Weekje terug van een weekje weg

Morgen zijn we een week thuis. Ik wil al even erover schrijven maar had nog niet zo de energie en de woorden ervoor. Inmiddels ben ik weer aardig bijgekomen dus maar eens bijkletsen.

We waren een weekje op Texel, één van onze favoriete Waddeneilanden. Idee kwam een tijdje terug, nog even weg voordat twee vollere maanden zouden beginnen en dat lastig zou worden. Beiden kwamen we direct met Texel, dus dat was gauw bekeken! Huisje geboekt en af gaan tellen. Drukke weken vooraf nog, maar vorige week was het dan zover!

De reis is niet heel lang, maar maakt wel dat we ons echt weg voelen. Aankomen bij de boot in Den Helder en de boot op is al een feestje. De boot op Texel weer afrijden, even moeten wachten voor stoplichten (de enige stoplichten op Texel, volgens ons) en dan bedenken ‘ja, we zijn er weer, echt weg!’.
Het huisje was niet ver van de boot, midden in het groen, prachtige plek en een heerlijk huisje. Ik was bij het zoeken gevallen voor de hoekbank, zag mezelf daar al relaxed op bijkomen na een uitje. Naast de hoekbank bleek er ook nog een relaxstoel te staan dus dat was even extra genieten! Alles was verder aanwezig, inclusief een prachtige tuin met veel zitmogelijkheden en prachtig weer. Voelde goed.

En het was ook goed. Ik ben inmiddels wat meer ervaren in op vakantie gaan met weinig energie hebt en weet dus ook dat de reis zeker twee dagen kost. De dag van de reis zelf natuurlijk, maar ook de dag erna. Dus daaraan toegegeven en gerust. De rest van de week dingen gedaan die lekker waren. Echt ook alleen maar dat, er hoefde verder helemaal niks, zoals het een vakantie betaamt. En wat er moest deed Hans. Hij had een fiets gehuurd, we hadden mijn loopfiets meegenomen. Achter het huisje kon je zo het natuurreservaat in dus een ochtend een tochtje gemaakt door dat natuurreservaat naar het strand. Op een bankje gezeten in Oudeschild. Bij de vuurtoren gekeken natuurlijk en: weer eens samen uit eten geweest! Dat was in Oudeschild, na het bankje. Het was heerlijk weer, we hadden de rolstoel mee en gingen nog even de haven door. We kwamen langs een restaurant met leuk terras, met veel schaduw en nog weinig mensen. Lekker rustig, uitkijken over de haven. En ik dacht, als ik het nu niet doe doe ik het nooit. Hans was natuurlijk direct enthousiast toen ik het opperde dus gevraagd (het was nog voor vijven 😉 ) of we ook al wat konden eten, en dat kon! Dat was al even geleden dus zo genieten! Tegen de tijd dat we klaar waren werd het drukker, mooie tijd dus om de rekening te vragen en weg te gaan. Bij het huisje nog even lekker buiten koffie gedronken, gedouched en de rest van de avond op bed doorgebracht (voor de tv, die bleek er ook nog te zijn in de slaapkamer! 😉 ) en vooral nagevibreerd en nagenoten.
In de week zat ook nog wel een dagje infuus, dat ging gewoon door natuurlijk. Was even slikken want dat hoort niet zo bij vakantiegevoel, maar was oké, een dagje verder niks. Tel daarbij nog een keertje lunch op Kaap Noord, het meest heerlijke terras van Texel. Tussendoor bij het huisje genieten van de lounge set en zo kwamen we de week wel door! Afgelopen vrijdag weer terug, met nog een stop op een lekker terras en bij de oversteek even over de reling hangen van de boot en toen zat het er toch echt op.

Ik ben nooit zo goed geweest in weer thuiskomen, vroeger al. En niet zozeer om thuis, want daar is het heerlijk. Maar wel om dat het vakantiegevoel voorbij is. Kostte me altijd een dag tranen. Weemoed, hoe je het ook noemen wilt. Mijn vader had dat ook en samen hadden we het er dan even over, dat hielp altijd wel, kon ik het weer een plekje geven en daar hou ik wel van. 😉

Deze keer was dat ook weer maar  kwam er nog wat bij, het was dubbel, hoewel de weemoed wel overheerste.

Want ik was ook blij dat ik weer thuis was. Thuis, waar alles vertrouwd is, op zijn plek staat en waar ik dus bijvoorbeeld weet hoe ik moet lopen om goed te blijven staan. Waar je alles hebt om goed voor jezelf te kunnen zorgen. We hadden veel meegenomen en met dit huisje ging het beter dan ooit tevoren, ook omdat er zoveel was, die bank, die stoel, etc. En toch merkte ik dat ik dan, zeker in het begin, even het gevoel van mijn vertrouwde omgeving en mijn eigen bed miste daarin. En dat is logisch misschien, maar ik moet er ook wel even van slikken. Het is allemaal net even minder vanzelfsprekend dan thuis, je merkt dat je lijf de aanpassingen en rustmomenten van thuis echt nodig heeft, maar dat dat dus ook al heel normaal is. Dat is logisch en goed, maar dan toch wel even confronterend soms.

Het genieten had daarbij de gelukkig wel de overhand. En dat was ook voor het eerst dat ik dat zo kon, dat ik dat ook wel weer los kon laten. Daar ben ik dan ook wel weer trots op. 😊

Waar we eerder alles samen deden, is dat nu niet meer vanzelfsprekend zo. En dat is prima, inmiddels. Ik lig op bed ’s middags, terwijl Hans de duinen in gaat. Of even naar het naast liggende dorpje gaat boodschappen doen. Nog een keertje naar het strand gaat. Hij geniet daar ook van. En natuurlijk doetie dat, en ik geniet ervan als hij filmpjes stuurt en we het zo toch samen delen. Eerder zou ik daar toch stiekum een tikkie jaloers van worden, terwijl ik tegelijkertijd niet wil dat hij thuis blijft voor mij. Dat is nu veel minder, gelukkig. Eerlijk is eerlijk, het prikt af en toe echt nog wel even maar dat mag, heb ik besloten. Want het is gewoon niet leuk. Maar ik denk dan ook vrij snel ‘als ik meega, dan prikt het pas echt!’. 😊 Dus prima zo, ik geniet, ik zit lekker even relaxed in mijn uppie buiten of lig op bed. Best goed ook dan!

Zoals het was, zo is het niet meer, en dat komt ook niet meer. En dat is oké. Het is nu anders, maar we genieten evengoed. En dat voelt soms dubbel, dat laten, alsof ik mijn best niet meer doe. Maar ik weet en voel inmiddels dat dat onzin is. En ik kan genieten van het liggen en rusten, en echt ontspannen. Dat maakt mijn, onze, vakantie niet minder en dat me dat steeds beter lukt, daar ben ik blij mee! Dat is thuis ook al zo, maar daar is het al meer gewoon.

Dit alles realiseerde ik me voor het eerst echt goed op het terrasje waar we, onverwacht, gewoon omdat het kon, zaten te eten. Wat er daarna zou komen was voor daarna, nu eerst genieten. En daar werd ik wel blij van, dat inzien. Dit was vakantie!

De zomermaanden blijven we lekker thuis. Bij de ventilator, en alle andere dingen die het zo lekker maken thuis. Kunnen we van daaruit leuke dingen ondernemen of juist helemaal niks doen. In september, na alle drukte van het hoogseizoen, hebben we alvast weer een weekje vrij gepland in de agenda. Nog even lekker weg. Wie weet wel weer naar Texel….