Gusteravind zaten we te eten en hadden we het over de afgelopen dagen en de komende twee weken. Het is zijn drukke weken voor Hans en daarbij een aantal medische afspraken voor mij. Dus strakke planning en heel zuinig zijn met energie. Hans noemde kwaliteit van leven.
Het ging zo goed. En nog wel hoor. Maar dat bedoel ik nu niet.
Ik kon toegeven aan het liggen en dat voelde goed. En liggen voelt nog steeds goed. Maar het toegeven aan het liggen…
Het is niet eerlijk. Diabetes ontdekt en behandeld en nog moe. Niet meer zoals eerst, alleen maar liggen. Gelukkig niet, heus wel. Maar nog steeds moe, en wel veel moeten liggen. Willen liggen, wb lijf en dat ook wel ,o voelen. Echt wel. (Andere volgorde) Zo moe dat keuzes gemaakt moeten worden. Iedere dag weer. En daar ben ik moe van, dat wil ik niet. Dat ik voel, oh ka, zo was het. Al eventjes ook, voordat de diabetes erbij kwam. En nu kan ik hwt wel beter maar ik vind jet zo lastig. En snijd mezelf dus weer heel vaak in de vingers. En dan voelen zien wat dat met anderen doet is zo stom.
Ik had van alles bedacht om te doen. En dat kan ook. Alleen lang niet in mijn tempo. Ik wil veel te veel in te korte tijd
(Geluiden van de buurt. Doordat het lekker weer wordt meer buiten en betrokken bij het leven
Blog positieve tiet facebook 20 april
Merel Bultman 20 april
Marloes de Wit 
Plaats een reactie