Langzaam maar zeker daalt de rust een beetje in. Hier in huis, maar ook in mijn hoofd. Hans maakt nog steeds lange dagen qua werk maar is minder vaak weg en dat is fijn. En dat helpt toch ook de rust in mijn hoofd een beetje meer toe te laten.
De tranen zitten nog hoog, mijn tempo ligt laag, ik lig veel en als ik iets doe is het nog snel teveel. Maar ik kan er weer meer aan toegeven en dat voelt ook wel fijn.
In de Avondetappe van gisteravond (die ik net heb gekeken 😉) werd gezegd over een wielrenner die het zwaar had gehad dat hij wellicht ook nog wel bij moest komen van de Giro en dat het daarom gisteren niet zo ging. Maar wie weet morgen… En ik betrapte mezelf erop dat ik meteen dacht ‘Oooooh, dan….!’
De Giro d’Italia was de eerste drie weken van mei. Dat is toch al wel even geleden, het is nu half juli… Maar het is dus heel normaal dat het bijkomen van zo’n topprestatie leveren als een wielerronde rijden is, een flink aantal weken duurt.
En ik legde de link met mijn topprestatie van de afgelopen weken. Want zo durf ik het eigenlijk toch wel te noemen, een topprestatie. Eentje van ons beiden ook nog wel. En, als we dan toch de vergelijking maken met de Giro, in onze ronde zaten ook wel wat bergetappes. Die ronde duurde tot eind vorige week, en we zijn nu meer aan het uitfietsen. We doen nu meer op de hometrainer zeg maar. We hebben ook wat meer pauzes. 😉
En nou heeft Hans een ander schema dan ik, maar het gaat nog wel eventjes duren eer we weer helemaal tot ons eigen niveau opgeladen zijn. Maar dat is dus niet gek, zo werd nog weer eens bevestigd door die opmerking. Dus gaan we die tijd ook maar nemen. Rustig aan. En nagenieten van onze eigen ronde van Italie die we wel mooi gefietst hebben! En dat kan heel goed met pasta of een pizza en een lekker (alcoholvrij! 😊) wijntje in onze achtertuin.
Moet het weer alleen nog een klein beetje mee zitten maar wie weet, komend weekend? 🍷☀️
Marloes de Wit 
Plaats een reactie