Uitdagend

Als ik het afgelopen jaar een woord zou moeten geven is het uitdagend, want dat was het best.
Het was een jaar waarin veel gebeurde waar ik op een of andere manier iets mee wilde en/of moest. Het was een jaar van van alles achter elkaar, met vaak maar weinig tijd voor rust ertussen om het altijd even leuk te houden.

Het begon met een weekje Texel in het voorjaar. Waar anderen bijkomen in vakantie geldt dat voor mij niet. Ik geniet enorm zo’n week maar moet daarvoor wel zorgen dat ik zo uitgerust mogelijk er in ga. En dan moet ik juist bijkomen als we thuis zijn. Ik ben dan heel erg opgeladen door de heerlijkheid van zo’n week, maar dat is vooral mijn hoofd. Mijn lijf heeft wel even nodig om bij te komen van de reis en de dingen die we hebben gedaan. En even, dat is toch vaak wel een week of twee, drie.

Aansluitend ging jongste zoon verhuizen. Daarbij kon ik natuurlijk niet echt helpen maar ik kon wel meegenieten door videofilmpjes, een keertje tussendoor erheen, kijken en zo meevibreren. Kost ook weer energie, maar het meegenieten zo is wel heel erg fijn!
Oudste zoon trouwde een paar weken daarna, dat was een hele speciale dag. Daar was de uitdaging hoe ik dat ging doen, de hele dag en avond? Maar dat ging goed, met meedenken en hulp van een aantal mensen en was een prachtige dag. Ik voelde me oud, maar dat had meer te maken met het feit dat ik al zulke grote kinderen had dan met iets anders… 😉

Daarna begon de drukke periode van manlief, ik schreef daar eerder al over. Hij was een paar keer korter of wat langer weg, de laatste keer van dit jaar was begin december. De dag na thuiskomst daarvan was hij jarig, een paar dagen later was er nog een familiefeestje en daarna kwamen de feestdagen.
En alles was aangepast, en goed over nagedacht. Planning gemaakt, en zo zou het moeten lukken. Maar natuurlijk gebeurden er nog een paar onverwachte dingen tussendoor en toen was daar ineens het moment dat het klaar was. Ik moest omdat het echt niet meer ging, het familiefeestje afzeggen.  Daar was ik nog nooit niet bij geweest was en toen zag ik het even niet meer.

Ik wist ergens diep ver weg dat dat gevoel, het gevoel van er echt geen gat meer in zien, erbij hoorde, en dat het over ging als ik zou gaan rusten maar ook dat lukte niet. Slapen werd alleen maar dromen of wakker liggen en bedenken wat ik nog moest doen. En ik wist ook dat ik het mezelf alleen maar zwaarder maakte zo maar het lukte even niet om de ommekeer te maken, hoofd en lijf in de overleefstand. Ik wist van voor niet meer hoe het van achteren voelde. En dat voelde, alles bij elkaar, dan weer als falen.

En toen, nog weer een paar dagen later en na een megahuilbui waarbij Hans zijn T-shirt doordrenkt was erna, was het klaar. Ik was op, maar ook helemaal leeggespoeld, alle onrust was weg en ik was nu alleen maar heel erg moe. Maar ik wist ook weer wat te doen: niets. Helemaal niets behalve liggen en rusten. We besloten dat Oudjaarsavond gewoon een dinsdagavond was en geen bijzondere dingen. Oké, wel oliebollen en even vuurwerk kijken maar verder lekker op bed en niks.
En nu is de eerste week van januari om, is Hans weer aan het werk en ben ik nog steeds, inmiddels gelukkig al wel weer wat lekkerder, aan het bijkomen. 😊

Genoeg uitdagingen dus. 😉 Waarbij de grote gemene deler toegeven aan is. Toegeven aan wat je eigenlijk wel voelt dat je nodig hebt op dat moment, en soms is dat iets heel anders dan je eigenlijk had bedacht, of hoopte. Dat is eigenlijk de grootste uitdaging. Want de dingen die ik noemde waren de geplande dingen. Maar ja, het leven laat zich niet alleen maar plannen en heeft ook onverwachte leuke en minder leuke dingen die tussendoor komen. Dat maakt de uitdaging nog weer groter, soms! 😉

Maar toch durf ik te zeggen dat het best goed gelukt is en ik eigenlijk ook best wel trots ben op mezelf. Het kostte veel soms, maar ik durfde wel te vragen en te krijgen. Het moest, omdat ik al die dingen belangrijker vond dan dat ik moeite had met vragen. Want dat vond ik eerder best een ding, hulp vragen. Maar, en dat wist ik ergens ook al wel, ik heb een kring van lieve mensen dichtbij die dan klaar staan en het eigenlijk heel gewoon vinden en daardoor vragen ook wel gemakkelijk maken. Dat, wat ik eigenlijk ook al wel wist, nu te ervaren door het wel te doen, gaf rust. Geeft rust.

De uitdaging voor 2025 is om die rust ook te nemen, op welke manier dan ook.
Dat blijft een ding, maar die uitdaging neem ik toch graag aan. Ik heb er best vertrouwen in, het is me afgelopen jaar ook gelukt. Dus kom maar op met je uitdagingen, 2025, ik kan ze hebben! 😉