Heet

Het was een hete week, niet alleen qua weer. Er waren (te) veel afspraken, allemaal dingen die te maken hadden met mijn lijf. Maandag startte met een gesprek met de neuroloog. Was een goed consult, paar vervolgdingen afgesproken waar ik wat mee kan en wil en hem uitgebreider uitgelegd wat nou die vermoeidheid eigenlijk inhoudt. Vond dat stukje ook terug in zijn brief aan mijn huisarts die ik las. Blij mee, zou hij het gaan snappen?

Er was een overwachte online kennismaking die heel bijzonder en goed was,  maar daardoor ook veel impact had en een al vol hoofd (na de neuroloog) nog voller maakte.
Er waren de gewone dagelijkse dingen tussendoor, lekker bezig. Dagje infuus. Hans druk met werk, veel weg, zelf thuis rommelen dus en dan toch meer aan staan. Aan staan, ook voor de schoonmaakster, even bijkletsen met een vriendin die wat kwam helpen. 

En toen kwam de rekening donderdag, de dag dat ik eigenlijk drie afspraken had in het ziekenhuis. Al naar wakker worden na een slechte nacht, een naar trillend lijf, malend heel vol hoofd en na een huilend ontbijt besluiten dat het echt niet gaat. Ziekenhuis gebeld, twee afspraken afgezegd en opnieuw ingepland, de derde moest deze week, dus een dagje opgeschoven.
De rest van de dag op bed. Doodmoe maar nog niet de rust kunnen vinden, niet meer goed kunnen denken, pas na heel veel tranen werd dat ietsje beter.

Dat blijft een moeilijk iets. Ik weet op zo’n moment inmiddels wel wat het is en dat het overgaat maar kan dat nog niet voelen. Blijf hangen in ‘mijn lijf kan niks en komt dit goed?’. Vantevoren, voordat zo’n week begint, kan ik denken ‘oke, dat is heel veel en je weet hoe dat gaat zijn dus waar je kunt: neem je rust en maak je hoofd leeg!’ .

En echt, ik neem het me voor en ben ervan overtuigd dat het deze keer wel lukt en zo niet dat ik me niet druk ga maken maar eraan overgeef maar dat is in al die jaren nog bijna nooit echt gelukt, dat direct eraan overgeven. En daar kan ik dan even zooooo van balen op zo’n moment maar ben dan niet meer echt voor rede vatbaar, het komt niet meer goed binnen, kan er niet meer bij. Eerst tranen, dan de rest. En Rust. Want dat is alles wat nodig is dan: Rust. Veel liggen. Niet even een uurtje maar dagen. En dat met het mooie, maar warme weer en een lijf dat warmte niet fijn vindt….

Maar dan komt nu ook goed nieuws: airco en de ligstoel. De airco hebben we vorig jaar aangeschaft en dat is fijn. Een koele slaapkamer, rest van het huis ook koel houden en dan is het best te doen. De ligstoel is nieuw. In een van mijn zwangerschappen had ik er eentje en dat was lekker!! Heerlijk, rusten en relaxen maar wel buiten. Af en toe wilde ik dat wel maar ja, niet echt nodig. We hebben een goed tuinstel, benen op een andere stoel dan gaat het ook toch?

En dan komt mijn man. Die zegt dan, als het ter sprake komt, ‘kom op, gewoon doen, dat is toch gewoon lekker?’, ondertussen is hij dan al op internet aan het zoeken. Dat steekt me aan en na even browsen hebben we allebei dezelfde op het oog. Heeel verleidelijk. Dat moet hem dan zijn, toch? 

Hij wordt bezorgd op de dag van de afgezegde afspraken. ’s Avonds zit ik er even op, buiten in de schaduw. Voelt goed maar ik ben te moe voor meer, wil liggen op bed, weg van alles, meer niet. 

Gister was, ondanks die ene verplaatste afspraak, al weer een wat betere dag en kon ik het beter hebben, alles wat er buiten is. Dus ’s avonds, toen het wat afkoelde, me geinstalleerd.

Wat een genot en wat doet dat goed! Buiten rustig, onder de bomen, windje, koffie en manlief aan ’t rommelen en beetje kletsen na een presentatie die hij online gaf. Liggen en je erbij voelen horen, niet alleen maar op bed hoeven liggen maar ook buiten als je dat wilt. Ik voel de rust en ontspanning verder indalen en geniet.

Dat is het is dan weer het voordeel van deze hete week. Het afkoelen voelt wel heel erg lekker! Dus vandaag maar weer zo: van airco overdag naar buiten vanavond, en verder vandaag vooral Rust.

Fijn weekend! 😘❤