Een uitje

Wij hadden een uitje. Het is al bijna een week geleden maar vandaag werd ik voor t eerst wakker dat ik dacht ‘nou, dit voelt best aardig…’  Deze week was pittig, en dan druk ik me zacht uit. Maar ook nagenieten.

Afgelopen weekend was er weer een Marillionweekend. Weer, want er was er ook al eentje in maart van dit jaar, in Port Zélande. Maar we kregen er  nog eentje om het jaar af te sluiten. Nu was het niet in Port Zélande, maar speelden ze vier dagen in Tivoli Vredenburg. De band zorgde voor de muziek, alles eromheen moest je zelf voor zorgen, dat was het verschil met Port Zélande. Het hele festijn duurde van zaterdag tot en met dinsdagavond.
Wij hadden een hotel geregeld voor de eerste twee nachten, daarna weer naar huis en van daaruit verder kijken hoe t zou lopen. Zo gedaan omdat vijf dagen hotel voor mij niet haalbaar is, zeker niet in december, als er nog meer festiviteiten (en dus prikkels en energieslurpers) zijn in de maand.

We zijn zaterdagmiddag vertrokken. Ik was al een paar dagen niet lekker dus van tevoren was het een beetje hangen en wurgen haal ik het wel of haal ik het niet. Wel gegaan, besloten dan zaterdagavond niet naar het concert te gaan maar dan was ik er al wel.
Maar ja… als je er dan bent en bij het inchecken al tegemoet gekomen wordt door twee bekenden uit Engeland die je direct in een stevige hug nemen en vervolgens in de lift naar je hotelkamer staat samen met een Australiër die je glimmend vertelt dat dit de eerste keer is in de 40 jaar dat hij fan is dat hij de band live ziet en daar zo verschrikkelijk veel zin in heeft… dan weet je weer hoe het voelt en stijgt de adrenaline toch al wel behoorlijk.

Het hotel was op een paar minuten afstand van Tivoli Vredenburg en nadat ik had gelegen besloten toch maar even te gaan kijken. Terug gaan als het niet ging kon per slot van rekening altijd en was makkelijk, zo vlakbij.
Zo gezegd, zo gedaan nn dus lag ik rond twaalven in bed. 😉 Het voelde zo fijn om er samen weer te zijn. Om al die Marillionvrienden te zien, te spreken en knuffels in ontvangst te nemen. We hadden een lekker plekje samen, en toen we daar zaten realiseerden we ons allebei dat we er toch maar mooi samen zaten en een heerlijk weekendje uit waren! Alleen dat al was zo genieten. Het was goed om de band weer te zien en te horen. Het concert was niet het allerbeste vonden we, was ook niet helemaal ‘onze’ setlist, maar er zaten evengoed een paar heerlijke nummers in!  Weggaan was natuurlijk helemaal geen optie meer!

Na het concert nog heel even gebleven, rondje gemaakt langs een paar mensen die ik heel graag even weer wilde zien en spreken en toen naar het hotel. Na vibreren.

Als ik een dag heb die drukker is normaal dan is de nacht erna altijd rommelig. Onrustig slapen, veel dromen, veel wakker tussendoor. Alle indrukken van de dag verwerken en een plekje geven. In een gezond hoofd vindt alles redelijk snel zelf zijn plekje. Als je, zoals ik, last hebt van brainfog duurt dat langer. Alles staat in de rij (beetje net als bij Tivoli die avond 😉) en gaat één voor één naar een plekje. Maar al die gedachtes en indrukken in die rij worden pas rustig als ze hun plekje hebben. In de rij blijven ze, ook net als bij Tivoli, kletsen en druk doen. Best vermoeiend, en kost dus veel energie. Die je dan weer niet kunt gebruiken voor iets anders, en zoveel energie had je toch al niet.

Zo’n nacht had ik na dat concert. Niet echt uitgerust dus maar dat was ingecalculeerd. De hele dag vooral gelegen, want ik wilde wel heel graag nog een avondje. Joost, onze oudste zou ook komen. Hij werkt oa als journalist voor 3 voor 12. Heeft al heel veel Marillionweekends met ons meegemaakt maar was er deze avond dus zelf, en voor werk. Hoe mooi dingen kunnen lopen!

Dus togen we rond achten weer naar de zaal. Nog even gekletst maar al vlot een plekje opgezocht en me, geholpen door Hans, een beetje afzijdig gehouden. Mocht je denken waarom zegt ze nou zo weinig, het is echt niet persoonlijk, ik wil het graag maar als ik dat doe op zo’n avond dan is mijn energie helemaal op voordat het concert begint. 😊
Al vlot ging het licht uit en begon de band. En dat deden ze met een setlist… Ik kon alleen maar zitten, me afsluiten voor de rest, luisteren en erin opgaan. Bijna alle nummers waar herinneringen aan kleven kwamen voorbij. En na een paar nummers kwamen dan ook de tranen. Had ik net de tranen gedroogd van het ene nummer,  kwamen de volgende al.  En net toen ik echt niet meer stoppen met huilen en dacht nu is het klaar, was de band ook klaar, en verdwenen ze (voor even natuurlijk nog maar) naar achter.

Ik kon Hans duidelijk maken dat het goed was zo, de emoties namen nu toch wel de overhand en dat voelde niet meer fijn. Heb dat niet vaak zo heftig maar nu was het echt klaar, ik wilde weg. Dat hadden we besproken vantevoren en dus de toegift niet afgewacht maar naar hotel gegaan samen. Gaan liggen, nog wat gedronken en langzaam een beetje bijgekomen. Maandag nog even samen op een terrasje koffie gedronken (ook al weer zo lekker, samen op een terrasje zitten) en toen naar huis. En thuis op bed, want er ligt niets zo lekker als je eigen bed na zoiets! 🙂

Er was ook een programma voor de maandag- en dinsdagavond maar dat heeft Hans alleen gedaan. Althans, zonder mij maar eenmaal daar natuurlijk niet alleen. En ik genoot thuis mee met af een filmpje of videocall, de ochtend erna de verhalen en dat was prima. Ik was er twee avonden bij en dat was meer dan goed.

Het voelt raar, dubbel. Ik ben ongelofelijk moe, mijn lijf wil weinig en dat wordt maar heel langzaam ietsje meer. Maar tegelijkertijd voel ik me ook heel erg opgeladen, soms bijna bruisend zou ik bijna zeggen. Het was zo fijn om samen weg te zijn. Zo fijn om samen bij ons bandje te zijn, in een sfeer waar ik al eerder over schreef. 

Zo fijn om mensen te zien en te spreken die je dierbaar zijn, en die er daar ook zo bij horen. Fijn om te merken dat mensen blij voor je zijn dat je er kunt zijn, en blij zijn om je te zien. Om te merken dat het niet uitmaakt hoe je je voelt, het is goed. Alle emoties (en die zijn er bij mij zo’n weekend ☺️) zijn oke. Ze mogen en worden meer dan herkend. Dat bleek ook weer toen de man die naast me zat me, toen mijn tranen bleven komen tijdens één bepaald nummer, aanraakte en zei dat het oke was, dat hij het ook had.

Het is goed, meer dan goed. Kost veel, heel veel energie. Maar laadt ook zo ontzettend op. En dan neem ik die hoge rekening van er na maar voor lief en ga ik de komende week door met afbetalen daarvan. Maar ik was er mooi wel! 😊