Het mag best iets rustiger soms

…ons leven. Dat denken we wel eens. Mag best.
Dan bedenken we zelf gewoon wat als het ons te saai wordt. Maar dat zal niet zo gauw gebeuren, want ik heb vaak wel een plan. Of zelfs een soort planning. Zo ook voor eind februari, begin maart.

Ik zou het rustig aan gaan doen. Heanig an en rap wat, zoals we in het Twents zeggen. Heanig an en dan een kleine week naar Port Zélande, met man, zoons en bonus/pleegdochter Kirsten voor een paar dagen helemaal ondergedompeld in een heerlijke wereld met en rondom Marillion, samen met zo’n 3000 anderen van over de hele wereld.

Rustig aan doen, dat was echt de planning. Maar, zoals dat wel vaker gaat als je wat plant, dat ging net even anders helaas.
Ik had ingelaste onderzoeken in het ziekenhuis, omdat het al even minder lekker ging en we toch graag wilden kijken of er een oorzaak voor was en of we er iets aan konden doen. Inspanning en spanning dus, maar er kwamen gelukkig geen schokkende nieuwe dingen uit de onderzoeken. Dat hoorde ik de dag voordat we naar Port Zélande vertrokken, en was best een opluchting! 

Op diezelfde dag overleed een tante van Hans vrij onverwacht. Dat was plotseling, een tante waar onze jongste veel mantelzorg bij deed en waar Hans ook nauw bij betrokken was dus dat kwam best binnen. Gelukkig was er meer betrokken familie en konden we wel naar Port Zélande maar het begin was iets anders dan bedacht, dat snap je.

We zijn dus de dag daarna gegaan, en het was heerlijk. Het was zo fijn en vertrouwd om dat na een aantal jaren weer met zijn vijven te kunnen doen! Ik was niet echt uitgerust natuurlijk toen we er aan begonnen en heb praktisch het hele weekend liggend doorgebracht overdag, maar kon zo wel alle drie de concerten bijwonen. En, eerlijk is eerlijk, ook als ik wel uitgerust was geweest had ik overdag niet heel veel meer kunnen doen. Hans werkte overdag, met de jongens en Kirsten, weer bij de merchandise.
We hadden met zijn tweetjes een appartement aan het water, dus ik kon de hele dag lekker prikkelarm uitrusten. Het weer speelde prima mee waardoor ik ook af en toe even buiten kon zitten, even kon kletsen met bekenden die langs kwamen en van het zonnetje genieten, dus helemaal goed. Het derde concert was op het randje als het gaat om mijn energie, en ging mede daardoor gepaard met veel tranen (zeker als ze dan ook nog een paar nummers spelen die extra veel voor je betekenen 😉 ) maar het was het allemaal zo waard!! Het zijn dagen waarin de wereld buiten Port Zélande er niet is, en het is alleen maar goed daar. Heerlijk.

Eenmaal terug was er de uitvaart van de tante. Die heb ik online meegemaakt, blijft mooi dat dat nu kan. Het voelt wel raar, op bed bij een uitvaart zijn terwijl je iedereen die je lief is daar ziet zitten maar het is goed dat je er zo toch bij bent en er over mee kunt praten met de mensen die er wel lijfelijk bij waren.

En zo waren we een week na de uitslag en alles wat daarop volgde dus weer thuis.
Een week. Een mooie, maar ook best een heftige week, met emoties die alle kanten op gingen bij tijd en wijle.

Ik had het in het begin over de planning, voor maart. Daarop stond voor na dit al: eerst maar eens goed bijkomen. Die dagen Port Zélande zijn een onwijze geestelijke oplader, maar kosten ook wel heel veel energie. Dus dan is rust voor mijn lichaam fijn, maar vooral een absolute must.
Helaas bleek na twee dagen dat ik een corona virus als souvenir had meegenomen. Dat was de vorige keer, twee jaar terug ook, maar dat ging toen gelukkig vrij snel weer goed. Dit keer niet helaas.
Dit is, en dat hoor ik van steeds meer mensen, een nare variant van het virus en die haalde me, ondanks alle inentingen, dus goed onderuit.
Het duurde een dikke anderhalve week voor ik, met hulp van antibiotica, me weer iets beter voelde en een beetje uit bed kon. Inmiddels zijn we drie weken verder en gaat het heel langzaam beter, maar het is nog lang niet zoals het was. Ik dacht dat ik gewend was aan moeheid en snel klaar zijn met de dag maar dit is nieuw. De impact is fors, en dan overdrijf ik niet. En ik ben daar ook wel boos om geweest, een paar dagen, eerlijk is eerlijk. Waarom dit, nu, en waarom ik??
Dat is gelukkig ook weer weg, maar het was, en is het nog wel regelmatig even, best pittig. Gelukkig gaat het inmiddels ook weer heel langzaam opwaarts. Ik was wel even het vertrouwen kwijt daarin, als ik eerlijk ben, voelde me echt neer geknuppeld. Daarbij hielp natuurlijk niet de afgelopen periode, dat snap ik ook wel, al mijn energie was al op toen dit kwam. Inmiddels heb ik na contact met huisarts en neuroloog wel begrepen dat ik het echt tijd moet geven, veel tijd. Dat anderen het ook als een venijnig virus ervaren, ik ben daarin niet alleen. Nu vooral geduld hebben en vooral luisteren naar wat mijn lijf wil. En dat is voorlopig niet zo veel, behalve rust. 🙂

Dus. Zo. Ik had ook bedacht dat ik, na het Marillion weekend, een mooie blog zou schrijven over hoe het was maar dat lukte toen even niet. Nu wel, in etappes van een paar dagen een kwartiertje achter de pc. Wel een beetje andere blog dan anders, maar ik vind het ook fijn om weer even te schrijven. Hoop het regelmatig weer even te doen de komende tijd, dus tot gauw!