Een mannenuitje

Het is lang geleden dat ik me zo voelde als gisterochtend. Vaak wakker ’s nachts, slecht geslapen, voel me van alles maar kan het niet onder woorden brengen. Lijf doet pijn, vast nog van de inenting van van de week maar dat leek al wat minder. Ik snap het niet.

Op de traplift naar beneden komen de eerste tranen. Geen idee waarom maar ze zitten hoog.  Beneden geef ik de katten eten. Laat ze naar buiten. Maak, met tussenpozen van tranen, ontbijt voor mezelf en ga zitten in mijn relaxstoel. Muziekje op de radio. You Tube en beelden van het strand op de tv, dat helpt me de rust in mijn hoofd en lijf te creëren.

Ik zit een uurtje zo. Heb vandeweek, nu de herfst zo zijn intrede doet, ook mijn daglichtlamp weer tevoorschijn gehaald. Helpt ook. Maar nu nog even niet.  Ik krijg een paar appjes van een collega van heel vroeger, in mijn opleidingsziekenhuis. Ze had mijn blog ooit gevonden, leest die al even en we appen af en toe.  Ze opperde dat we een keer af zouden spreken. Ik reageer nog niet.

Een goed uur en een latte macchiato verder maak ik koffie voor mijn wederhelft en ga naar boven. Terwijl hij langzaam wakker wordt poets ik mijn tanden, en plof dan op bed. Het wil nog niet. Lijf voelt zwaar maar ik wil dit, wat het ook is, niet. Vraag mijn lief hoe het uitje dat hij de avond ervoor had met onze zoons was. Dat had hij gekregen voor zijn verjaardag, een mannenuitje. Uit eten en dan een whiskey proeverij. Ik had al een paar foto’s gekregen. Het was leuk geweest. Lekker bijgekletst en ik kreeg alle verhalen.  

En onder het vertellen kwamen bij mij de tranen, en hielden niet meer op. Lief vertelde rustig door. (Stopte wel af en toe voor ’t snuiten 😉)

Ik liet alles even indalen en werd wat rustiger. Herinnerde me de ex-collega van eerder vanochtend, en vertel dat. Weet niet zo goed wat ik zal doen. Of eigenlijk wel maar hoe te communiceren, en is dat niet raar, het is zo lief bedoeld. En daar kwamen de tranen weer.

Ik word boos op mezelf en noem dat. Waarom reageer ik zo heftig op een nacht slecht slapen, dat is al lang geleden..

Dan zegt mij lief dat hij denkt dat dit die chronische rouw is waar ik wel eens over schrijf… En dat dat heel normaal is, dat hij dat ook wel heeft. Zoals gister, ook al was dat anders ook een mannenuitje geweest omdat dat een verjaardagskado was. Maar dat hij zich dan ook realiseert dat dit dingen zijn die ik niet kan. En dat we in dat opzicht andere ouders zijn dan we hadden bedacht, hoe goed we dat ook proberen te doen nu. Maar het doet wel ook even pijn.

En hetzelfde voor de vraag van de ex-collega. Was en is nog steeds een schat maar het haar zien vraagt ook veel energie. En dat is er niet. Zou je haar op straat tegenkomen zou het even heel leuk zijn maar echt een afspraak is wat anders.

En dat zo benoemen brengt rust. Het is al even geleden dat ik het zo duidelijk gevoeld had maar het is er wel. Het was er met meer dingen even, deze zomer. En dat is oke, het is niet anders. En ging meestal zonder (al te veel) tranen. Maar nu even niet meer. Door het stapelen? Of gewoon, even door alles.

Doet er ook niet meer zo toe. Het was er. Het moest er alleen weer eens even uit.

En de collega? Die heb ik later op de dag geappt en uitgelegd wat mijn dilemma was. Haar reactie was begrip, ‘we appen gewoon verder’ en een knuffel. Natuurlijk.                 

En na een betere nacht kan ik het vandaag weer helderder zien en opschrijven. En komt de rust beetje bij beetje gewoon weer terug. Gelukkig. 😘

.