Even uitleggen… 🙂

Ik deelde gisteren op social media het gedichtje van de foto bij deze blog. Ik kreeg daar veel reacties op. Iedereen die reageerde vond het mooi. Velen herkenden het, maar ik kreeg ook reacties van medeleven, en van mensen die het verdrietig vonden. En daarom wil ik toch even iets uitleggen.

Ik snap die reactie, en ik vind het lief, dat vooropgesteld. Maar het is niet alleen verdrietig. Het is wel moeilijk soms. Vooropgesteld, en ik hou het bij mezelf, ik wil meer dan ik kan, dat blijft. En dat is niet leuk, maar ook geen ramp. Het allerbelangrijkste vind ik echt dat je erover kunt blijven praten. En dat hoeft niet ingewikkeld te zijn, gewoon zeggen wat je wilt. Het is fijn om te horen ‘ik ga een feestje geven, zou het heel fijn vinden als je ook kunt komen ook al is het maar eventjes’, of ‘ik weet niet hoe het zou moeten maar ik zou je dan graag ook zien’ .

Vaak kom je al pratend dan tot een oplossing. Onze oudste ging trouwen. Dat was iets natuurlijk, hoe ging ik dat nou doen?? Al pratend met mensen die het dilemma ook kennen kwamen er al tips en zo hebben we uiteindelijk voor die dag een camper geleend van een schoonzusje en zwager, zijn we gaan kijken en kletsen bij de gelegenheid waar het was en mocht daar de camper naast de zaal staan en kregen we alle medewerking. Op die manier kon ik er de hele dag bij zijn en kon ik me terugtrekken en liggen wanneer ik maar wilde. Anders dan anders, maar wat heb ik genoten.
Afgelopen week gingen we eten bij onze jongste. Daar kon ik op bed liggen tussendoor en was rust. En dat was heerlijk en gezellig.

Die aanpassingen vergen omschakelen, dat is absoluut waar. En dat kost tranen soms, ook waar, en is verdrietig. Het ongedwongene is weg. Plannen maken is meestal onder voorbehoud, tot op de dag zelf soms. Plotseling iets doen wil vaak niet, omdat de energie er niet is. En je moet keuzes maken die je eigenlijk niet wilt maken.
Deze week hadden we een concert, in Utrecht. Waar ik graag heen had gewild maar ik zag echt niet hoe. Opties die we eerder hadden lukten nu niet door allerlei omstandigheden. Het zou betekenen heen en weer naar Utrecht en concert bijwonen met alle prikkels van dien. Dat kost me een flink aantal dagen en dat betekent een aantal andere dingen schrappen of niet kunnen zoals je gewild had de dagen erna. En je een aantal dagen echt niet fijn voelen. Zeker nu, ik zit weer even in een periode wat betreft lijf en leden dat dat moeilijk is. Soms maak ik dan de keuze toch te gaan, dan is het maar zo de dagen erna.
Nu wilde ik dat niet en dan is het geen leuke keuze, en is het voor allebei een teleurstelling. En dat is even slikken. En tranen. Maar ook dan is er een oplossing. Hans kan wel, en gaat met zijn broer, en ze hadden een leuke avond. Ik krijg filmpjes en korte verslagjes via de app totdat hij denkt dat ik al slaap. (was niet zo maar bleef stiekem wat langer op 😉 ) . En ik geniet zo mee, echt wel. En voel me nu gewoon oké, en dat is toch fijn.
Dat vond ik lang heel moeilijk om te doen en toe te geven maar dat heb ik niet meer, gelukkig, hoewel het soms ook wel heel egocentrisch voelt maar het is niet anders.
Wat mij in zo’n geval ook wel helpt is om te denken aan hoe het was voordat ik dit allemaal kreeg. Toen ik nog in de verpleging en dus onregelmatig werkte, had ik ook wel eens een avonddienst als het niet zo goed uitkwam. Of een weekend moest werken dat er eigenlijk andere leuke dingen waren. Soms kon ik dan wel ruilen met een collega, maar ook niet altijd. En dan was het zo. Punt. Je kunt niet alles, en dat is geen ramp. En, onder ons gezegd, het kwam soms stiekem ook wel goed uit. 😉

Hoe dan ook, het is toch voor jezelf kiezen en dat is niet makkelijk, en niet altijd leuk. Maar ik denk wel goed. En dan is het fijn als je dat in alle openheid kan doen, en het je dus wel gevraagd wordt als iemand een plan heeft maar twijfelt of het iets is voor jou. Zodat je met elkaar kunt afwegen, en wie weet ook nog best leuke alternatieven of oplossingen bedenkt.
Dat is best lastig soms hoor, ik wil het ook niet mooier maken dan het is. En hakt er even in. Maar hoe lastig ook, alleen als je deze keuzes krijgt kun je ze maken. En houd je het wel gelijkwaardig en waardevol. En dat zo samen delen, dat maakt een relatie mooi. En echt.

En of, hoe en wanneer je nou wel of niet ergens mee heen gaat, dat blijft toch mooi het allerbelangrijkste. Vind ik. 🙂