Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan….

Ik weet nog hoe het weer voelde de eerste avond van het laatste Marillionweekend, afgelopen maart. Ik had ze, door van alles, al vier jaar niet live gezien, maar ik wist nog wel dat het goed was, natuurlijk. 😊

Maar toen voelden de eerste tonen een soort magisch. Daar waren ze, en daar zat ik. Ik voelde mijn schouders zakken in ontspanning, tranen opkomen en ik kon alleen maar even heel diep zuchten. De muziek golfde over me heen. Dit was mijn bandje, zo klonken ze, daar waren ze. Mensen die me lief waren dichtbij. Ik was vergeten hoe fijn dat allemaal samen voelde. Dus toen bekend werd dat ze het najaar nog een keer naar Nederland kwamen wist ik één ding: ik weet nog niet hoe ik het ga doen, maar ik wil er zo heel graag heen.

Inmiddels is het najaar en zijn de voorbereidingen voor een avondje uit al eventjes begonnen, want deze week is het zover. En terwijl mijn infuus een dagje eerder dan normaal inloopt (één van de voorbereidingen) wil ik jullie meenemen in de overige.

Belangrijkste was natuurlijk een plekje. Toen ik eenmaal zeker wist dat we dat hadden kon ik gaan nadenken over het hoe. Heen en weer naar Utrecht, want daar spelen ze, was geen optie. Alleen al de heenreis kost flink energie, dan daarheen, bekenden zien en bijkletsen dan was ik klaar nog voordat de band begon. Geen goed plan.

Dus overnachten in Utrecht regelen. Dat is niet heel ingewikkeld. Maar dan wel een overnachting dichtbij de zaal én waar ik liefst begin van de middag al terecht kan, zodat ik daar kan liggen de rest van de dag om bij te komen van de reis, en niet een dag extra hoef te boeken. Meestal is een check in vanaf een uur of drie, maar ik vond een hotel waar ze na een telefoontje wel een aantekening wilden maken voor een wat vroegere check in. Geen garantie maar ‘we gaan ons best doen voor u, mevrouw!’. Dat was fijn! Eten nemen we wel mee of halen we, kan daar op de kamer ’s avonds. Het hotel is vlakbij de zaal, dus met manlief en rolstoel komt dat helemaal goed.

Volgende uitdaging was terug naar huis de dag erna. Manlief bleek al vroeg in de ochtend een werkafspraak te hebben in Brabant. Voor hem handig want hij is dan al halverwege, in Utrecht. Voor mij minder en even puzzelen. Hulp vragen voor je plezier (iemand heen en weer laten rijden alleen voor mij??) vind ik nog wel een drempel , maar die moest ik toch nu nemen. Ai. Meteen maar de koe bij de hoorns gevat en oudste zoon gebeld. Ik had me niet druk hoeven maken want hij was meer dan bereid me op te halen ’s ochtends uit het hotel en naar huis te brengen. Heerlijk. Kon ook afgevinkt dus! Eenmaal thuis moet ik dan voor een paar dagen helemaal in de uitstand maar dat kan en zien we dan wel weer verder.

Nu is het deze week ‘alleen nog’ een kwestie van me heel erg gedeisd houden. Vandaag infuus in plaats van morgen en dan morgen weer echt niets. Energie sparen voor donderdag, veel rusten en dan nog meer. Blijft een dingetje. 😊

Ik ben benieuwd hoe het zal zijn, of de voorbereidingen lopen zoals ik gepland heb want het is voor het eerst dat ik, dat we, het zo doen, in plaats van denken ‘nee jammer, dat is niet haalbaar helaas’. Maar sommige dingen zijn al het gedoe meer dan waard, die moet je gewoon doen en dit is er zo eentje. Ik heb er zoooo veel zin in.

En zoals Pippi Langkous ooit zei: “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.”.

Kom maar op Marillion! 😘