Zomer

Ik heb al een tijd een schriftje waarin ik dingen op schrijf die ik kan of wil gebruiken voor een blog. Dat komt aardig vol maar het kwam er maar niet van om er eentje te schrijven. Ook deze blog is al even in de maak en geschreven met tussenpozen omdat mijn lijf me toch regelmatig vriendelijk maar dringend blijft verzoeken om even een rustpauze te nemen. Want het is zomer.

Een zomer met alles erop en eraan, en dat is heerlijk, maar soms ook even niet.
Mijn lijf gaat niet zo goed op temperaturen boven de 20 tot 25 graden, dus dat was even geen bingo! Gelukkig is het nu niet meer zo warm als een paar weken terug. Die temperaturen kosten mij veel energie. Dit weer ligt mij veel beter, maakt het veel prettiger om dingen te doen.

Ik vind het daarbij in de zomer ook lastiger om te rusten. Buiten lokt, buiten moet ook. Frisse lucht is gezond. Je gaat niet op bed liggen als de zon schijnt en het lekker weer is om buiten te zijn. Toch? Kom op Marloes. Daarbij slaap ik minder want langer warm, later donker, eerder licht… Enfin, je snapt het.
Als mijn lijf ergens goed op gaat is het wel rust en regelmaat, en dat is in de zomer met  bovenstaande allemaal wat ingewikkelder. In herfst en winter is dat gemakkelijker, dan kruip ik makkelijker en eerder lekker onder een dekentje enzo. Om vervolgens te wensen dat het alvast maar weer voorjaar en zomer is hoor, want zo donker… Iets met het is ook nooit goed! 😉

Maar zomer is natuurlijk wel veel meer dan dit.
Zomer is bijvoorbeeld ook Tour de France. Al zolang als ik me kan herinneren. Vroeger thuis al, dan stond de tv aan, dan mocht het overdag, en zag je die prachtige beelden van Frankrijk aan je voorbij trekken.
In mijn herinnering scheen toen altijd de zon en mijn vader keek of luisterde de Tour. Het rook lekker buiten, het was vakantie, en als de tv niet aanstond klonk er Franse muziek uit radio Tour de France. Alles ademde zomer, blijdschap, vakantie. Dus hier staat dan ook vaak de tv aan, en geniet ik ieder jaar weer opnieuw van die heuvels met zonnebloemen, bergen, meren en zee. Ontspanning voor de tv, dat mag dan wel overdag, en dus is het gemakkelijker om te zitten.

’s Avonds dan nog even in de herhaling met de Avondetappe voor het slapen gaan. Voor degenen die het niet kennen: een tv programma waarin nagepraat wordt over de etappe van die dag, ook weer op prachtige plekken vaak. Waar (ex-)renners  vertellen dat hun energievoorraad langzaam opraakt gedurende de tour, en dat door de vermoeidheid van het lichaam die vervolgens optreedt, emoties veel meer aan de oppervlakte liggen. Vandaar bij hen dan soms boze uitvallen, maar nog veel vaker tranen. Niets aan te doen, gebeurt gewoon, gevolg van weinig/geen energie. Om dan toe te voegen wat ze doen op een rustdag (niets, veel liggen, ontspannen) en waarom dat goed is.
Nou ben ik geen professionele fietser maar mijn energievoorraad is laag en raakt dus ook snel op, en wat een herkenning wat betreft dan snel tranen!!
Dat slaapt dan wel weer lekker, de nacht erna!

Zomer is dit jaar ook de zomer van de feestjes.
Dat begon met een feestje in Twente, georganiseerd door mijn zus en zwager omdat ze 25 jaar getrouwd zijn. Feestjes zijn al even een uitdaging voor mij, en er naar toe gaan is niet altijd vanzelfsprekend, moet ik organiseren. Ik kan niet gewoon gaan zoals ik gewend was te doen. Dus als ik zo’n uitnodiging krijg gaat er direct van alles bij me aan en ratelen. Dat begint met ‘leuk, een feest!’. Om vervolgens direct gevolgd te worden door ‘maar hoe??? Hoe gaan we dat doen? Red ik dat, wat moet ik regelen om het te redden, wat moet ik doen, wat moet ik laten? Wat betekent dat voor degenen die met me meegaan naar dat feest, wat betekent dat voor thuis? Voor de dagen ervoor, maar zeker ook de dagen erna?’… Dat flitst heen en weer, en niet één keer… Iets met maak je niet zo druk want er was al weinig energie, zegt mijn lief dan.
Maar we hebben het georganiseerd, en het was leuk! Vermoeiend, zachtgezegd, maar op adrenaline kun je veel, en het was het meer dan waard!
We gingen de dag voor het feest naar Goor, en hadden daar een heerlijke bed and breakfast, met airco, waar het met die hitte heel goed toeven was.  Het was bijna vier jaar geleden dat ik in Goor was geweest dus dat alleen was al heel erg leuk. s Middags kwam mijn zusje langs, gewoon omdat het kon, even op de fiets! 🙂 ’s Avonds samen met manlief een hapje eten op een terrasje en bedenken hoe weinig er is veranderd in een paar jaar, terwijl er in diezelfde tijd bij jou mega veel gebeurd is.

De dag van het feest in de airco in de bed and breakfast lekker voorrusten en dan ’s avonds, samen met kinderen en hun aanhang, er een stuk van het feest bij kunnen zijn. Dat, en daarbij ook een aantal andere bekende mensen weer eens te zien en spreken was genieten! En het is iets waar mijn zusje en ik lang op kunnen teren denk ik maar zo!
De dag erna na nog een bakkie koffie bij zus en zwager weer naar huis, bijkomen en nagenieten.

Op naar de volgende gelegenheid want in juli was ook altijd de verjaardag van de vader van Hans. Al jaren en jaren kwamen we dan allemaal samen bij ‘die Kronen, die daar zo heerlijk aan het water wonen’. We hadden eerder al bedacht dat we dat ook dit jaar weer zouden doen, ondanks dat schoonpapa zelf er niet meer bij kan zijn. En het was anders dan andere jaren, maar zeker zo fijn. Oma, kinderen met aanhang en veel van de kleinkinderen, waarvan een aantal ook al aanhang hebben. Heerlijk buiten, aan het water en ondanks wat regen. Het was goed om zo samen te zijn en bij te kunnen kletsen.

Heerlijk, maar alles bij elkaar wel veel. En op adrenaline kun je veel, maar niet eeuwig. Tel daarbij een paar ziekenhuisafspraken tussen de festiviteiten door, soms met daarna even een terrasje in het Leidse Hout omdat alles goed was, de al eerder genoemde zomerperikelen èn de gewone dagelijkse dingen en zie daar: na het samenzijn met schoonfamilie in Woubrugge (en eigenlijk al ervoor 😉 ) ging ik uit. Was het op. Echt helemaal op.

En het bijkomen daarvan duurt even. Ietsje langer dan ik gehoopt had, want toen ik afgelopen week weer wat probeerde (o.a. een stukje blog schrijven en een klein stukje fietsen…) werd ik weer teruggefloten door mijn lijf. En niet een beetje. Dus gisteren weer een hele dag plat en nog langzamer opbouwen de komende tijd. Het is soms even slikken…. Maar, zoals een vriendin vanochtend zei, ‘het is niet zo raar, je was diep in het rood met je energie en zit nu echt nog niet weer in het groen…’.

Dat klopt. En is niet leuk. Maar wel een beetje logisch natuurlijk. Want ik heb wèl heel erg veel kunnen doen en gedaan. En daarvan genoten. Dus nu iets langer de rem erop dan ik hoopte. Maar ik wil wel weer naar het groen want er liggen nog een paar leuke dingen in het verschiet!
En het voordeel is dat er een Tour de France femmes is. Lekker voor regendagen zoals nu. En als het lekker weer is kan ik ook gewoon buiten zitten en niks doen.
Want het is wel nog steeds zomer.