‘Het is momenteel erg druk, maar we gaan uiterlijk binnen acht weken contact met U opnemen.’ Dat stond er in de ontvangstbevestiging. En op de dag af acht weken na de aanvraag kreeg ik een telefoontje, en maakten we een afspraak voor een gesprek. Met een consulente van de WMO, de Wet Maatschappelijke Ondersteuning.
We hadden het er af en toe al wel eens over gehad, en een maand of vijf geleden hakten we de knoop door. We gingen informeren of en wat voor hulp er mogelijk zou zijn.
Mijn lijf heeft er meer moeite mee dan een jaar geleden. Het geeft duidelijk aan dat, als ik het leuk wil hebben, ik echt veel moet rusten. Dingen kosten meer energie. De mantelzorg van manlief gaat goed maar is veel, en wordt door dat alles dus niet minder. Het laat, zeker in periodes dat hij veel werk heeft, alles bij elkaar weinig ruimte voor andere dingen en ontspanning als we niet oppassen.We hebben een heerlijk netwerk dat regelmatig even bijspringt maar die wil ik ook wel eens voor leuke dingen zien. Enfin, zo. Emmer zit vol, zeg maar, en dreigt af en toe beetje over te lopen.
En daarom, om te beginnen, dat gesprek. Een intensief gesprek, alles zo opnoemen wat je niet meer zelf kunt was voor allebei toch ook confronterend. Kostte veel energie maar ze zag daardoor wel meteen wat het punt was.
Wachten op het gesprek duurde al lang, op het verslag voor mijn gevoel nog langer maar dat is er nu ook.
Lang verslag maar de conclusie is dat ze niet heel veel kunnen betekenen, het is ook niet urgent genoeg voor hen. Het advies over all is om eens naar vrijwilligers organisaties te kijken.
Dat is zeker een optie, dat voorop gesteld. En we hadden het er vantevoren samen over gehad, dit was informatief en verkennend, een begin. Want ik hoef geen medische of verpleegkundige thuiszorg.
Maar toch, eenmaal in gang gezet ging ik, beetje bewust maar vooral onbewust, wel hopen dat het alles (oke, maar toch wel veel 😉) op zou lossen. Zo werkt dat dan toch blijkbaar dus ik moest even een paar keer flink slikken toen ik het verslag las. Zo al je beperkingen op een rijtje is confronterend. Veel. Maar nog geen hulp. En ik weet ook wel dat het niet urgent is maar ik wil het zo graag anders. En als dan die knoop is doorgehakt en de drempel van het vragen is genomen… Nou ja, je voelt het wel. ☺️
Toen manlief uit zijn kantoor naar beneden kwam voor de lunch kwamen bij mij de tranen, even flink. Samen het verslag doorgenomen en bedacht dat dit toch ook wel gewoon was wat we vroegen. Een inventarisatie, hier waren we begonnen, en die inventarisatie hebben we nu. Dus nu verder. Volgende afslag en we zijn nog gewoon onderweg, niks aan de hand.
Ik zei al, ik hoef geen verpleegkundige thuiszorg. Dat gaat zelf nog goed, gelukkig. Wat wij zouden willen is een netwerkje van mensen die we laagdrempelig en flexibel kunnen vragen. Voor weken dat Hans het druk heeft/veel weg is. Mensen die daarvoor zijn. Die een was in of uit de droger doen, strijk wegwerken en lunch klaarmaken. Die op mijn infuusdagen even om het hoekje kijken en wat (kleine) huishoudelijke dingetjes doen, dat soort werk.
Waar het ons om gaat is dat Hans ontlast wordt en ik mijn weinige energie niet aan dat soort dingen hoef te besteden maar andere dingen kan doen. Die leuk zijn, waar ik blij en dus ook een leuker mens van word. En dat we dan allebei energie en tijd overhouden voor af en toe samen ook iets leuks.
Dat was begin deze week. We besloten dat we het nu heel even laten bezinken en gewoon doorgaan in het proces. Dus volgende week ga ik de plaatselijke welzijnsorganisatie bellen, en met hen maar eens een gesprek aanvragen. Zo houden we zelf de regie, en zijn we niet afhankelijk van WMO regeltjes. Ook wel fijn. Hopen dat mogelijk is wat wij zouden willen.
Voor nu eerst relaxen. Hans is lekker een dagje klussen bij onze oudste en zijn vrouw, in hun nieuwe huis. Hier komt vanmiddag onze jongste met wederhelft mantelzorgen maar hopelijk vooral vertellen hoe leuk het verrassingsfeestje was dat zijn vriendin voor hem organiseerde gisteren!
Voor nu: fijn weekend! 😘
Marloes de Wit 
Plaats een reactie