Zit en relax

De eerste jaren van mijn spieraandoening merkte ik dat heel veel dingen erin slopen, gewoon werden. Je lijf past zich aan aan wat het kan. Als je opstaat van een stoel pak je de leuningen, anders lukt het niet. In de woonkamer weet je precies waar een tafel, stoel of iets anders staat waar je steun aan vindt met het lopen. IJkpunten. Dat gaat ongemerkt, en merk je pas als je ergens anders bent, dan zijn die punten er niet. En omdat het ongemerkt gaat heb je het in het begin niet door. Althans, ik niet… 😉 Mensen in je omgeving valt het vaak al wel op.

Daarbij komt, zeker in het begin en zeker bij mij, dat je er niet aan wilt. Mensen om je heen zien dat en vragen of het wel gaat. Natuurlijk wel, hoezo niet?? Stiekem ga je er zelf meer op letten en zie je het ook. Maar dat besef moet echt landen, indalen en groeien.
Zo ging het met kleinere dingen, maar ook met grotere. Met de rolstoel. Met mijn loopfiets. Met de traplift. En dan heb je het hulpmiddel, en dan is het natuurlijk alleen voor als het echt niet meer kan… Zelf in beweging blijven is toch goed?? En dat gaat niet over, ik denk dat dat in je zit ook. Maar langzaam maar zeker ervaar je dat het anders kan, dat dat soms zelfs beter voelt. Dat het energie scheelt als je je hulpmiddel gebruikt. En dat dat energie is die je dan weer aan andere dingen kunt besteden. Dat met de rolstoel naar een winkel betekent dat je in de winkel meer aandacht kunt besteden aan waar je er voor bent. En dat goed is. Dat dat niet lui is omdat je eigenlijk best een klein stukje lopen kunt, maar dat dat mag, en energie scheelt. Energie bijvoorbeeld die veel fijner is om in het tuincentrum waar je met een vriendin heen bent nog samen koffie te drinken na het winkelen.
Dat je, nadat je in het vakantiehuisje maar weer eens merkte dat geen trappen hoeven lopen echt wel heel fijn is voor je benen, je echt beter voelt dan. En dus gebruik ik nu de traplift standaard. Ongeacht hoe ik me voel. (oke, hèèl soms doe ik een trap erbij, als ik me echt goed voel…)
Maar al dat soort dingen moeten indalen. Vaak doet dat ook best pijn, want het is weer iets wat je niet kunt. Maar je leert ook steeds meer om te denken ‘het is niet dat het niet kan, want het kan best wel. Het moet alleen anders’. Maar dat kost tijd. En dat is ook goed.

Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen: ik maakte weer zo’n stap.
We zijn afgelopen weekend op stap geweest om een relax/sta-op stoel uit te zoeken. Al langer krijg ik het af en toe aangereikt als tip. Maar ja, net als met de loopfiets, moest ook dit behoorlijk landen, indalen en groeien eer ik een besluit kan (wil?) nemen. Tot nu toe bleef ik bij ‘niet nodig, kan gewoon op de bank zitten en met mijn benen languit, en dan zoveel geld joh…’ Daarbij stiekem in mijn hoofd ook de gedachte wat of zullen anderen denken als ik er in de relaxstand bij zit.
En daar was het waarschijnlijk ook nog wel even bij gebleven als ik niet een tijd geleden bij mijn schoonmoeder in eentje had gezeten. Toen ik me daar geïnstalleerd had met wat uitleg merkte ik dat dat toch wel heel erg lekker was: ik kon heerlijk ontspannen zonder op bed te liggen, voelde veel spieren gewoon helemaal niet. Spieren waarvan ik me eerder niet had gerealiseerd dat ik ze voelde, het hoorde er gewoon bij. Totdat ik ze dus niet meer voelde, en in plaats daarvan ontspande. En ondertussen zat ik er gewoon bij. Dat was een lekker gevoel!! Een zaadje was geplant.

Het is niet dat ik die ontspanning nooit voelde, echt wel. Gelukkig wel. Maar daarvoor moet ik op bed liggen. Ik heb een heerlijk bed, verstelbaar hoofd- en voeteneind, echt ontspanning. Maar dat betekent dat ik gemiddeld zeker drie keer per dag op bed lig. En daar krijg ik steeds meer genoeg van.
Het liggen is heerlijk, en zeker na de lunch is een ruime lig pauze goed, even helemaal in de uitstand. Maar de andere keren is het vooral omdat mijn lijf moet ontspannen en dan voel ik me toch steeds meer afgezonderd van de rest van de wereld. Soms, als ik druk bezig ben geweest of als mijn hoofd even genoeg heeft, is het lekker om even weg te zijn in de stilte van de slaapkamer, maar vaak wil ik er ook gewoon bij zijn beneden. Mijn lijf ontspannen en zo energie sparen en opdoen en ondertussen wel deel uitmaken van de rest van het gezinsleven.
En met het intreden van de herfst met alles wat daarbij hoort en het daardoor toch minder energie hebben was ik het zat en ging de knop om. Waarom zat ik mezelf nou zo in de weg? Ik had het eerder toch gemerkt met de loopfiets, rolstoel en traplift hoe fijn het was, wat het scheelde en dat niemand zich eraan stoorde?

En zo gingen we op stap, en heb ik er eentje uitgezocht. Gepast en aangemeten, dan ook maar alles. Alleen, had ik bedacht, ik hoef geen sta op functie, want dát kan ik nog echt wel zelf. Mensen knikten ja, maar ik zag ze denken. En soms ook zeggen. ‘Doe dat nou wel, je weet nooit, misschien niet voor nu, maar voor later dan, dan heb je het alvast. Probeer het nou…’ Oké, dat zou ik dan wel doen, proberen.
En, en wie had dat nou gedacht, dát was lekker, zo’n sta op knop! Opstaan kost best kracht, merk je dan. De verkoper merkte mijn aarzeling en vroeg waarom. Ik legde uit dat ik toch ook zelf moest blijven bewegen, net als met traplopen en zo meer. Dat was hij met me eens, maar zei hij ‘dat kun je dan toch ook wel doen, alleen minder met opstaan, en meer met andere dingen. Leukere dingen’. Daar zat natuurlijk ook wel weer wat in. Dus dat heeft hij ook, de stoel. Bekleding erbij uitgezocht, alles erop en eraan.

Want inderdaad, we hebben er één gekocht.
Pfff… ik moest wel even slikken, eerlijk is eerlijk. Wat een geld, en dat alleen om te zitten. Maar, zoals Hans zei toen ik in de stoel zat die het werd uiteindelijk, ‘ik zie je ontspannen in het zitten, dat is zo fijn om te zien, dat is het toch waard!’. En zo voelde het ook. Ik voelde mijn spieren niet, en dat was fijn!

Het duurt nog wel even voordat hij komt, mijn eigen stoel. Maar omdat ze in de winkel het effect van de stoel ook zagen, krijg ik volgende week een leenstoel. Zodat ik alvast lekker kan zitten. Dat was lief!
En stiekem verheug ik me er best wel op, lekker comfortabel zitten en relaxen. Beneden! 🙂