Na een nacht waarin ik droomde dat ik veel afvalbakjes moest legen, telkens weer opnieuw, word ik wakker. Best goed geslapen, denk ik, wel een paar keer wakker voor toilet maar verder… Best oké.
Ik rek me uit, voel mijn lijf en denk hmmm. Voelt niet heel oke maar daar heb ik geloof ik niet zo’n zin in.
Ik neem mijn medicatie, blijf nog even liggen en doe een spelletje online. Buik rommelt, voelt niet lekker maar kan ook gewoon trek in ontbijt zijn dus ik besluit toch maar naar beneden te gaan. Kom overeind, op de rand van bed en laat mijn hoofd daar even aan wennen.
Terwijl ik overeind kom voel ik tranen opkomen. Alsof de waterspiegel meegolft als ik ga zitten. Heb ik vaker, maar betekent vaak een slechte dag. Ik wil het niet, dus slik het weg en trek een joggingbroek, sokken en een vest aan. Loop voorzichtig naar de traplift en ga zitten. En terwijl ik naar beneden lift komen de volgende tranen. Mijn hemel, zo’n dag? Waarom? Er was niks naars gister, afgelopen week ging best goed dus hou eens op!!
Beneden zet ik de radio zachtjes aan, geef de katten eten en drinken en maak ontbijt. Manlief maakt altijd al deels muesli en fruit klaar vantevoren, hoef het alleen maar bij elkaar in een schaaltje te doen, yoghurt, lijnzaad en wat zoets erover en klaar. Zo gepiept. Medicatie erbij en zitten.
Langzaam word ik meer wakker, kom een beetje bij en ga nog eens goed mijn lijf langs. Armen en benen voelen loodzwaar, kunnen niet echt veel. Buik blijft rommelen, hoofd wil het liefst ondersteuning. Ik zucht, weet dat ik hieraan toe moet gaan geven om het in de loop van de dag niet veel lastiger te krijgen.
Oké, zo’n dag dan dus. Denk ik, maar nog niet van harte. Ik weet dat er eigenlijk eerst nog wat water uit moet maar wil dat niet. Vind van mezelf dat ik flink moet zijn, daar over heen moet stappen.
Na een telefoontje naar de huisarts met een vraag, nog een kwartiertje zitten en naar buiten kijken ga ik naar de keuken, maak koffie voor mezelf en manlief en pak de traplift naar boven.
Manlief is al op en staat bij de wastafel in de badkamer. En altijd, op ochtenden als deze, als ik hem zie komen de tranen echt. Zo ook nu. Ik ben wel blij dat hij al wakker is, want dan kan ik wat makkelijker tegen zijn borst duiken, tranen toch laten komen en zeggen dat ik me waardeloos voel. Ja. Dat had hij al gezien… 😉
We gaan nog even op bed liggen. En, ook als altijd, zeg ik dat ik het niet snap waarom, ik heb toch niks verkeerds gedaan en het is niet eerlijk… Hij blijft stil, ligt en luistert. Ik snuf zijn shirt nog wat nat en voel me dan ontspannen. En moe. En weet, oke, het is zo’n dag. Geen idee waarom maar dat hoeft ook niet, geef er nu maar gewoon aan toe. We drinken de koffie en maken wat leuke plannen voor over een tijdje.
Manlief gaat douchen en aan het werk. Ik was mijn gezicht, poets mijn tanden, trek een streepje onder mijn ogen, trek iets anders aan en ga weer liggen. Het is bij elven, de bodybattery van mijn horloge geeft aan dat ik een inspannende ochtend heb. Duh. Alsof ik dat niet al voelde.
Ik pak de afstandsbediening van de tv en zap wat. Voor nu is het zo goed. Vandaag rust en morgen is morgen.
Fijne dag allemaal, zorg goed voor jezelf! 😘
Marloes de Wit 
Hoi, kan de reactie niet plaatsen, dus doe het maar even zo:
Wat fijn dat Hans er op zulke momenten is.
Ik heb ook van die ochtenden. Ik kom gelukkig meestal wel redelijk mijn bed uit, ga in pyjama naar beneden, neem mijn medicijnen en scrol vervolgens wat door mijn telefoon (email, hoogtepunten nieuws). Daarna maak ik wat te eten.
Na het ontbijt ga ik naar boven om me aan te kleden. Soms blijf ik hangen. Als ik blijf hangen is dat meestal ook omdat ik me niet geweldig voel, omdat ik hangerig ben, of huilerig. Ik ben altijd beneden hangerig en huilerig. De gordijnen zijn voor nog dicht, de mannen zijn naar werk en school. Dus het mag en het kan. Lamlendig voel ik me.
Zo’n dag waarop je al weet dat je plannen waarschijnlijk overboord gaan omdat het toch niet wil. Uiteindelijk lukt het meestal wel mezelf ergens weer bij elkaar te rapen. Uiteindelijk ben je leeg gehuild of moe van je eigen gepieker en gedoe. Gelukkig heb ik deze dagen niet meer zoveel als dat ik ze jaren geleden had, maar wennen doet het ook hier niet. Het lastige is dat je er ook niet zo goed doorheen kunt.
Vroeger stond ik ook wel eens zo op, maar dan ging ik gewoon naar mijn werk. De kinderen maakten altijd wel dat ik om half 9 weer goed gehumeurd was. Maar die afleiding is er nu niet. Dus het moet uit jezelf komen en dat is een stuk lastiger. En al helemaal als je daar nauwelijks de energie voor hebt.
LikeGeliked door 1 persoon