ode aan het leven. Een ode aan liefde. Aan familiegevoel. Aan verbondenheid.

De dag liet zien dat vreugde en verdriet beide onlosmakelijk verbonden met het leven zijn. Dat een samengesteld gezin zo ontzettend prachtig kan zijn, zoveel verschillende mensen die allemaal toch op één of andere manier aan elkaar verbonden zijn. Die daar blij mee zijn, allemaal met hun eigen, maar ook met een stuk gedeelde geschiedenis.

En dat werd op allerlei manieren duidelijk die dag. Kinderen, van jong tot oud, die allemaal hun bijdrage leverden aan deze dag. De moeder van de bruidegom en de broer van de bruid die spraken. Vrienden en vriendinnen, deels nieuw, maar deels ook oude bekenden van de familie. Allemaal verschillende bijdragen, maar allen hadden één ding gemeen: liefde voor het bruidspaar.

En dat was mooi om getuige van te zijn. Net als het getuige zijn van het weerzien van neven en nichten, ook al zijn ze dat officieel dan misschien niet helemaal. Toch delen ze een stuk geschiedenis, van het samen bij opa en oma zijn tijdens de feestdagen tot een familieweekend op Texel. En dat werd naadloos opgepikt en voortgezet door deze inmiddels jong-volwassenen. Mooi om getuige te zijn van die opa en oma, die genoten van de dag en duidelijk trots waren op hun kroost en iedereen die daarbij hoorde.. Kortom, een dag die het meer dan waard was om bij te zijn.

Maar ja, daar over schrijven is nog niet zo gemakkelijk. Omdat het bruidspaar en de mensen van die dag me dierbaar zijn. Omdat het het nest is waar mijn lief uit komt, omdat het een stukje geschiedenis van hem laat zien en ik ervan geniet om hem trots te zien zijn op zijn kleine zusje. En ik het daarom misschien niet objectief kan bekijken.

Aan de andere kant, wat maakt het uit? Het was een prachtige dag, door het op te schrijven blijft deze bijzondere dag nog beter bestaan als één van de meer waardevolle herinneringen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: