Vakantie

Wij zijn voor het eerst sinds een paar jaar weer echt op vakantie. Eerdere jaren gingen we ook wel weg, maar telkens een weekje. Niet te lang van huis was het idee, niet goed voor mijn energie want vakantie kost toch veel energie. Mede doordat je in zo’n weekje toch ook dingen wilt doen en zien.

Vorig jaar zaten we een weekje in een huisje dat ons zo goed beviel dat we besloten daar dit jaar twee weken te gaan zitten. Bekend plekje, alles wat we nodig hebben en meer. Veel groen, veel rust en privacy en in een prachtig stuk Texel. Twee weken daar en gewoon zen. Niks en we zien wel. Heerlijk.

En heerlijk is het. Niks moet alles mag. Vooral en eerst luisteren naar mijn lijf en meebewegen op mijn energie. En dus heel veel rusten en veel niets doen. Want er is veel te doen op Texel, er zijn veel leuke en mooie plekjes om te zijn maar dat kost ook energie en is dus telkens afwegen. Ook hier, echt eerst en vooral de rust. Heerlijk, even helemaal niks, zelfs niet na een week al naar huis. 😉

Eén van de dingen die op mijn (geheime) lijstje staat voor deze vakantie hier is een terrasje pakken bij onze favoriete strandtent. En daar waren we gisteren, na een uitje daar vlakbij. Maar toen we daar waren (of eigenlijk al iets eerder 🤫) bleek dat mijn ochtendritueel plus een uitje eigenlijk al meer dan genoeg waren voor die dag.

Het terras was druk, de wind was koud en ik was eigenlijk al best op, veel prikkels dus voor mijn lijf en hoofd, en dat voelde niet fijn. Maar ja, ons terras… en lunchen moesten we toch. Toch? Hans zag me denken en twijfelen en merkte op dat het nu misschien niet meer handig was? Klopte en dus besloten we terug te gaan. Bij het huisje gelunched en toen gaan liggen.

En, om nog maar eens te bevestigen dat ik eigenlijk al ietsje eerder dan bij het terras over mijn grenzen was gegaan, op bed begonnen alle eerder opgedane prikkels te vechten om een plekje. Niet te houden en zonder filter. Wat was dit nou? Ik had toch twee dagen gerust? Had goed geslapen, niet te snel gedaan vanochtend en zo heel veel meer. En bovendien, vorig jaar kon het wel en toen waren we maar een week zelfs, kon ik dan helemaal niks meer???

Slapen, of überhaupt uitrusten lukte dus niet echt zo, dat mag duidelijk zijn. Ik voelde ook tranen heul hoog zitten en daar had ik al helemaal geen zin in. Dus er uit, lekker buiten zitten…🙃

Lang verhaal kort, binnen in mij had  Truus het hoogste woord en uiteindelijk kwamen die tranen natuurlijk toch. Dat luchtte op en daarna kon alles weer iets meer in perspectief. 

Want mijn lijf en mijn energie zijn afgelopen jaar niet beter geworden. Alles kost meer moeite, ik heb meer hulpmiddelen nodig (die er gelukkig zijn!) en afgelopen maand hebben we bij de WMO in gang gezet dat we meer hulp zouden willen voor thuis. Niet leuk, maar het is. Er gebeurt gewoon steeds veel. Dat heeft ook iets te maken met het leven denken we maar zo, maar daarom het voelt toch wel goed dat we het in gang gezet hebben. Dus wat dacht ik dan hier?

Toch stiekem dat ik meer kon, denk ik. Of in ieder geval hetzelfde als vorig jaar. En dan is zo’n uitje heerlijk, maar ook even slikken als dingen niet lukken. Onderweg zie je bovendien meer dingen die je niet  kunt doen, in ieder geval niet zo gemakkelijk als eerder. En dat in een al geprikkeld hoofd gaat niet goed samen, relativeren lukt dan niet goed meer.

Maar na een huilbui, even kletsen met manlief, een avond rust en een nacht slapen gelukkig weer wel. Het zonnetje schijnt, ik heb net lekker relaxed ontbeten en ga zo manlief wakker maken met een kopje koffie.

Want ik zit hier evenzogoed lekker wel en hoe! En we gaan er nog een mooi weekje van maken samen. Waarin niks hoeft en alles mag! 😉