Mixed emotions

Ik had het al een tijdje niet meer zo gehad. Gelukkig, maar gister was het er ineens weer. Het gevoel dat ik soms krijg als niet kan wat ik wil. Ik denk eerlijk gezegd dat het er al een tijdje weer zat en af en toe ook al weer prikte maar gisteren speelde het ineens heel erg op. Het feit dat december nog in mijn lijf zit en de nacht ervoor een slechte nacht was hielp niet, maar goed, het was er, het stak ineens behoorlijk de kop op en zorgde voor dikke tranen.

Ik heb het over het gevoel dat gedwongen zijn keuzes te maken die je niet wilt maken soms geeft.
Keuzes zoals die in december. Met betrekking tot verjaardagen en feestdagen vieren. Plannen maken voor leuke dingen en die moeten aanpassen vanwege je lijf. Vervolgens die aangepaste plannen soms nog meerdere keren moeten aanpassen omdat het toch niet gaat. En dat het plan wat dan uiteindelijk wel lukt, soms eigenlijk toch nog te veel is.

Maar ook dingen je zelf wil doen. Huishoudelijke klusjes, zodat een ander dat niet allemaal hoeft te doen. Spontaan met een vriendin bijkletsen. Douchen zonder daarna toch even te moeten liggen.
Gewone, dagelijkse dingen, maar ook dat we niet hoeven te denken of het wel kan, Hans een paar dagen weg voor werk, maar dat hij gewoon alleen maar hoeft te zeggen ‘ik heb nou toch zoiets leuks, dat ga ik doen!’. Het gevoel dat je aanvliegt als hij zoiets zegt. Dat het eerste wat je denkt is ‘oh wat leuk voor hem!’ maar direct daarna denkt ‘oh nee, hoe ga ik dat dan doen?’. (En het klopt hoor, ik heb een heel fijn netwerk, en daar ben ik echt blij mee. Maar dat staat los van het gevoel dat ik nu bedoel)

Het lukt me steeds beter om dat gevoel even te laten zijn en dan is het meestal weer snel goed. Gisteren lukte dat echter niet. Het voelde als een grote, niet fijne berg gedoe.
Maar ja, het is natuurlijk niet leuk voor je lief om zo weg te gaan voor een paar dagen werk! Dus slikken en hem succes en plezier wensen en nog eens slikken. Twee keer, drie keer. Naar boven, eerst maar rusten, dan zal het weer gaan. Maar daar ook voelen dat dat deze keer niet maar zo gaat lukken, dat dit er toch even uit moet. Ook weten dat hij het waarschijnlijk toch wel heeft gezien. Na een korte inwendige strijd het opgegeven, toegegeven aan de tranen en nog even bij hem uitgehuild. Daarna even samen weer alles op een rijtje gezet.
Realiseren dat het mag, zo voelen, dat dat niet egoïstisch is. Het ene gevoel wil niet zeggen dat het andere er niet kan zijn en dus mogen beiden. Soms overheerst het verdrietige gevoel even. Maar dat kan en mag ook naast elkaar. En het was heel fijn om dat nog weer even te resetten voordat hij weg ging.

En dus heb ik gisteravond mijn eten uit de magnetron gehaald, en daarna gezellig met twee katten op bed tv liggen kijken terwijl Hans hard aan het werk was elders in het land en appte dat het hotel ‘best chique’ was.

En ik ben zeker niet zielig, voor de duidelijkheid, maar soms komt het weer even extra binnen.

En verder, alleen thuis rommelen is ook wel eens lekker! Vanavond wordt er voor me gekookt, en heb ik daarbij een zoon en zijn vriendin lekker voor me alleen. En dat is ook wel eens heel fijn!