Vakantie

Een foto van twee heerlijke plekjes. Rechts op de foto is mijn koffie plekje in onze eigen achtertuin. Links op de foto is mijn vakantie ontbijtplekje van vorige week.

Het was al even geleden dat we echt op vakantie waren geweest. Vorig jaar mei zaten we drie weken in een zomerhuisje op een lekker plekje hier in de buurt, maar dat was vanwege de verbouwing van de badkamer. Het was heel fijn om dat zo te kunnen doen maar het was niet echt vakantie. Dagelijks heen en weer naar huis, en Hans moest daarbij ook nog af en toe wat werken natuurlijk. Plan was toen om in december een weekje weg te gaan, maar omdat Hans zijn vader toen overleed hebben we dat natuurlijk gecanceld. Toen was thuis zijn veel fijner, met iedereen dichtbij.
De laatste keer even weg daarvoor was in de herfst van het jaar er voor, een weekje Texel, al weer eventjes geleden.

Maar dan nu dus weer vorige week. Een weekje echt vakantie. Geen andere dingen erbij, maar samen een weekje weg. En dat was een heerlijk weekje. We zaten in Zeeland, in een lekker huisje vlakbij prachtige natuur en het weer hielp goed mee. Op de heenreis een bui onderweg en verder zon. Iedere dag buiten eten, regelmatig er eventjes op uit. Kortom, ouderwets genoten.

Een ding was echter niet ouderwets, en dat is het feit dat ik vroeger toch lekker bijgekomen thuis kwam van vakantie, en dat was nu anders. Nu moet ik bijkomen van een weekje weg. En natuurlijk was ik vroeger ook wel moe als we veel gedaan hadden, of na een lange terugreis of iets dergelijks, maar dat hoort erbij. En was zo weer over.

Nu is het dubbel. Ik kom zeker wel bij. Ik geniet van heel veel zo’n week en dat laadt heerlijk op met positieve energie. Ik kan er weer tegen, wat dat aangaat. Maar als ik dan eenmaal goed thuis ben zegt mijn lijf, na een dag of twee, ‘en nu stop maar even’. En vervolgens ga ik helemaal uit.

Ik kan het verklaren, denk ik, doordat alles toch anders is in zo’n week.
Thuis blijf ik me regelmatig verbazen hoe moe ik toch kan worden van gewoon, dagelijks leven. Gewoon, voor je zelf zorgen, dagelijkse dingen als ontbijten, aankleden, koffie drinken, even achter de computer of even naar buiten als het kan. Af en toe een leuke afspraak, maar niet teveel in één week. En tussendoor dan rusten, veel rusten want als ik dat niet doe snij ik mezelf in de vingers. Ik doe het hoor, dat gaat steeds beter, maar wennen zal het nooit, dat het vaak zoveel kost.

Op vakantie is dat toch net even anders. Allereerst de reis. En nee, die is helemaal niet ver naar Zeeland, maar kost evengoed een dag bijkomen. En alle gewone dingen doen in een andere omgeving kost ook net even meer energie dan thuis. Tel daarbij op alle leuke extra dingen zoals even naar het strand, stuk op de loopfiets door het bos en de duinen en lekker een terrasje en zo wordt een weekje vakantie bijna een weekje topsport.
En gelukkig hebben topsporters adrenaline, waarop ze door kunnen gaan, en dat ging prima en voelde goed. Wel met de nodige rust- en ligmomenten (met daarbij deze keer ook alle attributen die dat fijn maken meegenomen van thuis 😉 ) tussendoor maar ook die mogen als je op vakantie bent, die horen erbij. En dat alles bij elkaar opgeteld maakte dat het heerlijk was. En die energie, die voelde ik dus ook, gelukkig.

Maar toch, vakantie is uitrusten, zo was t altijd. En wat ik hierboven beschreef viel daar altijd onder. Lekker niks doen en een beetje lummelen en daar kom je van bij. Maar ‘een beetje lummelen’ is nu dus een soort topsport op microniveau geworden. En daar kom ik niet alleen maar van bij, maar word ik toch vooral ook moe van. En dat blijft een beetje ondankbaar voelen.
Maar ik kan er wel steeds beter aan toegeven dat het zo is, en dat heb ik weer thuis afgelopen week ook maar gewoon gedaan. En dat voelt dan ook wel weer goed. Want die heerlijke week Zeeland samen, die heb ik maar mooi in mijn rugzak zitten en dat is heel erg nagenieten als je thuis weer op je koffie plekje in de tuin zit!