The day after

Even een korte update blog..

Gisteren de laatste van vijf dagen immuunglobulinen infuus, en het venijn zat in de staart.
Na woensdag merkte ik dat mijn lijf dacht ‘ja ho eens even, ik had al wat gehad hoor, vind t zo eigenlijk wel genoeg…’.
Gisteren t infuus heel langzaam, bij wat sneller ging m’n lijf echt protesteren. Nu klaar, gelukkig. Over vier weken weer, dan één dag, en dat dan voorlopig een half jaar. Kijken of m’n LEMS iets minder op wil gaan spelen zo.

Lekker was dat t allemaal thuis kon, scheelt veel energie van ’t reizen naar t ziekenhuis en het daar zijn. Hele week mensen over de vloer was ook wel een soort inspannend maar ging goed.

Ik zag er niet echt tegenop vantevoren, had ’t al een keer gehad dus wist wel ongeveer hoe t zou gaan. En toch, toen ’t eenmaal maandag was, merkte ik dat het niet een kwestie was van ‘even gaan doen’. De laatste keer dat ik op deze manier een behandeling kreeg was met de chemo, vorig jaar. En of ik nou wilde of niet, dat schoot me toch weer te binnen. En daardoor ook naar buiten, maar dat gaat bij nogal snel. 🥴

Daarbij maakt een infuus, hoe fijn het ook is dat het huis kan, je toch meer patiënt dan even een paar pillen slikken…

De specialistische thuiszorg die kwam had daar gelukkig alle begrip en tijd voor en dat hielp, naast natuurlijk mijn privé-broeder, die een paar dingen die hij ooit vroeger geleerd had weer op kon halen en in de praktijk kon brengen. En voor t geval jullie het nog niet wisten: hij is goed! 😘

En zo ging de week best goed. Ik merkte wel dat scherpe randjes van herinneringen afgaan met de tijd. Waar ik dacht, ‘oooh, immuunglobuline, ja hoor is goed, doe ik wel even, dat gaven we op mijn werk ook altijd aan de kinderen’ ging dat toch even anders.

En volgens diezelfde broeder van net dacht ik dat de vorige keer ook, en kwam ik er ook toen al achter dat dat niet zo was dus had ik dat wel een béétje kunnen weten, toch?

Tja, verdrongen? Maar, ik weet het weer! 😉

En dan nu vandaag. Geen afspraken en dat is geloof ik maar goed ook want ‘en door… !’ gaat hem niet worden vrees ik. Dat had ik ook niet echt gedacht en ik was ervoor gewaarschuwd maar toch, stiekum… 😒
Maar mijn lijf heeft zo te voelen even pauze nodig. Niet dat ik vind dat ik veel gedaan heb afgelopen week maar toch.
Mijn vader zei wel eens, alsie zich niet lekker voelde dat het voelde ‘alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden’. Dat heb ik gelukkig nooit ervaren (hij ook niet hoor 😊) maar bij wijze van.

Dus dit weekend maar rustig aan, even mijn lijf de kans geven bij te komen van deze invasie aan antistoffen. En dan maar duimen de komende weken dat het wat gaat doen en ik dus ook iets meer kan.

Voor nu iedereen bedankt voor het meeleven in de vorm van kaarten, bloemen, facebookberichten en appjes. Ik reageer niet altijd direct maar het doet me goed en helpt me. Ik vind het echt ongelofelijk fijn dat dat nog steeds zo gaat!!

Dank dus nogmaals, wees zuinig op jezelf en heb een goed weekend!!

❤️🙏☀️🙏❤️

Een gedachte over “The day after

Voeg uw reactie toe

  1. Hoi schoondochter, fijn dat het weer achter de rug is, en benieuwd naar het vervolg zal je zeker wel zijn. Wij ook. Sterkte en groeten, ook aan je privé broeder!

    Like

Laat een reactie achter op Wil Kroon-Taverne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: