Even opladen…

Mensen die mij een beetje kennen weten het wel: doseren is niet persé een kunst die ik goed beheers. Ik ga vol in alles wat ik doe, en stop dan vaak te laat. Kan daarbij ook mijn hoofd maar moeilijk uitzetten, en hoe langer het aanstaat des te moeilijker dat wordt.
Ik weet het, maar vergeet het op het moment zelf vaak.
Ik kan het, maar vind het zo moeilijk en ga toch vaak over grenzen heen, met alle gevolgen van dien.

Afgelopen jaren heb ik van alles geprobeerd om daar wat meer van af te komen. Yoga, mindfulness, psychologe, lotgenotencontact (waaruit dan blijkt dat ik, gelukkig, lang de enige niet ben die er moeite mee heeft) en zo meer. Tel daarbij op de bijna onmisbare steun van en talloze gesprekken met mijn lief…. Veel! En alles helpt, het wordt minder, maar de knop is nog niet om, zogezegd. Ik vind dat het nog steeds een te grote plek in mijn dagelijks leven inneemt en wil daar vanaf.
Om me daarbij te helpen heb ik sinds een tijdje een smart watch met body battery. Dat is een horloge met extra’s: het monitort ook je gezondheid en lichaam. Het meet naast hartslag et cetera ook o.a. slaap, energie, stressniveau en activiteiten. Het brengt dat alles samen, doet daar dagelijks verslag van en geeft tips.
En zoiets zocht ik, cijfertjes om te staven dat mijn gevoel klopt. Feiten. Want hoe ik het ook probeerde, de balans in mijn energie vind ik moeilijk wat stabieler te krijgen, gaat regelmatig van hoog naar heel laag, schommelt me veel te veel. En dat geeft me vaak het idee achter mezelf aan te lopen.
Maar eigenlijk zocht ik stiekem ook wel iets of iemand die zei ‘kijk, het is nu laag maar als je nou dit of dat doet dan wordt het beter want dat kan echt nog wel’, hoewel ik ergens ook wel wist dat dat eigenlijk niet meer zo veel kon. Al met al hoopte ik dat het zien van rauwe feiten en cijfers me kon overtuigen dat rusten echt nodig is. En vooral dat ik genoeg mijn best heb gedaan. Want ergens twijfelde ik daar toch nog wel vaak stiekem aan. Even tanden op elkaar en dan kan het best wel, zoveel heb je nog niet gedaan. Dat idee.
En ja, ik hoor van iedereen om me heen dat dat niet nodig is en ik weet dat ergens diep in mij ook wel maar toch. En dus bedacht ik dat het helpt als ik het in cijfertjes zie.

En dat klopt. Dat laatste. Het helpt.
Ik zie de cijfertjes nu een paar weken en ze kloppen grotendeels met hoe ik het voel. Ik stel me niet aan. Maar dat maakt het niet gemakkelijker. Integendeel. In het begin dacht ik ook nog wel dat het horloge niet goed was, maar ik kan mezelf niet meer voor de gek houden. Ik moet er echt aan.
Ik heb het horloge nu een dikke maand. Het went en gaat beter. Maar niet vanzelf. Het is confronterend, en doet, of deed zeker in het begin, zeer. Die rauwe cijfertjes. Als ik ze zie, en zeker als ik erover nadenk. Maar de laatste week merk ik dat het ook rust geeft. Letterlijk en figuurlijk. Het is zo. En dat mag. En als ik daaraan toe geef en rust en doseer en dingen toch nog weer wat anders doe (nog veel meer dan eerder) dan helpt dat. Dat wist ik al natuurlijk, maar nu zie ik het, heel langzaam, ook in de cijfers. En dat gaat niet met een dag, dat duurt even, maar ik geloof dat we langzaam een beetje vriendjes worden, het horloge en ik.

Het enige waar je energie van krijgt is rusten, regelmatig en lang genoeg. Niks doen. En daar ben ik niet heel bedreven in, tenzij ik echt niet meer kan. Ontspannen. Maar ook ontspannende dingen kosten energie, hoewel je daar natuurlijk wel op een andere manier van oplaadt. En dat betekent nog meer kiezen wat ik doe. En dat ligt bij mij, dat moet ik helemaal zelf doen. Nog meer leren de verleiding te weerstaan om bijvoorbeeld voor ik naar buiten ga nog even te vegen, of de was op te vouwen, of noem het maar op. Leren om, ook al vind ik dat ik nog maar heel weinig heb gedaan, toch weer eerst te rusten. Nog vaker afwegen van en nadenken over sociale dingen want ook dat, hoe leuk ook, slurpt energie, juist omdat ik er zo in ga. En dat kan allemaal, want dat is ook een keuze, als ik maar zorg dat ik de dagen ervoor en erna voldoende rust in plan.

Ik moet daarbij wennen aan het taalgebruik van de app. Een dag waarop je tussen de 50 en 60% energie hebt wordt een futloze dag genoemd. Ik ben er inmiddels achter dat als ik een hele goede dag heb, dat rond de 50-55 % zit. Maar ik ervaar dat allang niet meer als futloos. Waar voor een gezond iemand 100% normaal is, is voor mijn lijf en leden tegen de 60% uitzonderlijk goed (en tot nu toe zeldzaam, maar wie weet 😉), zo blijkt uit de cijfers. Alles went, blijkt maar weer.
Er waren dagen de afgelopen weken, door de warmte, slecht slapen en drukte van augustus met allerlei (controle-)afspraken, dat ik tussen de 20 en 30 % zat. Dat waren voor mij ook niet heel goede dagen, zachtgezegd. En daar kan het horloge of de app niets aan doen, maar dat is wel even slikken, als je leest hoe weinig dat is in feite, en hoe snel dat dus op is op een dag. Dat je tussen de middag je al afvraagt hoe je dat gaat redden tot de avond, en en wanneer je dan wél kunt douchen…

Daar moet ik echt nog wel even bij slikken af en toe, en in het begin werd ik daar verdrietig van. Totdat ik bedacht dat zo’n mededeling op een al slechte dag natuurlijk extra binnen komt omdat je filter al weg is, maar ik dit al een hele poos heb. Alleen hoef ik van mezelf nu niet meer flink te zijn. Blijf maar lekker liggen of niks doen, je weet dat het ook weer over gaat.

Al met al heb ik er langzaam maar zeker wel vertrouwen in, dat het wat gaat worden. Want ik merk nu, na een week of zes, heel geleidelijk, het verschil. Blijf mezelf nog regelmatig eerst lui vinden en moet daar dan even doorheen, dat is echt nog niet weg. Maar ik kan het beter hanteren, benoemen en aangeven. En weet dat ik als ik regelmatig op tijd ga liggen, het niet zo heel erg hoeft te worden maar sneller bij trekt. En dat is een fijn gevoel, maakt het rusten makkelijker. En ik voel me er meer dagen beter door, geloof ik. 😊 Het blijft wankel, en kijken per dag, maar dat zal niet veranderen.

Zoals nu. Deze blog ligt er al even, in stukjes. Want ik wilde jullie graag deelgenoot maken, uitleggen waar ik mee bezig ben. Maar houd me aan de tijd. En nu issie af, en voor jullie. En ga ik even ontspannen!

Dikke knuffel! ❤