Troebel water

De persoon die boodschappen voor ons ging doen kwam nog even naar me toe. ‘Marloes, je moet wel nog even wat kiezen he, lactosevrij of suikervrij. Allebei kan niet, dat doet niemand, dat is er ook niet.’ Dat was een lastige, ik vond het raar maar het zou zo zijn dan. Dan maar suikervrij. Was nu even belangrijker dacht ik.

Al met al was het een drukke periode geweest dus ik besloot naar het strand te gaan. Even lekker uitwaaien en niks. Heerlijk. Ik liep er net toen ik werd aangesproken door een man van een gezin dat er ook was. Man, vrouw, twee kinderen. Ik kende ze niet. De man sprak me aan en zei dat ik moest gaan zitten. Hij wees de plek aan. Ik keek blijkbaar even vragend want hij legde uit dat wat ik deed niet ging. Een beetje in mijn eentje op het strand lopen, wist ik wel hoeveel ruimte dat in nam? Hoe niet sociaal dat was? Hij wees me de plek waar ik moest gaan zitten. Gelukkig wel een beetje schaduw van een parasol en ik kreeg nog wel een handdoek van hem. Ik voelde me behoorlijk overvallen maar ging op de handdoek zitten. Het gezin kwam rondom de plek waar ik lag zitten, de man gaf me vervolgens het kleinste kind, leuk ventje om te zien en rossig blonde haren, en sommeerde me daar op te letten en hem te gaan laten slapen. Wel op de handdoek want daarvoor hadtie die aan mij gegeven. Ondertussen installeerden zij zich verder, liepen heen en weer en kletsten ondertussen druk bij. Geen minuut stil. En het leuke ventje wilde ook echt iets anders dan slapen. Mijn hoofd begon behoorlijk om te lopen van alles.

En toen ik echt niet meer wist wat te doen werd ik wakker…  😊 Ik pakte mijn telefoon en zag dat het gewoon zaterdagochtend was, nog wel heel vroeg. Mijn hoofd zat boordevol, de laatste dagen, en dat merkte ik ook ’s nachts. Ik haalde een paar keer diep adem. Het duurde even eer mijn hart weer wat rustiger was. 

In het boeddhisme word je hoofd met je brein en al je gedachten wel eens vergeleken met een meer. Een meer kan heel stil en glad zijn, als het lekker weer is. Helder water, mooi zand op de bodem. Als er turbulentie is, als het stormt, wat natuurlijk ook gebeurt, gaat het zand en water door elkaar heen. Het water is er nog wel, maar de helderheid is dan weg. En als de storm over is, is de helderheid niet ineens terug. Het zand moet zakken. Je kunt dat niet helpen, niet terug duwen bijvoorbeeld, dat gaat vanzelf. Maar daar is tijd voor nodig.

Bij mij begon januari met flink wat turbulentie en troebel water. Ik moest voor controle naar het ziekenhuis. De ctscan was goed, gelukkig, mijn bloed ietsje minder. Daar werd een hoge bloedsuiker in gezien. Dat was al eens eerder gezien, een klein jaar terug, maar daarna was het toen weer normaal. Nu dus hoog. Advies was opnieuw prikken, via de huisarts. Dus daarmee overlegd, opnieuw laten prikken en uitgebreider. Wat volgde waren dagen met horten en stoten en veel gedoe (nuchter naar het lab is niet echt een optie voor mij, aanvraag op verkeerde stapeltje op het lab, dus nuchter wachten voor niks). Uiteindelijk de vrijdag gelukt. Rustdagen (hoognodig na december!) lukten zo dus even niet echt, iedere dag was er zo wel iets wat me bezighield.

Inclusief ik zelf, eerlijk is eerlijk. Relativeren met weinig tot geen energie is een uitdaging. Door mijn hoofd spookten beelden van de mensen met diabetes die ik aan het begin van mijn opleiding had gezien. Veertig jaar geleden, lichtelijk gedateerd, klopt allemaal maar ik weet nog goed dat ik het geen feestje vond…Zou ik dan ook zo…??

De week erna belde de huisarts. Bloed wees uit dat het helaas toch ging om diabetes (suikerziekte) én dat dat ook al even zo was. Haar advies was niet eerst alleen dieet proberen maar meteen maar medicijnen erbij. Recept lag al klaar. Diabetesverpleegkundige zou over een paar dagen langskomen voor meer uitleg en info.

En dus toog Hans naar de apotheek en haalde de pilletjes. Rustig aan beginnen en kijken hoe het gaat, het kan even duren voor de goede dosering ontdekt is. Net zo als met de bijwerkingen trouwens. Die kunnen even (even, als een paar weken) duren, is normaal.

Ik was boos, verdrietig en ook bang. Boos op mijn lijf. Verdrietig, weer wat erbij. Veel gehuild de eerste dagen.  Bang of mijn lijf dit wel aankon, wéér iets erbij. Wat zou het volgende zijn, hoe lang kan dit nog? Mijn hoofd bleef draaien. Het duurde wel een paar dagen voordat dat wat minder werd. Ik stond de hele tijd aan, en dat kost natuurlijk bakken energie. Die er inmiddels bijna niet meer was, zeker niet na een maand als december.

Inmiddels zijn we een week verder.  De diabetesverpleegkundige is geweest. Zij merkte mijn onrust, haar verteld over mijn beelden van diabetes. Ze legde veel uit, kon me gerust stellen en samen maakten we een plan. Ik kreeg een verwijzing voor een dietiste, die komt volgende week. Controles gepland. Een boel gedoe en het is nog niet klaar, maar er komt weer wat grip. 

Mijn lijf moet wennen aan de medicatie en alles wat er bij komt kijken en ik ben mega moe door alles, maar toch, langzaam keert de rust nu ook een beetje terug. Ik kan bedenken dat het me misschien ook wel wat oplevert, als het allemaal een plekje heeft gevonden, in mijn lijf en in mijn hoofd. Wie weet scheelt het energie, een betere stofwisseling. Durf ik dat te hopen, dat weet ik nog niet…🙂

Mijn dromen worden weer wat rustiger. Het zand zakt, heel langzaam wordt het water wat helderder.

De foto bij deze blog is van vanochtend.  Ik zat te ontbijten, zonnetje scheen naar binnen, voor me een bos tulpen, lijf voelde best oké. En ik dacht, het gaat wel weer lukken. Zal even duren voor alles weer op zijn plek zit en ligt en deze verpletterende vermoeidheid een beetje hersteld is, maar ik heb er meer vertrouwen in dan een week geleden. En dat kon ik denken zonder tranen. 

Het zand zakt, het water wordt weer helder. Toch altijd weer! ❤️