Het is

Het is. Dat zei Hans een paar weken terug, ‘Marloes, het is’. Dat was toen iets wat ik wilde niet lukte omdat ik te moe was en ik daar boos en verdrietig over was en dat dan ook eigenlijk niet wilde.

Hij had dat weer onthouden van een vroegere collega, jaren terug, die dat regelmatig zei. Het is. En dat is zo. Het is. Zoals het is.
Maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is. Want dat is het niet.

Mijn vorige blog is al van even geleden en ging over het bijkomen van de inspanningen van de weken ervoor.

Maar ik denk de laatste tijd eigenlijk dat ik dat anders moet duiden. Door het zo te noemen, ik moet nog bijkomen, klinkt het al als iets dat nog niet klaar en daarom nog niet goed is. Dat is niet fijn, dat geeft mij het gevoel dat ik achter de feiten aanloop. Het klinkt alsof je streeft naar een bepaalde vorm, en pas als die vorm er is, is het goed. Maar dat werkt niet, want wanneer is het dan wel goed genoeg? Wanneer is die vorm er dan, en is die vorm eigenlijk wel haalbaar?

Nee, dat is hij niet. En als hij er soms wel eventjes is gebeurt er weer iets, komt er iets tussendoor, en is de vorm weer weg. En dat is niet motiverend, dat kan ik je uit ervaring wel vertellen.

Beter werkt het om te bedenken dat het is hoe het is voor die dag. Punt. En daar ga je het mee doen.
Je daar druk over maken en frustreren kost bovendien veel te veel energie en is daarom ook niet handig. Niet doen dus. Dat is lastig maar het werkt wel. Het is lastig omdat als je voelt dat je lijf en hoofd wat bijtrekken, wat uitgerust raken, rusten weer moeilijker wordt. Als ik me uitgeput voel is rusten niet moeilijk want dan kan ik niks anders. Ja, alle opgebouwde stress en de daardoor opgestapelde adrenaline uit hoofd en lijf weg laten spoelen door heel veel tranen, en dat is het. En daarna duurt het dan 1 a 2 dagen, en dan merk ik dat het helpt. Dan voel ik de rust komen, zoals je die kunt voelen naar een flinke opluchtende huilbui en een nacht goed slapen daarna.
Maar dan. Dan gaat bij mij het hoofd toch al snel weer aan. Dan begint er ergens van binnen één stuiterballetje te rollen. En als er eentje begint…

Grenzen aanhouden als je je wat beter voelt blijf ik moeilijk vinden. En dat gaat dus ook regelmatig niet helemaal goed. Ook weer niet altijd erg want als je wat leuks doet is over je grenzen gaan en niet altijd direct rusten ook nog niet zo’n punt. Je bent dan evengoed moe, maar blij moe.  Die positieve energie maakt ook soms dat je, op diezelfde adrenaline, lekker nog even doorgaat. Echt wel iets om goed alert op te zijn dus. Maar daarvoor heb ik toch vaak echt iemand nodig die zegt dat ik even moet gaan zitten of liggen omdat het anders wel heel veel wordt. Niet altijd een dankbare taak want ik kom daar zelf toch nog wel eens net te laat achter, en dan ben ik toch weer gefrustreerd en verdrietig.

En dan komt dus het bedenken dat het is. En het is goed, voel je niet schuldig dat je weer moet rusten en geef er maar aan toe want anders wordt het alleen maar erger. En dan ben je de balans even helemaal kwijt.

Die balans was de afgelopen tijd wel weer een dingetje, met alle extra’s die er waren. Want ik snap het allemaal wel en vind dat ook wel, maar voor een ander. 😉

Dat geldt zeker als het gaat om de dagelijkse dingen. Soms maak ik voor de komende week een lijstje. Echt met het idee van niet vergeten, verder niet. Maar ja, dan ligt er zo’n lijstje en is toch nog wel eens de drive dat lijstje in een dag af te maken. Terwijl dat echt niet zou hoeven.

Bijvoorbeeld? Je kunt de was opvouwen en hem dan later opruimen. Je kunt overigens ook de was laten liggen en lekker naar buiten gaan als je daar meer zin in hebt maar geen energie hebt voor allebei. 😉

Je kunt in plaats van alles tegelijk ook één of twee dingen per keer strijken. Je kunt je wassen en aankleden in etappes, en tussendoor even liggen als dat beter voelt. Een blog hoeft niet in één keer af, ook al zit het idee al even in je hoofd. En dan ben ik nog niet begonnen over je sociale leven…

Als het lukt dat rusten op tijd te doen, is er toch de verleiding om dat rusten in te korten omdat ik me helemaal niet zo moe voel. Alleen zo denken al kost weer energie..🙄

Voel je hem? Dus de kreet hier is de laatste weken toch meer ‘Het is’.
En wat er nog niet is komt. Of niet. En dan is het ook.

Met dank aan de lieve ex-collega van Hans. Die ik nu zelf regelmatig spreek via Untire, een online groep voor mensen met vermoeidheid tijdens of na kanker.

Dat is. Veel, maar vast geen toeval. 🙂