Er zijn van die dagen dat het bij het opstaan allemaal al niet wil. Dat je ’s morgens al bijna huilend op de traplift naar beneden zit en waarom??? Alles is te veel, lijf wil eerst niks behalve liggen en de tranen vloeien rijkelijk die dag.
Gisteren was zo’n dag.
Gelukkig was manlief thuis voor af en toe een schouder en wat te eten of te drinken. Fijn gevoel. Deze keer was het wel wat ‘vochtiger’ dan meestal op zo’n dag, maar het knapte in de loop van de dag ook wel wat op gelukkig. Het voelde ’s avonds al weer wat beter, schoongehuild lijkt wel.
Het is al een klein feestje als je dan de dag er na goed wakker wordt, want dat is lang niet altijd. Maar dat was wel zo vanochtend.
Als dat gevoel vervolgens blijft na het aankleden en de zon ook nog schijnt gaat het borrelen… Zal ik???
Ik doe het. Pak mijn scootfiets (lang geleden!!) en trek er op uit.
Voor het eerst sinds lang. Genieten! De bollenvelden raken al weer wat uitgebloeid maar nog kleur genoeg.
Eenmaal bij de kraam van ‘mijn bollenboer’ komt die net naar buiten. ‘Heee, ben je er weer?? Dat is lang geleden!’ (voordeel van zo’n scootfiets, die zie je niet zoveel! ) En daarmee maaktie het genieten nog meer. Ja ik ben er weer!
Ik trakteer mezelf op fleurige tulpen. Maak een kort praatje met de bollenboer. We wensen elkaar een goed weekend en ik scootfiets verder. Rondje om het dorp maar niet helemaal, niet overdrijven meteen, daar krijg ik spijt van. Kortere weggetje terug dus. Ook mooi. En stiekum best een beetje trots op mezelf dat ik de verleiding weersta. 🙂
Na een klein uurtje weer thuis. Alles tintelt. Blij. Spieren geven ook wel aan dat het goed is zo, en genoeg.
Maar dat was heerlijk, zo’n onverwacht uitjeskadootje. Nu bijkomen. Straks nog even de bloemen in het water, lunchen en liggen. Verder vandaag maar niet te veel meer en lekker nagenieten!
Goed weekend!☀️
Marloes de Wit 
Plaats een reactie