Maar ik schrijf wel

Die zin las ik net in een preview van het nieuwe boek van Roos Moggré als antwoord op de vraag of ze wel eens naar een psycholoog gaat. En dan is haar antwoord daarop: ‘Nee, maar ik schrijf wel.’

Vind ik een rake. Schrijven helpt, dat is bij mij ook. Mijn hoofd is vaak heel vol, en gedachten draaien snel rondjes.

Ik schreef vroeger al af en toe een dagboek. Als ik ergens heel erg mee in mijn maag zat. Dat had meestal betrekking op relaties met anderen, ik voelde me heel snel afgewezen.  Dan schreef ik diegene een brief. Die ik meestal niet verstuurde, dat durfde ik dan toch niet. Maar ik had het dan wel van me af geschreven.

Ik had in mijn tienerjaren een abonnement op de Club. Een maandblad was dat geloof ik, hoorde bij de Tina. Zij hadden ook een rubriek met een psychologe waar je met van alles terecht kon. De psychologe heette Laura, weet ik nog. Ik heb daar een keer een brief naar toe gestuurd. Ik weet niet meer precies waar die over ging maar weet nog wel dat ik een brief terug kreeg met daarin vooral heel veel erkenning, en dat ik zo goed en duidelijk kon opschrijven hoe ik me voelde. Maar daarin ook het advies te proberen me iets minder zorgen te maken want dat ik al genoeg mijn best deed. Dat ik nou eenmaal niet alles op kon lossen, en dat dan loslaten moeilijk maar wel beter was. En eronder stond, handgeschreven, ‘veel liefs, Laura’.

Dat dan als je 14 of 15 bent. Het opschrijven had me al opgelucht maar ik denk dat je snapt hoeveel impact dat antwoord ook nog had! 😊

Ik schreef met tussenpozen. Periodes wel, periodes niet. Heb een tijd geschreven toen ik uit huis ging, alle indrukken van toen. Toen ik net ging samenwonen. In mijn zwangerschappen een beetje.

Na de geboorte van onze oudste, toen al heel snel bleek dat mijn ouders andere verwachtingen hadden dan wij konden en wilden bieden. Bij dat soort dingen ontploft mijn hoofd bijna van alle gedachten. Onder woorden brengen met daarbij alle emoties vond ik, zeker toen nog, moeilijk, schrijven lukte wel. Dus een brief gestuurd en de dag erna stonden mijn ouders voor de deur. Met bloemen en verontschuldigingen en we hadden een gesprek met een gouden randje. Eentje waar we altijd op verder geborduurd hebben met elkaar. Opa en oma worden nog steeds gemist.

De jaren daarna bij vlagen meer en minder geschreven en het echt weer opgepakt toen de LEMS en later de tumor werd ontdekt. Een periode weer heel veel, twee dagboeken vol.

Op advies van manlief en de jongste toen de blog begonnen en daar nog steeds hartstikke blij mee. Een tijd geschreven voor Vereniging Spierziekten en nu voor Untire. Daar schrijf ik oa voor lotgenoten. Zo kan ik mijn eigen ervaringen en strubbelingen delen. Dat delen vind ik waardevol maar het heeft me ook veel gebracht, en nieuwe lieve mensen laten leren kennen.

Ik heb de afgelopen jaren regelmatig professionele hulp gezocht, en gekregen, om orde in mijn hoofd te krijgen. Psycholoog, maatschappelijk werk, ergotherapie,  verpleegkundigen. En ben ‘blijven hangen’ (sorry voor de onparlementaire uitdrukking Kim 😘) bij een Mensendieck therapeute waar de klik er mee was en wederzijds nog steeds heel erg is. Iemand die ik te pas en te onpas mag appen en soms ook nog zie. Over van alles en meer. Eigenlijk ook gewoon een goede vriendin dus ook.

Daarbij heb ik een heel fijn netwerk dicht om me heen van mensen die me dierbaar zijn. Kletst, maar appt zeker heel fijn in tijden van lichtelijk chaos mijn hoofd.

Want wat de psychologe al schreef op mijn 15de, dat blijft een ding. ik kan niet alles oplossen. Ook niet van mezelf. En dan blijft het nog steeds vaak ronddraaien in mijn hoofd.

Maar er is één ding wat me door al die jaren nog vaak als eerste helpt om dingen uit mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Of het nou is in een dagboek, een brief, een blog of een app. Of het al langer broeit of zoals nu, alles door die ene zin van Roos …😉

Ik heb geen psycholoog. Maar ik schrijf wel.