Thuis bij mezelf

Ik heb het gemist. Achter de laptop schuiven, muziekje aan, koffie er bij, even lekker schrijven. Het ging een tijdje niet lekker, ik schreef dat eerder al, er waren veel offdagen.
Offdagen, dagen waarop ik vooral veel tranen had.

Tranen van moe, stom en verdriet. Moe, van de weken ervoor, de drukte eindigde maar niet, er gebeurde iedere keer nog wel weer iets waardoor mijn hoofd ook maar aan bleef en ik niet de rust kon vinden om niets meer te doen, te gaan liggen en bij te komen. Want dat hebben hoofd en lijf nodig na zulke weken.
Stom, omdat ik mezelf die rust niet gunde. Ik wist dat dat nodig is om een begin te maken met herstel maar het lukte niet. En dat vond ik stom, oerstom. Ik was over een grens heen leek het wel, en zag het ook niet meer zo.
En verdriet, omdat ik op een gegeven moment me echt afvroeg of dit nog wel weer goed zou komen. Het duurde lang, ik vond het veel te lang en kon het steeds minder goed hanteren. Dan ging het een dagje ietsje beter en deed ik weer teveel, hoewel ik bijna niets deed, vond ik zelf, afijn, en daar ging ik dan weer, helemaal in de min. Dat alles had natuurlijk ook geen positieve invloed op mijn spieren. Die gingen zeer doen van het strak staan, konden weinig, en zo zat ik lekker in een kringetje waar het niet makkelijk uitkomen was.

Maar net als je dan denkt nou weet ik het niet meer wordt het minder. Dat is eigenlijk altijd wel zo, maar deze keer was ik daar niet zo zeker van, omdat het zo lang duurde.

Maar sinds een kleine twee weken voel ik me langzaam beter, gelukkig. Ik kan beter toegeven aan de behoefte aan rust, voel me minder opgejaagd en schuldig dan. Contact met lotgenoten helpt dan zeker ook, het is niet raar dat ik me zo voel, het wordt herkend en het is logisch, dus geef er maar aan toe. En dat zo delen scheelt al veel en helpt voor de rust.
Daarbij heb ik mezelf ook getrakteerd (zeg je dat zo in dit geval?) op hulp. Hulp in de vorm van coaching. En hulp door ‘mijn’ Mensendieck therapeute te contacten voor ondersteuning voor mijn spieren en een keertje weer samen alles op een rijtje zetten, doe ik het nog goed, kan ik nog iets doen om het gemakkelijker te maken, dat idee..
Ik heb zeker de eerste jaren veel ondersteuning gehad in de vorm van gesprekken, maar had hier al een tijdje geen behoefte meer aan. Nu vond ik, en mijn lief ook 😉 , het wel weer een fijn en slim idee. En, iets met spijkers met koppen, dus zo gezegd is dan ook meteen maar zo gedaan. Beiden een heel fijn gevoel!

En ik heb mezelf getrakteerd op een spijkermat. Of, zoals één van mijn schoondochters zegt, een prikkelmat. Klinkt net even iets vriendelijker toch? 🙂 En geloof het of niet, maar dat is echt lekker. Even wennen, maar lekker. Ik geloof dat ik daar nog wel verslaafd aan zou kunnen raken. 😉

En langzaam maar zeker kan ik weer genieten van dingen. Moet nog heel erg doseren maar dat is oké en voelt ook goed, omdat het werkt. Eindelijk, na al die weken gelukkig weer!
Ik  rust en lig nog veel, maar heb ook weer zin om te schrijven, voor mezelf en voor anderen. Haak weer, en heb twee lekkere boeken liggen. Eén echt boek, maar dat houdt een beetje lastig vast in bed als je moe bent, en eentje op mijn e- reader, voor ’s avonds nog een paar bladzijden in bed. Ik ga lekker naar buiten als de zon schijnt en mijn lijf goed voelt, en hoef dan die dag niks meer, ook al heb ik alleen maar wat leuks gedaan, zoals het stemmetje in mijn hoofd me duidelijk wil maken, en nog niets ‘nuttigs’.
En als ik me minder goed voel, geef ik er aan toe en ga in de uit-stand. En dan gaat het best snel beter, gek he? 😉
Dat alles bij elkaar voelt lekker, als een soort thuis komen. Thuis komen bij mezelf, en daar is het best goed toeven. En als het een grauwe dag is, binnen of buiten, zet ik lekker de verwarming een standje hoger en kruip onder een dekentje met wat lekkers. En schrijf het lekker van me af en klets jullie zo weer bij. Want dat heb ik gemist!

😘❤