Rust boven alles

Het ontdekken van de suikerziekte was niet fijn. Maar de behandeling ervan zorgt er wel voor dat mijn energie niveau weer wat beter is. Het is niet meer, maar anders. De waas die in mijn hoofd zat is weg, mijn mentale energie is meer terug en dat voelt goed. Dat was (is) wel weer even wennen want dat was al wel een poos steeds meer weg. Nu kriebelt het weer vaker, ik heb weer zin in dingen.

Op goede dagen doe ik dan ook het liefst alles tegelijk. Haken. Naar buiten. Klusjes in huis, appen, kletsen en nog veel meer. Dingen weer gaan doen die er de laatste maanden niet meer of in ieder geval heel veel minder van kwamen.
Wat ik vergeten was is wat er gebeurt als je dat probeert, veel tegelijk willen doen.
Tegelijk is in mijn geval op dezelfde dag. Al heel lang ken ik de gouden regel één ding per dag, grotere dingen niet meer dan twee per week. En verder zien. En een ding kan zijn naar buiten, een was opvouwen, een blog schrijven, even haken,  of een paar kleine dingetjes bij elkaar. Niet meer dan één per dag, anders gaat het mis. Grotere dingen zijn een uurtje visite of een uitje, controle afspraken, kapper aan huis, dat soort dingen.
Maar ja, als dat een hele tijd bijna niet heeft gekund omdat je energie bedroevend weinig was en dat energie niveau stijgt weer wat waardoor het weer gaat kriebelen.. Tja. Kan je raden wat er gebeurt?
Precies, dat. Lekker aan de gang.

Ik zal proberen uit te leggen wat er dan gebeurt.
Bezig blijven met wat je wil doen gaat dan wel even, maar al snel doe je dat op adrenaline. En iets op adrenaline basis doen doet wat met je inschattingsvermogen: je hebt niet in de gaten dat je lijf al vlot stop- of nu-eerst-even-pauze-seintjes (bijvoorbeeld sneller heen en weer schietende gedachten) geeft. En je gaat dus door.

Al snel krijg je vervolgens verschijnselen die er op duiden dat je lichaam het nu echt te veel vindt. Duizelig bij te snel bewegen. Je spieren ga je voelen omdat je ze niet genoeg hersteltijd geeft. Dingen laten vallen. Weer een teken van je lijf om rustiger aan te gaan doen. Je merkt dat wel, alleen heb je daar op dat moment al niet zo veel oog meer voor. Je voelt je nog goed en moet gewoon even opletten als je iets pakt. Verder niets aan de hand.

Denk je.

Vervolgens ga je dingen vergeten. Kun je niet op woorden komen. Dat gezochte woord verschijnt overigens vaak véél en veel (uren) later ineens zo maar in je hoofd, maar waar zocht je dat woord dan ook weer voor? Je gaat dingen door elkaar halen.
Nog meer vergeten. Strakke en zere spieren. Hartkloppingen als je dan nog doorgaat. Niet fijn al met al. En dan voel je het wel maar ben je al te ver, ging je al een paar grenzen teveel over.

Relativeren lukt niet meer. Je raakt nog sneller dan anders overprikkeld, bent snel in tranen en weet dat je moet gaan liggen. Maar je weet ook dat als je dat doet het köt voelt. Want dan voel je pas hoe je hoofd, en inmiddels ook je lijf want die energie die je met dit alles veel te veel gebruikte moet ergens vandaan komen nietwaar, verschrikkelijk over de rooie zijn. Je weet dat dit niet maar zo weer weg is. Je weet ook dat je het nog erger gaat voelen de komende 24 uur. En dat is vaak ook het moment dat je je realiseert dat je dit alles heus wel wist. En toch ging je door… en als je dat te lang hebt gedaan dan komen nu de tranen. Je ziet er geen gat meer in.

Voor de duidelijkheid, bovenstaande proces, tot aan het echt wel moeten gaan liggen duurt geen dagen of weken maar kan zo gebeurd zijn. Kan binnen een paar uur als je intensief bezig bent, of in één tot een paar dagen als je het iets meer met mate doet. Het is maar net wat je doet, hoe je slaapt daarbij enzo.

Meestal niet goed overigens, dat slapen.
Want los van het lichamelijke, als je gaat liggen moet je hoofd ook nog leeg voor je echt kunt ontspannen. En dat verdeelt zich niet over meerdere uitgangetjes in je hersenen zoals dat gebeurt bij een gezond iemand. Die waren namelijk ergens deze afgelopen dag al dichtgeklapt omdat ze het niet meer trokken èn om te proberen je zenuwen en sommige plekken in je hoofd nog iets te sparen. Met weinig succes overigens maar dat terzijde.
De enige optie is dan nog de nooduitgang. Dus al je gedachten staan voor die nooduitgang bij elkaar. Maar er kan er maar één tegelijk uit, ze willen allemaal eerst nog even aandacht dus dat wordt dringen en dat neemt best een poos. En al die tijd kun je weinig anders doen dan liggen en wachten tot het beter gaat… Voel je het al een beetje? Het geeft je wel ruim de tijd om te bedenken, dat wil zeggen als denken weer een beetje lukt, hoe dom het weer was wat je deed. Alhoewel ik ook wel vind dat je daarover kunt discussiëren maar dat is niet voor nu. 🙂

De tweede helft van afgelopen jaar lag ik voornamelijk, meer doordat de energie echt nog minder was door die hogere bloedsuiker. Alleen wist ik dat toen nog niet. Al dat liggen was niet leuk. Maar toen merkte ik wel dat meer rust mijn lijf goed deed. En dus was mijn voornemen begin dit jaar toen de medicatie wat ging werken en ik me daardoor ook wat beter ging voelen om me daar wel meer op te blijven richten. En niet meer alles tegelijk te willen doen…

En daar ben ik nu. Dat wil ik echt ook wel. Maar de afgelopen weken is bovenstaande me een paar keer overkomen. Soms kan je er niets aan doen, dan gebeuren er dingen die je niet ingecalculeerd had en is het zo. Het enige wat je dan kunt doen is andere dingen cancelen en dan gaan liggen. Maar soms kun je er wel wat aan doen, door goed te plannen en op tijd nee te zeggen. Doseren, want wat op bovenstaande foto staat klopt heel erg! Dus hoe dan ook: Rust gaat boven alles!

Mijn voornemen is om het nu echt te laten lukken, om daar sterker in te zijn. Ik heb daar hulp bij gezocht deze keer, bij een coach. Een fijne, die snapt wat ik bedoel en me ook al eventjes kent 😉 .

Echt ervaren hoe fijn het is als je lijf beter voelt door veel rusten was een goede leerschool. Dat wil ik vaker. Alleen: als mijn lijf beter voelt, wil ik ook meer. Maar dan wil ik dan weer meer mee kunnen dealen, zodat er een leuke balans ontstaat waar ik blij van kan worden.
Want dat ben ik wel. Ondanks dat er suikerziekte bij is, ben ik blij dat ik me beter voel dan een half jaar geleden. Dat had ik toen niet durven dromen maar gebeurde wel. En dat geeft me vertrouwen dat die balans er ook wel meer gaat komen!

Toch? 🙂