Lieve mam,

 

Ik kus je, ik sus je,

Ik doof en ik blus je

Je blijft heel dichtbij me,

Maar in m’n hoofd rust je.

 

 

Dat zijn de laatste woorden van het liedje ‘Ik mis je’, dat we lieten horen tijdens de dienst van je crematie. Zo voelden we dat. En zo voel ik het nog steeds.  Je rust. En dat is verdiend. Je bent weer bij papa. Het is goed.  Maar mijn hemel lieve mam, wat mis ik je soms! En vandaag een beetje extra. Vandaag zou je jarig zijn. 80 zou je zijn geworden…

Hier gaat het z’n gangetje, soms goed, soms iets minder. En ik denk dat je afgelopen jaar best wel eens gedacht hebt, nou kom op meid, schouders eronder, of niet? 😉  En dat lukte me niet altijd, maar daarvoor was het soms ook wel veel…

Ik lijk daarin meer op papa dan op jou, dat is wel iets waar ik achter ben gekomen afgelopen jaar. Maar dat is goed, dat geeft niet. Want ondanks dat je dat vond, was jij er wel altijd voor mij. En als ik zeg altijd dan bedoel ik ook altijd. Zonder oordeel, alleen maar luisteren en zorgen. Het was gelukkig niet heel vaak nodig maar die keren dat ik vroeger echt in de put zat, was er maar één bij wie ik me veilig genoeg voelde om alles tegen te zeggen en dat was jij.  En, Astrid en ik hebben er veel over gesproken afgelopen jaar, dat deed je ook voor Astrid. En hoewel jij echt je mening wel had, konden wij die toen niet merken. En dat is iets waar ik veel over heb nagedacht. Dat is knap. En gaf mij het gevoel altijd bij je terecht te kunnen. En later, echt jaren later, kwam jouw mening dan soms naar buiten. Liet je heel af en toe iets doorschemeren en als ik dan echt doorvroeg zei je ja, dat vond ik toen ook al, maar wat had jij er toen aan dat ik dat zou zeggen??

En die gesprekken mam,  die hebben we heel lang nog gehad. Niet meer zo als vroeger, t was anders, maar zeker niet minder mooi. Op het laatst was het zo dat ik vertelde en jij luisterde. Aandachtig. En je maakte dan af en toe een opmerking waaruit voor mij bleek dat je nog steeds hetzelfde gevoel had erbij en snapte wat ik wilde zeggen, ondanks dat je Alzheimer had. Ik heb het al eerder gezegd geloof ik, maar dat waren gouden momenten. En ik geloof dat ik die het meeste mis. Maar tegelijkertijd kan ik ook heel erg blij zijn dat we ze zo lang nog hebben gehad.

Want terugkijkend op de afgelopen jaren zijn er veel, heel veel momenten geweest die ik jou, maar ook ons, wel had willen besparen. En waren er, zeker achteraf gezien, momenten waarop we al afscheid moesten nemen van een stukje van jou. En nu, dik een jaar later, weet ik die momenten nog wel goed. Maar, en daar ben ik heel blij om, komen er ook steeds meer andere, hele mooie momenten weer boven drijven. Momenten van voordat je ziek werd, dingen die bij jou hoorden. Dingen in mezelf die ik herken van jou. TV programma’s  die doen denken aan jou en papa, soms zie ik jullie bijna lopen als we kijken naar  ‘We zijn er bijna’….

De weekendjes weg die we heel lang jaarlijks met zijn allen deden, vanaf dat we kinderen kregen. De vakanties van jullie tussendoor, op een camping in Noordwijk. Omdat jullie dan gezellig dichtbij Voorhout stonden en langs konden komen fietsen. De zomervakanties, als wij kampeerden ergens in Nederland, en jullie ook een weekje op de camping kwamen staan. Konden wij, en vooral de jongens,  lekker makkelijk even heen en weer lopen als we wilden. s Avonds een drankje doen samen. Daar hielden we van en daar hechtten we aan, dat familie gevoel. Dat delen samen, en daarvan genieten, zo hebben jullie ons grootgebracht. Wij hebben geprobeerd dat ook in ons eigen gezin zo uit te stralen en ik hoop dat onze jongens dat ook zo zullen zien.

En zo is er al weer dik een jaar voorbij zonder jou, en zonder papa. Het gaat best goed, maar is lang niet altijd even gemakkelijk. Van alles is ‘de eerste keer zonder’ inmiddels voorbij. Maar ja, dan is het ook wel lang genoeg geweest eigenlijk, er hoeft niet een tweede, derde en vierde keer te komen van mij…. Er is veel gebeurd waar jullie al niet meer bij waren. Maar we vergeten jullie niet, en noemen jullie regelmatig.  Soms zijn er ineens dingen waarbij ik denk,  ooooh dìt zou mama leuk hebben gevonden. Of momenten dat ik denk, ik schenk even koffie in en dan pak ik de telefoon, even bijkletsen….   En dan direct daarna, onee, au…

Maar gelukkig hebben we heel erg veel hele mooie, en dierbare herinneringen. En daarvan komen er steeds meer boven drijven, gelukkig. En hoewel er zeker nog momenten van verdriet zijn, die soms ineens kunnen komen, zomaar, uit het niets bijna, zorgen die herinneringen toch voor een heel warm gevoel.  En ik hoop dat je ons kunt zien, vanuit ergens, en dat je trots bent.  Want het gaat niet altijd vanzelf maar we komen er wel. We zijn tenslotte dames van de Wit!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: