Willen en kunnen…

Het is even over elven, ik heb ontbeten en ben aangekleed en dit is een beetje hoe het voelt. Alsof ik een berg aan het beklimmen ben.
Vanochtend scheen het zonnetje en ik had grootse plannen. En ik realiseer me direct daarna dat dat leuke plannen zijn maar dat de dag eerst maar eens moet beginnen met rustig aan opstaan en alles wat daarbij hoort maar goed.

Daar ben ik nu, na opstaan en alles wat daarbij hoort en de plannen zijn opzij geschoven. In plaats daarvan ben ik even lekker achter de computer gekropen om mijn hart te luchten.

Want het wil nog niet zoals ik wil. Als dat ooit al zo is, maar goed dat is wat anders.😉
December zit nog in mijn lijf en vibreert daar nog na. En januari had ook al weer een paar dingen die energie vroegen (en dat ook kregen) dus het bijkomen gaat met vallen en opstaan. Het rusten lukt de laatste paar dagen langzaam beter, gelukkig. Dat je bij het wakker worden denkt ‘he lekker’, in plaats van ‘oh nee, weer een hele dag, hoe dan??’.
Ik moet daarbij wel echt die neiging om ‘toch even lekker te gaan…..’ onderdrukken want ik voel nu eigenlijk pas echt het effect van de drukkere periode die er was. Dan voel ik mijn lijf. Spieren doen zeer, ik wankel veel met lopen, heb weinig kracht om iets te doen. In mijn hoofd is het druk. Alle prikkels die er waren willen een plekje, willen opgeruimd. Maar dat gaat niet snel, dat willen ze stuk voor stuk. En als er dan een prikkel bij komt, dan stopt de rij met prikkels die er al was, en wordt de nieuwe prikkel beoordeeld. Vaak mag die achteraan sluiten, soms krijgtie voorrang.

Wat daarbij nodig is is rust. Slapen, maar veel meer dan alleen maar slapen. Weinig prikkels is iets wat ook nodig is.
Als ik wakker word en het zonnetje schijnt en ik bedenk wat ik zou willen gaan doen is dat op het moment al genoeg om een druk hoofd te krijgen. En dat is niet leuk, zeker niet als het net een beetje minder wordt. Want dan schiet door mijn hoofd al weer een beetje wat ik zou willen. Maar zover is mijn lijf nog helemaal niet.

En dus doe ik een stap terug. Of twee, of drie. Want dat is de enige manier om goed bij te komen. Rusten. En nog meer. Doe ik dat niet, dan wordt mijn hoofd binnen de kortste keren een puinhoop. Een puinhoop waarin alles onopgeruimd door elkaar tuimelt als ik de deur open doe. Waar ik dus niets mee kan, die alleen maar onrust geeft. Snel huilen, veel vergeten, dat is het resultaat. Leuke dingen gaan doen duurt dan nog weer langer.

En dus kies ik voor rust. Want dat helpt. Dat voel ik ook, gelukkig wel. Maar het duurt lang.
Te lang, vind ik soms. En daar baal ik van, zacht gezegd. Zoals nu. En dus schrijf ik het even van me af. Neem nog wat te drinken en doe verder nog niet zo veel. Want dat is wat mijn lijf wil. Veel rust. En het zonnetje is toch ook al weer weg….