Balansen

In zijn werkzame leven was mijn vader vertegenwoordiger. Hij was daarvoor veel onderweg en onderhield dan contact met ‘de zaak’ per telefoon. Dat ging altijd goed, behalve de periodes dat er werd ‘gebalanst’, dan kon hij moeilijk iemand te pakken krijgen. En dat kregen we dan thuis wel eens mee. 😉
Ik wist toen niet zo goed wat dat was, balansen. Van wat mijn vader dan uitlegde begreep ik dat het te maken had met geld, dat alle inkomsten en uitgaven op een rijtje gezet werden. En van wat ik van hem begreep leek het me maar gedoe, en niks voor mij, dat balansen.

Balans krijgen in je energie is ook een hele uitdaging, en bij mij nog wel eens een ding. Met hulp van het revalidatiecentrum, psychologe, ergotherapie en een Mensendiecktherapeute ben ik een heel eind gekomen maar het blijft een struikelblok.
Een van de dingen die bij mij vanaf het begin jaren terug al snel in de knel kwamen (nog wel eens komen 😊) is het doen van leuke dingen. Daar baalde ik van, en dat snapte ik ook niet zo goed. Want leuke dingen, daar krijg je vooral energie van. Toch? En dus konden die tegenover andere energie-uitgaven. ‘Ja maar dat is vooral leuk’, was mijn gedachte en is ook wel de gedachte die ik nog veel hoor. En het klopt, leuke dingen zijn opstekers.
Maar denken dat je door iets leuks minder moe wordt klopt natuurlijk niet. Het voelt anders dan moe zijn wanneer je je niet lekker voelt, of wanneer je wat in het huishouden hebt gedaan. Maar ze kosten evengoed energie, die leuke dingen. En energie krijgen doe je alleen van niets doen, echt helemaal niets doen.

Een tijdje geleden ben ik begonnen in een boek waarin het gaat over omgaan met het hebben van minder energie en waarin een vergelijking wordt gemaakt met geld. Met hoe je geld uitgeeft (normaal gesproken 😉), de gevolgen die dat heeft. Hoe je spaartegoed opbouwt, en hoe het kan komen dat dat niet lukt. Ik heb het nog niet uit maar de gemaakte vergelijking sprak me aan, lekker praktisch.

Dat lekkere gevoel dat je krijgt van iets leuks is veerkracht, wordt in dat boek uitgelegd. Vergeleken met geld is dat geld dat je op een spaarrekening zet, en die kun je aanspreken om je de mindere dagen door te helpen. Dat merk je aan dagen na iets leuks, als je teert op de herinnering.

Het was al even zo dat ik dat minder had, dat teren op de herinnering aan de dag ervoor. Ik voelde me vaak de dag na iets leuks zo moe, dat dat een beetje wegviel, en pas terug kwam als ik weer bijgekomen was, dagen, soms wel een week later. En dat vond ik jammer en baalde ik van maar snapte ik niet. Wat deed ik dan nog niet goed, als dat bij anderen wel zo was?

Inmiddels snap ik dat beter, door die uitleg. Ik zie hoe het werkt en kan me daar wel goed in vinden.
Wat ik namelijk toch te vaak deed, was pas iets leuks doen als andere dingen waren gedaan. Andere dingen die ik vond dat ik eerst moest doen. Ik kon toch niet niets of alleen maar leuke dingen doen, dan daarvan uitrusten en dan de minder leuke dingen laten liggen?

Dus als het zonnetje scheen en ik naar buiten wilde, maar eigenlijk vond dat ik eerst de was op moest vouwen, deed ik dat laatste eerst. En tel dat dan op bij wat ik al had gedaan, (opstaan, ontbijt maken, katten even van alles voorzien en aankleden bijvoorbeeld) en voila: energie op voor die dag. Dus niet meer naar buiten, dat lukte dan niet meer of nog maar net. Als het soms ’s middags net wel lukte was het vaak minder leuk dan ik bedacht had. En was ik daarna stuk. Voor de rest van de dag.

Vertaald in geld: ik gaf (oke, geef, want het is echt niet maar zo ineens allemaal veranderd) teveel geld uit, waardoor ik ook al snel rood ging staan. Soms wekelijks. En dan kon ik niet meer kopen wat ik eigenlijk ook nog wilde hebben. Plus dat je de volgende dag al begint met achterstand, want je moet eerst je schuld inlossen. En zo werd wat ik uit kon geven het toch steeds minder. En kom je al helemaal niet toe aan je spaarrekening aanvullen. Gewoon omdat je weinig voor jou echt leuke dingen, dingen echt van jou, doet, en zo dus ook weinig of geen veerkracht opbouwt.

Als ik dat dan nog weer verder terug vertaal in energie: de volgende dag kon ik minder en baalde ik van mezelf dat ik het weer zo ver had laten komen. En lag ik, in ieder geval voor mijn gevoel de laatste tijd vaker, een deel van de dag plat dan eerder. En daar werd ik ook niet persé blijer van, ook al is liggen dan lekker. Maar toen ik dit alles zo las vielen er bij mij, om dan ook maar in het geldjargon te blijven, kwartjes. Het klinkt voor mij heel erg logisch. Lekker praktisch, zoals ik eerder al zei. En eigenlijk ook eenvoudig.

Dat is één. Het is logisch, voor mij in ieder geval, en ik geloof inderdaad dat het zo werkt. Maar dat betekent wel het één en ander.
Dat betekent dat ik moet kiezen. Voor mijn gevoel nog veel meer dan ik eerder al deed en dat is niet altijd eenvoudig. Nog vaker nee zeggen tegen dingen en daar komt toch nog wel het één en ander bij om de hoek kijken. Schuldgevoel, plichtsbesef. Misplaatst, dat weet ik ergens ook wel, maar het is er regelmatig toch wel. Het idee dat je leuke dingen toch een soort van verdienen moet. En ook dat klopt niet, dat idee, dat weet ik wel maar toch.
Maar, en daar ben ik eigenlijk ook wel trots op, en word ik blij van, het lukt beter dan ik van tevoren dacht. Want ik merk dat het werkt als ik het zo doe. Dan doe ik minder vaak teveel. En als ik eerst iets leuks doe op een goede dag en ook daar heel goed de grenzen in de gaten houd en niet maar door ga dan kan ik soms ’s middags bijvoorbeeld ook nog even een was opvouwen, nog nagenietend van het fietstochtje ’s morgens. Gevoel van plichtsbesef gesust. 😉

En zo’n dag, waarbij ik meerdere dingen doe, voel ik ’s avonds wel natuurlijk en dus moet ik op tijd gaan liggen. Niet beneden blijven zitten omdat ik vind dat ik het niet maken kan naar mijn lief om al zo vroeg te gaan liggen. Vroeg liggen is voor mij, maar ook voor hem veel leuker, omdat ik dan met een beetje geluk de dag erna er ook wat beter tegen kan. Hebben we allebei wat aan en hij kan zijn favoriete programma rustig kijken. 😉

Ik moet het mezelf nog regelmatig helpen herinneren en inprenten, eerlijk is eerlijk. Maar dat lukt wel steeds ietsje beter, en dat voelt goed.

En dan komt mijn vader weer om de hoek kijken. Balansen. Inkomsten en uitgaven tegen elkaar wegstrepen, en dat regelmatig moeten doen. Hij wist dat het moest, maar had er stiekem ook wel een beetje een hekel aan. En zo voel ik het ook wel een beetje. Maar als de balans dan klopt, en het best goed gaat met de zaak ben ik toch ook wel een beetje trots.

En ik denk hij ook wel.

Ps. En mocht je nou meer willen weten over dat boek, kijk dan even hier. Ik vind het een aanrader!