Noaberschap

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn ervaringen in de dagen dat Hans voor zijn werk weg was en een plan wat in mijn hoofd ontstond om dat toch anders aan te gaan pakken, voor als Hans in oktober weer een paar dagen weg zou gaan voor werk.

Ik ben een geboren en getogen Twentse, en dus ook opgegroeid met noaberschap.

Als je opzoekt wat dat betekent vind je dat Noaberschap, nabuurschap, een Twents en deels Sallands begrip is maar ook een bekende term in Drenthe en de Achterhoek. Het is een sociale verhouding binnen een kleine, vaak boerengemeenschap: de noabers, ofwel buren, bij te staan met raad en daad indien dat nodig is. Noabers zijn van origine dan buren an wie de voordeuren dicht bij elkaar zijn. En de hulp kan gaan van verzorgen van planten en soms ook huisdieren in geval van vakantie, maar het originele noaberschap ‘op de boer’ staat ook voor ondersteuning in geval van ziekte en overlijden. Noabers organiseren daarnaast het maken een ooievaar in de tuin bij geboorte, een versierde boog in geval van een huwelijk (of bij 12,5, 25 of hoeveel jaar ook), een Abraham of Sarah, kortom bij alles wat reden is voor een feestje.

Het is dus van oorsprong een Twents begrip maar ik denk dat de vorm van samenleven in het hele land wel voorkomt of steeds meer voeten aan de grond krijgt. Telkens als ik lees over bijvoorbeeld een Knarrenhof moet ik er aan denken. Bij een Knarrenhof heb je het over dezelfde leeftijdscategorie en dat lijkt me dan weer minder, verschillende generaties lijkt mij veel leuker (en praktisch handiger) maar goed, het idee is ook dat je er bent voor elkaar indien nodig.
Wij hebben daarnaast in onze straat, net als in veel andere straten, al jaren een groepsapp, en als daar iemand iets vraagt is er zo iets geregeld maar dit is net even meer, anders.

Noaberschap dus. Dat idee borrelde in mijn hoofd en was wel iets wat ik wat meer zou willen. Een netwerkje om me heen van mensen dichtbij waar ik, we, op terug zou kunnen vallen als Hans er niet zou zijn voor werk. Voor even wat boodschappen meenemen, voor af en toe een praktisch handje thuis, even iemand zien of spreken die weet dat je alleen bent, op dagen dat je niet naar buiten kunt.
Dat idee nam vorm aan, en noemde ik naar Hans, die het ook wel een goed plan vond. Ik kreeg daarbij na die vorige blog al een spontane reactie van een overbuurvrouw die exact zoiets opperde voor als er wat was, wat al ontzettend leuk was natuurlijk. Met haar besprak ik al wat ik wilde en zij reageerde enthousiast. Het maakte me blij dat het zo gemakkelijk en vanzelfsprekend ging en ik nam me voor de komende weken nog een paar andere buren te vragen.
Maar toen bedacht Hans dat dat sneller kon.

Vrij abrupt kreeg hij klachten die naar ons gevoel toch weer wezen op iets met het hart. Na overleg met huisarts, bloed prikken en overleg met de cardioloog bleek dit ook zo en moest hij helaas opgenomen en behandeld. Dat was ploteling, maar deze keer niet zo ernstig als vorig jaar én de behandeling die nodig was kon snel, gelukkig. Al met al is hij een week opgenomen geweest en nu gelukkig lekker thuis, bijkomen (het is toch wel weer schrikken) en weer opbouwen.

En toen moest mijn plan ineens even in de versnelling. Dus de dag na zijn opname mijn verzoek om hulp uit- en neergelegd bij nog een paar buren die net zo makkelijke en vanzelfsprekend reageerden als eerder al die buurvrouw en voila: daar was mijn, ons noaberschap.

En ik kan jullie één ding vertellen: dat is fijn, heel erg fijn. Ons netwerk is en was altijd al heel liefdevol en hulpvaardig maar woont soms ook wat verder weg. En juist voor die kleine dingetjes als een brood, kletsje of een was is dichtbij fijn. Het gevoel dat je letterlijk omgeven bent door mensen die weten van je situatie, die weten dat je even alleen bent en die je dat soort dingen kunt vragen geeft mij zoveel rust en maakt me blij. Dat je niet naar de supermarkt hoeft, maar in plaats daarvan even lekker kunt zitten, of een rondje buiten kunt doen en zo wat energie proberen op te doen om ’s middags weer op bezoek te kunnen gaan met een van de kinderen bij je lief. Dat scheelt enorm veel, geeft nog eens extra het gevoel dat je er niet alleen voor staat. En voor Hans ook een prettig idee natuurlijk!

Inmiddels is hij weer thuis. En proberen we weer bij te komen van een onverwacht hectische en toch even best spannende week, en dat lukt gelukkig best goed. Het idee dat netwerk op de achtergrond te hebben is extra fijn, en hopelijk nu pas weer nodig als Hans voor andere dingen weg is dan een ziekenhuisopname!