Jaaroverzichtje 😉

Het is bijna het einde van het jaar en overal zie je jaaroverzichten en van die terug-kijkberichtjes komen dus vooruit. Ik waag me er ook aan eentje. 😉

Het afgelopen jaar ben ik vaker dan eerdere jaren alleen geweest omdat Hans een paar dagen (en soms nog wat langer) weg was voor zijn werk. We zijn daarbij aardig aan het uitproberen geweest wat het beste werkt.
De eerste paar (korte) keren hadden we niks geregeld, alleen mensen stand-by, ik kon dan vragen als ik wat wilde. Ik heb al langer een appgroepje met mijn helpersnetwerkje, vertel daarin dan dat Hans weg is. Dat delen, dat idee geeft me rust, ik sta er niet alleen voor.

Maar echt hulp vragen vond ik toch moeilijk. Ik vond dat ik het of zelf kon of moest kunnen want het waren vaak maar kleine dingen, en anders kon Hans het toch doen als hij terug was? Ik bedoel, ik ga niet iemand vragen om de wasmand naar zolder te tillen en de was erin te doen om dat een beetje bij te houden. Hoe dringend kan het zijn?? Dat idee. Dus de wasmand enzo bleef staan voor Hans. Ook prima hoor.

De keer daarop volgend was veel langer, te lang  voor helemaal alleen. Dus vroegen we mijn zusje in huis, dat ging beter. Gaf meer rust. Totdat ze viel en haar hand op twee plaatsen brak… met een hand in het gips (nu gelukkig weer goed) ging ze eerder naar huis..

De tijd die ze er was was  heel gezellig (zo vaak zien we elkaar niet 😉) maar gaf het mij toch ook meer prikkels dan anders én het gevoel al die dagen gastvrouw te moeten zijn. Dat hoefde absoluut niet maar ja, zo hoort het toch? Al met al toch ook wel een aanslag op mijn energie.

De keer daarna was begin deze maand. Weer niet heel lang, een paar dagen. Goed te doen alleen, wist ik inmiddels. Deze keer hadden we wel van tevoren besproken dat het toch nog weer anders zou moeten, naar aanleiding van de vorige keren. Wat had ik dan echt nodig?

Ik wil graag iedere dag iemand even zien en spreken, zeker deze donkere dagen als je weinig buiten komt. Even checken hoe het is en daarbij of ik wat wil die dag. Ik kan zelf niet goed rusten als ik vind dat het een zootje is, platgezegd. Nou valt dat denk ik reuze mee maar goed, als die wasmand lang staat gaat het bij mij toch kriebelen. Dat gevoel. Daarbij: Hans hard werken, ik niks doen en dan ook nog hulp vragen? Toch hebben we het zo afgesproken en gedaan. Uitgelegd aan degenen die kwamen helpen dat het in principe wel alleen daarvoor was, en dat ik die dagen meestal niet ook nog fut heb om gezellig koffie te drinken. Ook iets wat ik lastig vond, want dan komt iemand speciaal voor jou en dan ben je niet gastvrij voor je gevoel. Voor bij een ander zou ik zeggen wat een onzin, maar ja, het is niet iemand anders..😊

Maar het werkte goed. Daarbij was er de laatste keer een excollega-overbuurvrouw-vriendin die kwam helpen, in eerste instantie had ik haar gevraagd vanwege mijn infuus. Maar zij legde feilloos de vinger op de zere plek, handelde meteen ook daarnaar, en pakte lekker door. Dat gaf mij dan net weer dat laatste zetje, het was eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld als ik dacht en dat was, is, echt een fijn gevoel!

Zo dus. Van alles geprobeerd, overal in meer of mindere mate plussen en minnen van ervaren. 

Daarbij sta ik meer ‘aan’, als Hans weg is, ben alerter op dingen dan wanneer hij thuis is. Dat gaat de hele dag door, rustig ook dat als je in bed ligt, nog in je hoofd zoemt of de deur op slot is, het licht toch wel uit kortom, of echt alles klaar is.

Dat had ik altijd al wel als ik alleen was en dat haal ik niet helemaal weg denk ik. Aan staan, noem ik dat. Op zich niets geks, maar eerder kon mijn hoofd het veel beter hebben. Nu niet. Ik kom dan moeilijk in een uitstand en relaxen is dus ook een hele opgaaf. En dat slurpt dan best wat energie. Dat alles bij elkaar maakt dat ik  meestal vermoeider ben dan Hans wanneer hij thuis komt.

En dan kon ik me tot voor niet zo heel lang geleden  ook nog druk maken over dat dat zo was. Wat was ik nou toch voor domme afhankelijke vrouw zeg, kom eens op…  Ik schaamde me gewoon als hij dan weer thuis was en ik me over kon geven aan ontspanning. Hij had hard gewerkt, ik toch zeker niet???

Dat is gelukkig over. 😊 Ik vind het stiekem nog steeds wel een beetje genant maar het voelt zo heerlijk om als Hans terug is en na de eerste verhalen te hebben gehoord, naar bed te gaan en de boel de boel te kunnen laten, ook in je hoofd. Inmiddels weten we beiden hoe het werkt en wat de ander wil. Ik ga, na een kort eerste verslag, in de uitstand en  laat Hans rommelen. De dagen daarna komen er steeds meer verhalen en kan ik daar fris naar luisteren en op de nieuwe ideeën meevibreren

Want dat is ook wat het ons gebracht  heeft. Het is hard werken af en toe maar we weten steeds beter hoe het werkt. Wat niet, maar ook wat wel werkt en dat voelt fijn.

Voor volgend jaar staat er nog niet echt iets op de planning. Komt vast nog wel want het hoort er sinds dit jaar ook bij, bij het werk wat hij doet, af en toe een paar dagen buitenland, tot nu toe vooral Engeland.

En het kan. Dat weten we nu. Het is puzzelen, afwegen, ook af en toe de balans opmaken en niet altijd makkelijk maar het kan. Mede dankzij een stel hele lieve mensen om ons heen. En het is heel erg fijn om dat te weten en die te hebben!