Het zijn rommelige weken, de laatste weken. Eigenlijk al vanaf begin oktober. De herfst is ook dit jaar een periode met een volle agenda maar er gebeuren daarbij steeds onverwachte dingen waardoor de hele planning zoals we die bedacht hadden wordt opgeschud en dingen anders lopen of extra erbij komen.
Dat is op zich niet erg maar zeker als dat wat langer duurt wordt het wel lastig als je toch al weinig of geen reserves hebt. Dan gebeurt al snel dat je steeds meer achter jezelf aan gaat lopen, ik tenminste wel. Meer onrust in lijf en hoofd.
Ik doe dan even geen of bijna geen dingen die niet dringend of noodzakelijk zijn. En dat is goed voor dat moment, maar gaat dan toch al snel ten koste van leuke dingen zoals even bijkletsen met een vriendin, gewoon even lekker naar buiten als het droog is of even ergens wat drinken of een paar andere winkels in als je samen met manlief bij de hoorwinkel bent geweest en het zonnetje schijnt lekker…
Want het is of het één, of het ander. Allebei samen, dat kan niet. Waardeloos soms, en heel erg balen, maar het is niet anders. En een hoorapparaatje moest voor één kant, dus dat ging voor. Net als de opticien, voor eindelijk een nieuwe bril met hopelijk niet meer zo snel van die vermoeide ogen. Of onverwacht een afspraak bij de tandarts moeten maken.
En dat is prima en lukt allemaal ook wel, maar het zijn wel energieslurpers. Daarbij gaan dagelijkse dingen regelmatig ineens ook anders, dat is ook gewoon het leven natuurlijk. Maar dat alles samen, in combinatie met het eigenlijk nog moeten bijkomen van een week zonder manlief en hij daarna ineens ziek, is best pittig. En als je dan toch even een oplader wilt na een paar van die dagen en dus een sociale afspraak door laten gaan is dat soms net de druppel die de emmer doet overlopen.
En dat zorgt vervolgens voor off-dagen. Dagen waarop je lijf zegt ho stop en wel nu meteen, of eigenlijk eergisteren al. Dagen dat je spieren zeer doen, er veel tranen zijn, puur van vermoeidheid, en ik eigenlijk alleen maar wil en kan liggen. Een gevoel van uitputtng, waarvan ik inmiddels uit ervaring weet dat het alleen maar, maar echt wel overgaat met rust. Maar dat vind ik toch iedere keer vooral eerst moeilijk aan toe te geven. Ik moet eerst die tranen kwijt, soort ruimte maken in hoofd en lijf, en dan pas komt er wat meer rust, is daar weer plek voor. Van die dagen had ik er al een paar de afgelopen weken en nu weer eentje.
Maar ik hoop en ga ervoor dat dat, die rust, ergens aankomende week, na de tandarts en nog een keertje opticien, nog meer gaat lukken. Want na die twee dingen is het even klaar als het goed is met de extra dingen.
En ik hoop dat dan het zonnetje af en toe een beetje schijnt en ik lekker even naar buiten kan, daar weer kan genieten van alles wat ik (dan ook allemaal weer goed!) zie en hoor!
Marloes de Wit 
Plaats een reactie