Ontbijten met de Avondetappe

Het is klaar.
Het was veel, maar wel zeer geslaagd, alles wat er was vanaf half mei. Verhuizing en housewarming jongste zoon en vriendin, trouwerij van de  oudste en twee dagen daarna manlief de hele week naar Global Leadership Exchange, een internationale congresweek in Utrecht. Maar nu is het klaar.

Vrijdagavond kwam Hans weer thuis. Moe maar zeer voldaan en dat was heel fijn om te zien en horen.
Op gegeven moment vroeg hij of ik ook had verwacht dat het zo pittig zou zijn, alles bij elkaar deze weken. Want dat vond hij toch wel en alsie eerlijk was had hij zich ook wel eens afgevraagd hoe dan, allemaal….

Dus ik zei dat ik dat wel had verwacht, en er om die reden ook wel tegenop had gezien. Dat ik nu vond dat het alles meer dan waard was geweest, dat ik trots was op mijn mannen maar dat ik het ook soms best zwaar had gevonden en daarom ook wel heel blij was dat het allemaal klaar was nu.
Ik dacht nog wel toen ik dat zei ‘en toch gaat het wel nu, dat valt me alles mee’. Ik vergeet daarbij toch vaak dat het altijd even duurt eer adrenaline uit je lijf is…😄

Ik was 5 minuten wakker gisterochtend toen ik merkte dat de adrenaline weg was. De tranen kwamen al toen ik nog op de traplift naar beneden zat, op weg om te ontbijten. En dat heeft geduurd tot begin van de middag, wel met tussenpozen hoor maar ik kon niet echt lang stoppen. Vermoeidheid, in combinatie met waarschijnlijk toch ook wel wat spanning van de afgelopen weken, wat het precies was weet ik niet maar het kwam er allemaal uit. En het luchtte wel op. 😉

Nu is het even op. Helemaal op en meer. Gisteren vooral op bed gelegen, tijdje buiten gezeten, haken geprobeerd, en de Tour kijken (maar weinig zien 😊) de rest van de middag.
Dat alles terwijl terwijl Hans ook een beetje startte met landen na zo’n intense week. Foto’s gezien, verhalen gehoord en meegenoten. Verder hoefde hij gelukkig ook niks, kon een beetje rommelen en koken. Voor hem ook lekker, muziekje erbij in de keuken.
Na het eten heerlijk lang onder de douche gezeten, zonder me druk te maken om wat er nog moest want daar werd weer voor gezorgd.
Daarna op bed. Vroeg in de uit-stand. Want lukt toch minder goed als ik alleen thuis ben… 😊

Maar nu weer meer ontspannen. En langzaam maar zeker weer wat meer rust in mijn lijf voelen, en dat voelt fijn.                                        

Het was goed, het is allemaal gelukt en ik heb ervan genoten. Ik ben daar ook best wel trots op.
Maar nu maar even niks meer voorlopig als het even kan.

Beetje de Tour kijken, op tijd liggen en dan ontbijten met de  Avondetappe.                                       Best een lekker idee, eigenlijk!  😉