Mijn vorige blog is alweer eventjes geleden, van half december. Toen vertelde ik al een beetje over alle drukte die december oproept. En zo was het ook. December was leuk, maar duurde tot en met de eerste week van januari en dat was naast leuk eigenlijk ook te lang. Mijn energie was al even eerder op dan dat de maand was afgelopen. 😉
Vorige week hadden we het weekend nog een afspraak die ik graag door wilde laten gaan en daarna was het op en moest er rust komen. Ik voelde de behoefte in mijn lijf maar mijn hoofd vond er nog van alles van. En dus heb ik de agenda gepakt en alles wat mogelijk was geschrapt. Nu eerst tijd om bij te komen en weer een beetje op te laden.
Dat bijkomen en opladen kan alleen maar door Rust en dat is nog best een dingetje. 🙂
Je hebt drie soort energie, fysieke, mentale en sociale. En bij mij, maar bij iedereen denk ik, moeten ze alle drie rust hebben om goed te kunnen bijkomen en opladen. Maar dat is nog niet eenvoudig! Als ik bij één of meerdere (zoals in december) energievlakken over mijn grenzen ga dan stijgt de adrenaline flink. En na één keertje is dat niet zo erg. Niet fijn, maar niet erg. Want het daalt weer door rust. Dat duurt even, bij mij meestal zo’n 24 uur voordat het over is, maar dan gaat het weer. Dan nog een paar dagen rustig aan en dan ben ik er meestal wel weer.
Maar ja, een paar dagen rustig aan in december was wat lastig. Zachtgezegd. Vaak kon het wel fysiek, kon ik tussendoor wel liggen, maar het radertje in mijn hoofd draaide dan gewoon op volle toeren door. Er moest nog van alles. Ik wilde nog van alles. Mijn ouders zeiden vroeger als ik lag te piekeren “je ligt wel Marloes, maar je rust niet”. En dat is ook zo. Tel daarbij op alle afspraken voor en rond de feestdagen en voila: tikkie veel. Ik had de afspraken wel goed gedoseerd, maar het was toch veel meer dan normaal en dus flink over grenzen heen met een aantal dingen.
Je adrenaline gehalte stijgt dan gestaag door, en rust nemen wordt steeds moeilijker.
Want je kunt wel gaan liggen, maar je ontspant niet direct. Voor je gevoel loont het rusten dan toch niet, is het alleen maar confronterend. Hoe langer ik ben doorgegaan, hoe langer het duurt eer ik meer kan ontspannen. Want als je rust, doe je niets. Niets, behalve denken. En ook dat is niet bevorderlijk voor je rust, want zolang er nog behoorlijk wat adrenaline in mijn lijf zit is mijn denken ook niet echt rust gevend. Tel dat allemaal bij elkaar op en je kunt je misschien een beetje voorstellen hoe dat voelt..
Dat is een waardeloos gevoel, zachtgezegd. Gelukkig weet ik tegenwoordig wel dat dat zo is, dat dat erbij hoort en dat ik niet gek word. En dat prent ik mezelf in dan. Het is goed, laat maar komen, het komt toch en het gaat over, alleen dat duurt even. Dat bedenken helpt, dan word ik rustiger, maar na zo’n periode als de afgelopen weken duurt dat lang. Langer dan één keertje goed over grenzen gaan door naar een concert te gaan in ieder geval.. 😉
Dus mijn januari, en wie weet ook nog wel een stuk van februari, wordt als het plaatje hierboven. Zoveel mogelijk rust. Niet door alleen maar liggen, maar lekker in mijn uppie naar buiten als het licht is en droog is, genieten van de frisse lucht en even lekker bewegen. Hoofd leeg, verder even niks, dat idee. En dat gaat lukken. De dagelijkse dingen weer oppakken, weer een beetje structuur in mijn dag.
Extra uitdaging is dat Hans een paar drukke weken heeft met zijn werk en daarvoor ook een aantal dagen weg is. Dat betekent dat ik nog even weinig sociaal actief zal zijn. Ik heb het geluk te beschikken over lieve vriendinnen en een fantastisch hulpnetwerk (Noaberschap) en zij staan ook komende week weer klaar dus dat komt helemaal goed!
Ik ga proberen ondertussen verder te gaan met rusten en opladen, en hoop op lekker weer de komende periode, in t zonnetje in de sneeuw wandelen zou ook best wel weer leuk zijn!
Doe kalm aan allemaal en tot gauw!! 😘❤️😘
Marloes de Wit 
Plaats een reactie