Meten is weten.

Dat was waarom ik sinds een klein jaar een horloge met body battery heb. Ik wilde het meten en zo zeker weten dat ik echt weinig energie heb, dat ik niet lui ben.

En dat is gelukt, ik weet het nu. Ik heb echt weinig energie, de cijfers zeggen het ook. Het heeft me veel geleerd en de ogen geopend. Tranen gekost ook, want het is confronterend. Ik vond het (én vind het nog) confronterend tenminste. Ik heb echt weinig energie.  Ik stel me niet aan, het is zelfs, ook, meetbaar.

Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik zag dat wat ik deed vaak toch nog teveel was, wat anderen me echt ook wel eens hadden aangegeven. Maar ik zag ook ook wat hielp: rust. Het horloge geeft, naast de tijd natuurlijk, rust aan (op een apart schermpje hoor) in blauwe streepjes en stress in oranje streepjes. Dat is alle soorten stress,  lichamelijk geuit. Dus als je gespannen bent (hogere hartslag) maar ook als je gewoon dingen doet,  verkouden bent, koorts hebt, een slechte dag hebt van je spierziekte.

Het heeft me veel inzicht gegeven in dat veel dingen die ik deed best pittig waren voor mijn lijf.                         

Dat mijn body battery ook op een goede dag echt veel lager is dan die van een gezond iemand.                    

Dat ik te veel dingen te snel en te veel achter elkaar deed, dat meer rust tussendoor daarbij al veel hielp en kon voorkomen. Bij mij moest iets toch vaak eerst af eer ik mocht rusten. En als ik dan eerder ging rusten lag ik niet rustig omdat het nog niet af was voor mijn idee. Hielp ook niet veel dus.

Toen ik dat doorhad en accepteerde  heb ik het aangepast en weet je: dat werkte echt. 🤭 En dat zag ik dan weer op dat horloge terug en zo was het goed, in het begin. En dat wende best snel, omdat het ook goed voelt. En het gaf dus meer blauw. En blauw is goed. 

Soms kwam er oranje als ik me goed voelde, dingen deed. Klopt wel natuurlijk, want ergens voor werken is nou eenmaal niet relaxen maar toch, het knaagde. Soms ook oranje als ik niet snap waarom. En daar kon ik steeds minder goed mee dealen. Want het gaat goed, maar kan altijd beter. Toch? 😕

En zo werd toch langzaam het doel meer blauw, want ja, dat zou toch fijn zijn niet? Daar kwam Truus weer om de hoek kijken. ‘Als je iets beter je best doet om te ontspannen en echt goed te rusten Marloes, dat zou nog meer helpen!!’                                                 Niet dus. Mijn lijf denkt daar anders over, er zijn evengoed grenzen en dat is goed. Voelt ook goed, beter dan eerder. Meer rusten, helemaal waar, soms moeilijk en absoluut niet leuk, maar het resultaat wel. Ik voel me vaker fijner, leuker. Ook dankzij de hulp van het horloge, maar het werd een beetje teveel een ding.

Ik wilde dat niet maar wat dan? En dat sudderde even, totdat ik vorige week besloot dat ik best zonder het horloge kon, hoezo niet?? En dus ging het in de la van mijn nachtkastje, uit ’t zicht dan ook maar even. En dat voelde eigenlijk (oke, na een paar dagen 😊) best lekker relaxed, moet ik toegeven.

Gisteravond, twee lekkere dagen gehad,was ik toch benieuwd of het merkbaar was, dat het zo relaxed voelde. En dus deed ik hem weer even om en ik was tevreden met het resultaat. Er ging toen al wel weer een heel klein belletje rinkelen maar dat negeerde ik. Hield hem om, dan zou je zien..

Vannacht werd ik wakker, keek direct op m’n horloge, zag wat oranje en dacht daar wat van… hoe kon dat nou terwijl ik… en dat om vier uur ’s nachts.  Toen ik me dat realiseerde, om één minuut over vier zeg maar dacht ik ho stop dame, dit ging je dus niet meer doen. Horloge afgedaan, in het laatje en het is klaar voor nu.  Wie weet later nog weer eens maar nu niet.

Het is goed. Ik weet beter wat me helpt, volg dat ook meer en heb minder vaak een schuldgevoel. Dat is fijn, doet mijn lijf goed en voelt goed. En daar ga ik op af, met inachtneming van al het voorgaande. Wat voelt, nu maar ook straks, goed?

Meten is weten dus, dat klopt. Maar voor nu weet ik even genoeg!