Voorjaar in huis

Op het tafeltje naast mijn heerlijke stoel staat een potje voorjaar. Heerlijk om te zien, zeker als je naar buiten gaan nog even moet doseren. Waarom?

Soms word je overvallen door hoe het gaat met je lijf. Denk je achteraf, had ik het eerder moeten zien, was het dan voorkomen? Dat gebeurde mij vorige week. Ik was twee weken terug niet echt lekker, wat vage klachten. Ook een drukke week gehad dus tel maar op, dacht ik. Nog even schouders eronder en toen dat niet hielp voor de zekerheid toch even de huisarts contacten. Een oorontsteking. Vervelend maar geen ramp, iets ‘gewoons’ én aanwijsbaars en dat vind ik altijd wel fijn. Kun je er wat aan doen. In dit geval, wat druppels halen van het één en ander en door. 😉

Dus ging ik door. Ik was wel moe maar had door alle drukte en ook alweer controle CTscans ook wel aardig wat adrenaline en dus ook  onrust in mijn lijf. Waardoor doorgaan ook als vanzelf ging.

Wat je dan beter kunt doen is stoppen. Stoppen met alles, gaan liggen en de onrust langzaam uit je lijf laten gaan. Geen tv, geen muziek, even helemaal geen prikkels, alleen maar liggen. Dan kun je na een poosje heel langzaam wat ontspannen en echt uit gaan rusten. Dat duurt even en is in het begin niet fijn maar wél de enige oplossing.  Alleen kan ik dat nu bedenken maar meestal niet op dat moment, zo werkt het dan ook weer.

Want dit alles opgeteld bij  de drukkere weken ervoor, en met toch ook nog wel een beetje december in mijn lijf, werd te veel. Echt te veel. Een paar minder goede nachten (oorpijn, en als je dan toch wakker bent is bedenken wat je vindt dat je nog moet doen natuurlijk een prima bezigheid 🤭) waren de druppel en vrijdag ging het niet meer.

Huilend wakker worden, puur van vermoeidheid, en dan niet meer kunnen stoppen overkomt me niet heel vaak (gelukkig!) maar nu wel. Het was op. En niet een beetje maar helemaal. En meer. Dus voor die dag, het al geplande komende klus- en werkweekend van manlief én de maandag erna wat plannen aangepast. Daarnaast toch ook echt maar wat hulp ingeschakeld zodat ik kon blijven liggen en rusten. En dat heb ik gedaan. Dagen lang. 😊

Langzaam maar zeker kwam er in de loop van de dagen weer een beetje leven in mijn lijf en hoefde ik niet meer om alles en niks te huilen. Spieren doen minder zeer en oorontsteking knapt goed op. Moeheid nog niet maar je kunt ook te snel willen he?! 😉
In ieder geval, luisteren naar mijn lijf en veel rusten dus nog.

Manlief werkt sinds dinsdag weer even iets minder buitenshuis de komende weken dus dat helpt ook, al was het alleen maar het niet meer zo ‘aan staan’. En dat hoeft niet, dat weet ik, maar gaat vanzelf en is lastig te stoppen.

Gisteren belde de longarts over de uitslag van de scans, voorlopig oke. Moeten nog wel door de radioloog beoordeeld maar dit geeft al rust, en als het goed is hoeft er nu even niks meer aan medische zaken. Ook wel weer even fijn, rust op dat gebied. Sliep al weer wat lekkerder vannacht! 😉

Het zonnetje scheen even dus na het telefoontje van het ziekenhuis mezelf getrakteerd op een klein rondje buiten op mijn loopfiets. Heerlijk. Overal komt het voorjaar tevoorschijn. En met het voorjaar ook de voorjaarskriebels.

Inmiddels is het al weer vrijdag, en het gaat gelukkig de goede kant weer op! Nu alleen proberen die kriebels nog wel even een beetje in bedwang te houden. 😉