Herinneringen

Zaterdagochtend. Radio aan, ontbijt net op. Crash Test Dummies op de radio, ‘Mmm mmm mmm mmm’. Ik zit direct weer in Frankrijk, in een  huurtent. Genieten met zijn drietjes, onze jongste was nog niet geboren. We hadden een draagbare cdspeler mee en allemaal heerlijke nummers, waaronder deze. Telkens als dit nummer erop was ging Joost in de buggy voor de cdspeler zitten, meteen helemaal ‘in’ dit nummer. Meedeinen en neuriën met het ‘mmm mmm mmm’. 😊  Heerlijk, ik voel dat gevoel direct weer als ik het nummer hoor. Dat zijn van die herinneringen aan het goede leven waarvan we er gelukkig heel veel hebben.

De afgelopen weken werd ik herinnerd aan de kwetsbaarheid van mijn leven. Dat was al even geleden dat ik er zo bij stil moest staan en deze herinnering kwam hard binnen.
Ik schreef eerder al over het ontdekken van diabetes type 2, begin januari. Dat was even flink schrikken en de eerste twee weken daarna waren hectisch, voor mijn gevoel. Schrik, onrust, verder bloedonderzoek, veel telefoontjes en overleg met deze en gene. Toen was er een plan en startte ik met medicatie.
Medicatie met pittige bijwerkingen. En die zorgden ervoor dat ik de eerste paar weken voornamelijk lag en me heel erg naar heb gevoeld. Dat, bovenop mijn LEMS, maakte het tot hele zware weken, ik kan het niet anders noemen. Ik heb een paar keer gedacht ‘maar dit wil ik zo niet meer, zo wil ik eigenlijk niet leven’, wist niet meer wat ik moest doen.  Uitgesproken naar Hans ook. Vond ik eng, het zo hardop zeggen maar dat gaf wel lucht. Hans kon beamen dat hij het allemaal zag en heel goed snapte. Dat veranderde op dat moment niks maar deed wel heel goed. Veel tranen gelaten. Weinig tot geen energie, geen trek in eten, nou ja, niet voor herhaling vatbaar. 

Na bijna drie weken kwamen er dagen dat het wat beter, wat draaglijker werd, maar nog lang geen feestje. Overlegd met de diabetes verpleegkundige. Waar ik nog een beetje aarzelde hakte zij direct de knoop door, stoppen met deze medicatie en over op andere, want dit was niet de bedoeling. Rustdag inlassen en dan starten met nieuwe. Nou ja, ik aarzelde niet echt, want had haar tenslotte zelf gemaild, maar Truus bracht haar ding in. Had ik het wel lang genoeg geprobeerd?? “En dan zal je zien dat je bloedsuiker niet goed daalt hoor, dat vertel ik je alvast maar, dit is echt niet handig. Wees nou gewoon even wat flinker!” Truus kan me nog steeds wel heel fijntjes wijzen op waarom wat ik wil of doe echt niet zo handig is.
Maar die andere medicatie, dat was de gouden greep. Zo voelt het althans nu, want het hielp. Het hele nare gevoel van de afgelopen weken verdween en langzaam kwam er rust en wat meer licht. Dat is nu anderhalve week geleden en, hoewel ik het eng vind om te zeggen ga ik het toch doen, het voelt goed. Veel beter nog lijkt het zelfs dan voor dit alles ontdekt werd maar daarover later meer, als ik zekerder weet dan nu dat dat gevoel blijft, deze medicatie de diabetes goed onder controle krijgt en het niet weer voorbij vliegt. En voor ik dat zeker weet duurt het nog in ieder geval tot controle van mijn bloed begin april. Want ik ga heel goed op gevoel, maar wil dat wel graag gestaafd door goede cijfers! 😉

Ondertussen werd het ook een beetje voorjaar deze week. Daar ga ik ook goed op, zeg maar. Maar naar buiten gaan zat er al even niet meer in, mijn energie was het laatste half jaar niet beter geworden, eerder slechter. Af en toe in de rolstoel, maar dan meestal gecombineerd met een afspraak buiten de deur. Maar deze week lukte het wel. Twee keer zelfs, waarvan de eerste keer duurder was dan de tweede, waarschijnlijk om het de eerste keer nog koud was en dat vinden mijn spieren dan weer niet fijn, maar toch, het lukte eventjes. Misschien scheelt het ook dat ik de tweede keer halverwege een pauze inlaste, wat kon omdat het wat warmer was, maar dat terzijde. 😉
En eenmaal buiten herinnerde ik me weer extra hoe heerlijk dat is, even weg uit huis, even door het groen van het park. Paar keer diep in- en uitademen en verder helemaal niks. En als het lekker weer is, zijn er veel meer mensen die dat doen. Iedereen groet en loopt met een grote grijns dat het kan. Heerlijk.
En zo waren er deze week al meer dingen die weer heel voorzichtig konden en heel erg fijn waren. Zelf voor mijn (door Hans klaargemaakte) eten kunnen zorgen. Kunnen genieten van weer een keertje douchen zonder te denken dat je dan ook nog moet afdrogen straks. Bijkletsen met mijn oudste zoon door videobellen. Bezoekje van de jongste zoon en vriendin, samen door oude foto’s gaan en herinneringen delen. Hans kunnen vragen hoe het op zijn werk was en aandacht en energie hebben voor het antwoord. Wakker worden en denken, ik heb zin om weer een blog schrijven vandaag!
Kortom, ik ben blij dat ik er weer een beetje ben, hoewel ik dat dus eng vind om te zeggen na de afgelopen twee maanden. Niet alle herinneringen zijn even fijn. Dat hoort nou eenmaal ook bij het leven, dat weet ik en maakt de goede ook extra dierbaar. Maar pff, soms is het even echt zwaar.

Dan nog de foto bij deze blog.
Die is genomen op Texel, tijdens onze vakantie vorig jaar. In de tuin van het huisje dat we twee weken huurden. Zo’n ongelofelijk heerlijke plek en ik zat daar vaak even helemaal zen te wezen en aan niks te denken. Ontspanning ten top! En precies deze foto had Hans laten vergroten en kreeg ik deze week van hem. Voor in de slaapkamer, iets fijns om naar te kijken. Zo lief, en zo fijn. Hij staat aan het voeteneind, op een plankje. Als ’s ochtends de zon doorkomt schijnt hij op die foto. Lekker wakker worden.
Als ik er naar kijk, voel ik weer het gevoel weer van toen, net als bij de Crash Test Dummies. Een heerlijke herinnering. 😍