Herfst

Begin september zaten we in Zeeland, genieten van mooi weer en nog veel meer. Dat duurde nog even voort toen we thuis waren, en toen was het, voor mijn gevoel ineens, herfst.. Ik was er nog niet zo op bedacht, had er ook nog niet zo’n zin in, eerlijk gezegd.  Ik was net lekker aan het genieten, nog nagenieten ook van de vakantie, mijn lijf deed het best lekker. En ineens was dat over. Regen, wind, veel kouder, even flink schakelen!

Daarbij had de vakantie het laatste zetje gegeven aan een aantal inzichten die ik al even had maar waar ik eerder nog niet zo aan wilde.  Want als je een vakantiehuisje hebt waar alles op de begane grond is, merk je hoeveel geen trap op en af moeten scheelt aan energie. En we hebben al even een traplift, thuis, maar die gebruikte ik alleen als het mocht van mezelf. Want ja, één trap, wat is het nou helemaal? En net uit je bed hoef je toch niet de lift meteen pakken zeg, iets met wel heel erg lui…. Maar ja, alles is energie, en in de vakantie merkte ik weer hoeveel ik over hield voor leukere dingen door geen traplopen en dus is traplopen meer uitzondering dan regel nu.

Zo opperde Hans, toen we net de badkamer hadden verbouwd dat een douchekrukje best een goed idee zou zijn. Nou ja, dat hoefde van mij echt niet. Ik kon toch staan? Dus kon ik ook best gewoon douchen. En zo niet, dan sla ik dan toch een keer een dag over. Dat geeft niet, scheelt ook water! En nu dacht ik, als ik kan zitten, is het net even lekkerder soms… Dus hup, een douchekruk gekocht. En weet je, dat is heerlijk als je behoorlijk stuk bent! En overiges ook als je dat nog niet bent. 😊 Zitten onder de regendouche met lekker warm water, alles even laten wegspoelen!
Wat een relaxte vakantie al niet kan doen he…   

Maar goed, herfst dus.
De herfst is, ieder jaar weer, een periode waarin ik me minder fit voel, minder energie heb. Ik geloof er wel in dat seizoenen ook staan voor wat je lijf nodig heeft. En in de herfst is dat  vaak meer rust. En als ik eerlijk ben, meer dan ik wil toegeven. 

Want ik blijf dat het lastigst vinden van een chronische aandoening:  toegeven aan wat je lijf nodig heeft en dus keuzes moeten maken. Als ik het één doe kan ik het ander niet. De hele dag kleine en grote keuzes maken en daarbij genoeg rustmomenten in plannen. En met name dat laatste is lastig. 

In voorjaar en zomer moet dat natuurlijk ook, maar is het gemakkelijker. Dan kun je even lekker buiten zitten en bij komen. Dat klinkt actiever dan hangen op de bank, toch? 😉 En je hebt ook je dagelijkse portie frisse lucht weer binnen!

En ik weet langzamerhand ook echt wel een beetje hoe het werkt. Lang dacht ik als de man met de hamer kwam  ‘zie je wel, eigen schuld, wat dacht je nou helemaal!’ . Dan was het vooral verwijt aan mezelf.

Inmiddels ben ik wat vaker bedacht op  de man met de hamer, en kan ik soms ook denken ‘je gaat je gang maar even, maar ik had wél een leuk uitje!’ . Of afspraak, of wat ook. Dan mag het, en is het me wel waard!

Maar toch, hij blijft nog steeds ook onverwacht om de hoek komen zeilen, die man. En als dat gebeurt dan ga ik onderuit en niet zo’n beetje ook.  Meestal komt hij in de vorm van een alles verpletterende vermoeidheid die als een zware deken over je heen valt, en dan ben ik even niet mezelf. Ik voel hem wel aankomen, maar dan is het kwaad al geschied zeg maar, dan is het al te laat. Ik slaap dan onrustig, droom naar (doe het nooit goed in die dromen en maak zo iedereen boos) en eenmaal wakker komen de tranen. En soms kan ik ze even tegen houden, maar uiteindelijk moeten ze toch naar buiten. Pure vermoeidheid.

Op dagen dat ik uitgeruster ben kan ik, voor wat betreft die keuzes, steeds beter denken ‘zo is het nou eenmaal en dus is het beter’ (traplift veel meer gebruiken en krukje onder de douche 😉) en eraan toegeven maar als die man met de hamer komt lukt dat absoluut niet meer. Alle relativeringsvermogen is dan echt even helemaal weg. Ik weet inmiddels dat het zo werkt en dat het over gaat maar ik kan het op dat moment niet stoppen. Ben boos op mezelf dan ook, dat het weer zover is. En als na een tijdje de tranen eruit zijn en ik een beetje kan ontspannen is het ergste geweest. Gun ik mezelf weer meer de rust die dan zo nodig is, kan ik er ook weer steeds beter aan toegeven.

Dan voel ik, heel langzaam, de rust en ontspanning terugkomen, maar dat duurt vaak wel eventjes. En hoe uitgeruster en minder overprikkeld ik raak, hoe beter dat toegeven gaat. Niet heel handig he, zou andersom logischer en beter zijn maar ik weet ook niet waarom het zo is…

Eigenlijk denk ik wel dat de herfst het  goed aangeeft. Je lijf, mijn lijf, heeft meer rust nodig. Misschien wel een beetje een soort winterslaap zelfs strakjes? Om straks weer fris vooruit te kunnen in het voorjaar. Dus geef daar dan maar aan toe, wees lief voor jezelf en doe daar niet zo moeilijk over.

En ik beloof mezelf telkens dat ik het een volgende keer echt niet meer zo ver laat komen.

Echt. Niet. Maar dat blijft een lastig ding… 😊