Ik lag wakker vannacht en snapte niet zo goed waarom ik me voelde zoals ik deed. Ongedurig, beetje verdrietig maar niet heel erg, ‘unheimisch’, zou mijn vader zeggen. Ik kon er niet zo goed de vinger op leggen.
Na wat drinken en nog even draaien toch wel weer geslapen, maar niet echt lekker. Veel dromen, waarvan dan telkens flarden nog even blijven hangen als je wakker wordt, ken je dat? En die flarden zijn dan niet de leukste beelden. In ieder geval vannacht niet… 😊
Maar na een paar keer wakker worden met telkens soortgelijke beelden realiseerde ik me wel ineens wat me parten speelde. Deze nacht, maar ook al eerder, bij nader inzien.
Daarom deze keer een blog op herhaling, via de link hieronder. Maar het voelt nog net zo als toen.
Er is wel één verschil: het concert is deze keer een ander concert dan vorig jaar, en met Hans. Ik denk niet dat mijn ouders hem hebben gekend, Jonathan Jeremiah. Maar het is er, net als dat concert vorig jaar, wel eentje waar ik me heel erg op verheug! 😊
Marloes de Wit 
Mooie herinneringen, mooie blog. Tot zaterdag, dan hopen we er ook iets moois van te maken. Groetjes, Je schoonmama 😍
LikeLike