Levend verlies en de zomer

Ik zit in mijn relaxstoel, kussen op schoot, laptop en mijn armen daarop, benen hoog en zo gaat het. Begon achter mijn bureau maar dat zat niet fijn vandaag, ik heb meer last van zere spieren de laatste week. Hoort bij de LEMS en heeft te maken met het weer, kouder en vochtiger. Mijn lichaam voelt zich wel beter bij minder hoge temperaturen maar het is wel weer even schakelen, van bijna 30 graden afgelopen weekend naar 16 graden en regen nu. Op zo’n dag als vandaag denk ik dat de zomer wel voorbij is. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet alleen maar jammer vind.

De zomer is voor mij, en voor veel meer mensen met een lichaam dat ziek is een uitdaging. Want de zomer nodigt uit tot naar buiten. Fietsen, genieten van de natuur, naar het strand, terrasjes. Heerlijk. Maar mijn lichaam houdt niet meer zo van de zomer.

En nou wonen wij heerlijk, zeker in de zomer. Op de hoek van een rij, in het groen, aan een slootje, bij een wandel- en fietspad, waar je veel leven voorbij ziet gaan in alle kleuren en maten. Ik kan heerlijk bijkomen als ik lekker buiten in de tuin kan zitten of liggen in de koelte en de schaduw.

In de schaduw, want mijn lichaam houdt niet meer van de zomer. Mijn lichaam is meer van de lente en de herfst.

Maar terwijl mijn lichaam in de zomer de rust toch gewoon wel opeist, botst dat met mijn hart en ook wel met mijn hoofd. Want dat hart wil wel, is enthousiast, verheugt zich op leuke dingen. En dat hoofd komt dan, in de persoon van Truus daar achteraan. Dat bewegen gezond is, en wie ligt er nou op bed met dat lekkere weer… Heb je niks beters te doen, dat dacht ik wel toch?! En dat maakt dat zomer voor mij naast lekker ook lastig is, met regelmatig een groot contrast. Ik kan heel erg genieten van lekker buiten zijn, een grotere wereld hebben dan in de herfst en winter. En tegelijkertijd zijn dat ook allemaal prikkels, en daarvan moet ik regelmatig even afstand nemen en zorgen voor rust.

Ik kan door dat alles heel gefrustreerd zijn om dat ik niet kan wat anderen wel kunnen. Waarbij verschillende gevoelens door elkaar buitelen. Gevoelens van rouw, verdriet, frustratie en jaloezie. Niet echt zomers en blij. Een balans vinden tussen genieten en al die gevoelens is soms lastig. Je weet dat bepaalde dingen niet meer kunnen, dus leg je daar bij neer. Je zou denken dat je er aan gewend raakt. En het went misschien wel, want je wordt handiger en innovatiever. Maar het blijft bij tijden toch ook steken en prikken.

Chronische rouw of levend verlies, wordt dat ook wel genoemd. En dat mag. Daar doe je niks aan, dat blijft bestaan. En dat bestaat naast het genieten.
Want dat doe ik ook echt wel. Genieten van dingen die wel kunnen, als je ze anders organiseert en aanpast. Of als anderen dat voor je doen. Zo kun je wel een verjaardag vieren met je jongste zoon op een hele fijne manier met zelfs nog wat extra’s als een schoolvriendin van hem daar ook is, met haar baby! Of wel met een van je schoondochters mee, maar dan online in plaats van live, een trouwjurk uitzoeken. En dat is fijn. Naast dat het dus, ook op die momenten, toch ook heel even steekt dat het zo moet.

Net zoals het steekt bij je lief, als hij dan, de avond na de verjaardagslunch naar het verjaardagsfeest gaat terwijl ik op bed lig. Want hij moet dan wel alleen, en dat blijft hem ook pijn doen, dat deden we het liefst samen. Net als dat het zal steken bij je kinderen, die rekening moeten houden met dat jij veel niet kunt. Die dat met alle liefde doen, maar ongetwijfeld soms ook liever anders hadden gewild. En dat steekt dan weer bij ons, want dat hadden wij onze kinderen ook zeker gegund. En dat allemaal staat los van hoe fijn het nu is als we dan wel bij elkaar zijn, want dat is het ook.

Zo verheug ik me al de hele week op aankomend weekend en hou daar ook diezelfde hele week al rekening mee in wat ik niet doe en hoeveel ik rust. Want het weekend ga ik voor het eerst samen met manlief naar het nieuwe huis van onze oudste, die met zijn vrouw naar van Leiden naar Amersfoort verhuist is, een flink eind verder weg. Ze hebben de sleutel al even maar het lukte niet eerder om te gaan. En geloof me, dat steekt behoorlijk. Voor hen, voor mij en voor mijn lief, die me natuurlijk wel virtueel meegenomen heeft de eerste keer dat hij er heen ging en zo het huis al heeft laten zien, maar die daar ook graag samen met mij gelopen en geholpen had.

En zo kan ik nog wel meer opnoemen, want het kunnen ook kleine, dagelijkse dingen zijn die zomaar ineens even weer steken. Maar volgens mij snap je zo wel wat ik bedoel.

Oke, nog een ding wat mijn lief noemde afgelopen week. 😉
We moesten vroeger altijd een beetje gniffelen als we een echtpaar zagen fietsen dat al wat ouder was. Zo rond de 60 zeg maar, zoals wij nu. Wat grijzend, zelfde soort schoenen, zelfde broek, zelfde ANWB-jas. Als we dat zouden gaan doen zou iemand ons moeten waarschuwen zeiden we toen. En nu zien we ze ook nog steeds, die stellen. En gniffelen soms nog.

Maar we bedenken ook, het zou toch ook wel heel fijn zijn geweest, als we dat zo samen, lekker zo ’s avonds nog even konden doen.
Alleen of we dan dezelfde kleding hadden aangedaan blijven we betwijfelen.😉

Op naar de herfst. Maar eerst naar Amersfoort!