Truus

Het is zaterdag, half tien, ik zit beneden in mijn relaxstoel en heb net ontbeten. Het zonnetje schijnt, een van de katten is buiten en de ander net binnen, radio zachtjes aan, zonnetje schijnt. Niks mis mee, zou je zeggen.

En dat klopt. Maar toch zit ik niet lekker, ik hoor een stemmetje in mijn hoofd. Niks ernstigs, voor je schrikt, het is denk ik een stemmetje wat meer mensen hebben maar ik krijg haar nooit zo goed stil. Haar, want ze heet Truus. Ze vertelt me wat ik allemaal nog moet doen. En als dat ook maar even te lang duurt of dat niet lukt dan vertelt ze me ook haarfijn wat anderen daarvan vinden.

Ze praat normaal gesproken al veel, maar nu ik aan het herstellen en bijkomen ben van de corona infectie kletst ze helemaal honderduit. Bij voorkeur ’s ochtends, als ik net wakker ben. 

Ze is goed in het verwoorden wat ik voel. Want dat weet ze wel, na al die jaren. Dat ik nog altijd vind dat ik niet genoeg doe op een dag. Dat het wel een vakantiedag lijkt als ik even in het zonnetje zit, terwijl anderen werken. Heb ik echt alles klaar wat er nog moet?? Nou dan…

Naast dat ze mij goed kan vertellen wat ik vind, weet ze vaak ook wat anderen denken. Ook zo knap en handig. “Is het echt nodig dat je zooveel rust? Zo wordt het nooit beter hoor, je moet je eens iets meer inspannen, dan kun je tenminste wat opbouwen! Want nu moet je steeds iets vragen, en we hebben het al zo druk!”.  Niemand die dat zegt of denkt natuurlijk,  maar Truus denkt van wel.

Ik weet dat Truus er is. Al bijna net zo lang als ik er zelf ook ben. Ik heb ook wel veel van haar geleerd. Dat er dingen zijn die moeten en dat het dan fijn is als je dan gewoon even je schouders eronder zet en het doet. Dat je beter eerst de niet leuke dingen af kunt hebben voordat je wat leuks gaat doen omdat ‘het er anders toch niet meer van komt’. Dat soort dingen, ik denk dat er bij anderen ook wel mensen als Truus ronddarren.

Ze kan af en toe nog steeds wel van pas komen, maar ik denk ook wel dat ze haar beste tijd heeft gehad, ouder wordt wellicht? Ze is niet meer zo goed op de hoogte en houdt het ook niet meer zo bij. Lijkt het, in ieder geval.

Alsof ze niet wil snappen dat, als je chronisch ziek bent, soms de gewone dagelijkse dingen als ontbijt maken en aankleden al een ochtendvullende taak kunnen zijn en dat je dan dus tussendoor moet rusten. Ook al heb je ‘nog niets nuttigs gedaan’ .

Maar ondanks dat ze niet meer zo bij lijkt, laat ze zich toch vaak dagelijks wel eventjes horen. En steeds vaker kan ik haar laten, even haar ei kwijt, dat idee, dan kan ze ook weer in het zonnetje gaan zitten, en stil zijn. 😉

Maar nu, met het herstellen van de covid, nu is ze er weer even wat nadrukkelijker. Want nog meer rust? “Is dat echt nodig? Zo lang nog??”

Ja. Want dat merk ik als ik wel naar haar luister en toch weer iets (teveel) doe. Dat is het. Nodig. En ik hoop dat het minder wordt en vind dat ook nog best spannend, eerlijk gezegd. Ik moet, nu nog meer dan anders,  luisteren naar mijn lijf, en niet naar Truus. En dat blijft toch best moeilijk, merk ik. 😏

Dus ik geef haar even geen koffie meer, en stuur haar zo snel als lukt weer weg. En kruip dan met een kat weer lekker op bed of mijn relaxstoel. 😉