Alle dingen zijn moeilijk…

…totdat ze makkelijk worden.
Deze spreuk las ik deze week in een app. Open deur misschien, maar wel waar. En ik vond het moeilijk, dit eerste half jaar na de chemo. Maar het lijkt nu wel wat gemakkelijker te worden.

Als je kanker hebt, of wanneer dat wordt gediagnosticeerd, voel je jezelf vaak niet zo ziek als je bent. Totdat je chemo krijgt. Dat verandert alles.
Je krijgt te maken met alle bijwerkingen, vooral lichamelijk, en bent vooral bezig met overleven, letterlijk, maar ook figuurlijk. Je probeert jezelf zo goed mogelijk staande te houden in die orkaan die over je heen komt. Er is weinig tijd of energie voor iets anders, alle energie gaat daaraan op en dat is oké, zo werkt het, daar had je ergens wel op gerekend.
Dat is ook nog zo de eerste periode er na. De laatste kuur is net die nekslag, waardoor je lijf, dat je de afgelopen drie maanden zo hard getracht hebt nog enigszins op de rit te houden, nu echt even niet meer kan. In de eerste instantie wordt het nog wat erger dan tijdens alle kuren, voel je je nog beroerder, maar na een maand of twee merk je voorzichtig dat je wat herstelt. Zo was het bij mij tenminste. Je lijf kan weer wat meer, kleine dingetjes lukken beter en je hoeft niet meer zo heel veel te liggen.
De balans in je lijf is nog helemaal zoek maar toch, er gebeurt weer iets. Je merkt dat je wereld weer wat groter wordt, en zo had je het ook bedacht. Herstellen en dan kan je weer door. Je leven oppakken waar je dat op pauze had gezet een paar maanden geleden.
Alleen werkt dat net even anders, helaas. Daar kom je echter pas veel later achter.

Er komt een beetje rust, je hoeft niet meer zoveel. Maar daarbij komt er ook onrust, en je weet niet waardoor. Je zit niet lekker in je vel. Veel tranen, vaak boos, weinig energie. Je lijf, wat al even eigenlijk helemaal niet meer voelt en eruit ziet als jouw lijf, wil lang niet altijd wat jij wilt. Daarbij zit je hoofd dan ook nog eens danig in de weg, alleen duurt het wel even voordat je dat door hebt.
Lichamelijk mag je je dan misschien beter gaan voelen, het gewone leven oppakken lukt nog voor geen meter. Hoe harder je probeert, hoe minder het lukt lijkt wel. In plaats van dat het makkelijker wordt, lijkt het wel moeilijker te worden.
En daarbij komt dat wel lijkt of nu pas goed indaalt wat er de afgelopen jaren gebeurd is. Alsof je je het nu pas realiseert. En alsof je daar ‘toen’ ook niet al bij stil had gestaan!
En dat frustreert. Maakt boos. Verdorie, dit was niet gezegd van tevoren, en dit wilde je niet! Je gaat twijfelen, doe ik het niet goed, moet ik iets anders doen, waarom duurt het zo lang?? Je gaat jezelf steeds meer in de weg zitten. En niet alleen jezelf, maar ook de mensen om je heen, die je zo dierbaar zijn. Zij willen je graag helpen, maar weten ook niet meer zo goed hoe.

Je ploetert een tijdje door zo en besluit dan dat het zo niet gaat. Ook je lief weet het even niet meer… Dit is blijkbaar toch anders dan je dacht, en gaat zo ten koste van teveel. Je schakelt hulp in. Wat doe je niet goed, wat kan of moet er anders, hoe zorg je dat dit over gaat???
Je zoekt en vindt professionele hulp, en hebt meer contact met lotgenoten. Delen van ervaringen, je verhaal kwijt kunnen, als het moet keer op keer op keer weer, en luisteren hoe anderen het hebben. Dat jullie veel hetzelfde ervaren, dat jouw gevoelens door veel meer mensen worden gedeeld. Dat alles bij elkaar helpt, vooral de her- en erkenning. Je bent of wordt niet gek, iets waar je toch stiekem bang voor was. En dat maakt niet dat het over gaat, maar brengt wel een zekere rust.
Je begint in te zien en hoort van die lotgenoten dat je je eisen te hoog hebt gesteld. Dat je te snel te veel wilt. Dat veel wat je wilt, niet kan, en dat je zo jezelf eigenlijk alleen maar tegenwerkt. En dat frustreert dan weer, en maakt tegelijkertijd de cirkel rond. Zo kom je er niet, dit gaat niet werken. Dat zeiden zij die je lief zijn al eerder, toch is het anders als je het hoort van mensen die hetzelfde meemaken.
En zo ga je langzaam inzien dat het anders moet, kan en dat dat mag, ook. En dat gaat niet zomaar, kost ook weer boosheid en soms veel tranen. Maar het brengt ook rust. En die rust, die gaat werken. Dat scheelt je energie, heel langzaam en het duurt even eer je het merkt, maar is wel zo. En dat voelt dan ook wel weer heel goed.

Dat is ongeveer waar ik nu sta… En daarom zit er denk ik ook een maand tussen mijn vorige blog en deze. 😉
Het waren pittige tijden, en dat zijn t nog best wel. Maar ik merk dat ik me beter ga voelen, ik denk dat ik het dal gehad heb. Dat ik beter de tijd en de rust kan nemen. Het lukt nog niet altijd maar ik kan beter toegeven dat het niet wil, sommige dagen. En dat dan ook maar zo laten zijn. Afspraken afzeggen dan, hoe jammer ook. Balen dat ik dingen niet kan. Maar ook realiseren dat de tranen die dan komen niet weggeslikt hoeven worden, maar mogen, opluchten en zelfs helpen. Omdat ik daarna weer door kan. Met een best opgeruimd hoofd, ook nog!

En de rust die dat brengt is fijn. En helpt om leuke dingen te gaan doen, zodat ik op kan laden. Heb de cursus die ik was gaan doen even weer op een laag pitje gezet. Wacht nog even met het vrijwilligerswerk dat ik wilde gaan doen. Het was nog een tikkie veel…
Ik pas mijn ‘weekschema’ aan. Doe vooral dingen waar ik van oplaad. Plan rustdagen na dagen met een afspraak. Voorlopig is dat nog nodig, en werkt dat ook, ben ik al wel een beetje achter. En ik weet inmiddels van anderen, dat dat wel even duurt. Misschien zelfs wel altijd zo blijft, in meer of mindere mate, maar dat zien we dan wel weer.
Voor nu probeer ik niet te veel bij de vermoeidheid en wat niet lukt stil te staan, en te genieten van wat wel lukt. En dat was best moeilijk, totdat het wat makkelijker werd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: